บทที่ 1018 คําพูดสุดท้าย

อาจื่อก็เป็นเหมือนตัวตลกที่ตะโกนอยู่ตลอดเวลา ฉินซูโหรวที่เห็นว่าลูกปัดในมือของเขาเป็นของปลอมก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ความเกลียดชังทั้งเก่าและใหม่ ยากจะควบคุมได้

แม้ว่าอาจื่อจะพอมีทักษะกังฟูพื้นฐานอยู่บ้าง แต่นั้นมันก็เป็นทักษะอันน้อยนิด ในสายตาของฉินซูโหรว มันก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระก็เท่านั้น

ฉินซูโหรวกระชากคอเสื้ออาจื่อ โยนนางเข้าไปในถ้ำด้วยความรุนแรง

"อ้า!"

อาจื่อเจ็บเจียนตาย นางเจ็บเอวมาก เรื่องที่อาจื่อตบหน้าองค์หญิงเมื่อครู่ ไม่นึกมาก่อนเลยว่า ฉินซูโหรวจะแก้แค้นให้องค์หญิงทันที

“ข้าอยู่ที่จวนฉินมานานหลายปีขนาดนี้ ไม่เคยทำอะไรให้ตระกูลฉินเลย ทำไมท่านถึงได้เกลียดข้าขนาดนี้?”

อาจื่อทั้งตื่นตระหนกและสับสน ตอนนี้นางไม่สนใจคนใจร้ายอย่างเซียวเฉวียนแล้ว นางแค่อยากรอดชีวิตและพ้นจากเงื้อมมือของฉินซูโหรว

ความสงสัยของนาง ทำให้ฉินซูโหรวถามด้วยความเย็นชาว่า : “เซียวเฉวียน ไม่นับเป็นคนในตระกูลฉินจริง ๆ งั้นหรือ?”

อาจื่อได้แต่กัดฟัน : “เจ้ากับเซียวเฉวียนไม่เคยพบมาก่อน เจ้ายังอยู่ที่นี่เพื่อต่อสู้กับความยุติธรรมแทนเซียวเฉวียนงั้นหรือ? ถ้าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเจ้า เจ้าก็จะเป็นแบบเดียวกับข้า!"

“ไม่มีทาง!" ฉินซูโหรวได้แต่กัดฟันพูด “ข้าไม่ใช่เจ้า แม้ว่าข้าจะไม่ได้รักเซียวเฉวียน ข้าก็ไม่เหมือนเจ้ากับจูเหิงที่ไม่ชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น ก็จะไม่คบกับเหลียงไหวโหรวเหมือนเจ้า!"

อาจื่อก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที นางพูดออกมาด้วยความดื้อรั้น : “เจ้าพูดได้ไร้สาระมาก! เจ้าไม่รู้ว่าชีวิตข้าในจวนฉินเป็นอย่างไร! เจ้าไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนน่ารำคาญแค่ไหน! เจ้า......”

“เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่สำนึกอีกหรือ?” ฉินซูโหรวทำอะไรไม่ถูก “เจ้าทำลายชื่อเสียงของข้า! เจ้ายังไม่สำนึกอีก!”

“เจ้าทำให้ตระกูลฉินของข้าไม่เป็นสุข อาศัยตัวตนของข้าและความโปรดปรานของทุกคน ทำให้ตระกูลฉินพบเจอแต่เรื่องร้าย ๆ แต่เจ้า......คิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลยงั้นหรือ?”

“ก่อนที่ท่านปู่จะตาย ได้มอบตราอาญาสิทธิ์ไว้ให้เซียวเฉวียน เจ้าสนับสนุนท่านปู่ข้าหรือยัง?”

ฉินซูโหรวตาแดงก่ำ ความคับข้องใจในหลายปีที่ผ่านมาได้กลายเป็นคำถาม : “ทำไมต้องฆ่าพระอรหันต์ที่เซียวเฉวียนพากลับมาจากเกาะจูเสิน! ทำไมถึงได้พาฉินเฟิงจูพี่ของข้าไปทำเรื่องพวกนี้ด้วย!”

"ทําไมเจ้าถึงไม่ห้ามพี่ข้าไว้? ไม่ดึงเขาไว้หน่อย?"

“ในเมื่อเจ้าเข้ามาแทนที่ข้าในฐานะพี่สาวคนโต แล้วทำไมถึงไม่ลงโทษฉินหนานฉินเป่ยหล่ะ!”

ฉินซูโหรวเกลียดที่สุด : “ในเมื่อเจ้าเข้ามาแทนที่ข้า ทำไมถึงไม่แนะนำแม่ให้เข้าร่วมกับชนชั้นสูงหล่ะ? ทำไมเจ้าถึงได้สร้างปัญหาตลอดเวลา?”

"ทําไมล่ะ ทําไม?" ฉินซูโหรวมองไปที่อาจื่อ ใครจะมารับรู้ถึงความคับข้องใจในใจของนาง?

ฉินซูโหรวถูกขังอยู่ในตำหนักเย็นมานานกว่าหลายปี ถูกคนในวังทารุณกรรมทุกคน แต่บ้านของตนเองกลับถูกอาจื่อทำลายจนย่อยยับ

“ในเมื่อเจ้าแต่งงานกับเซียวเฉวียนแล้ว ทำไมถึงไม่อยู่ด้วยกันดี ๆ ล่ะ?” ฉินซูโหรวกดไหล่ของอาจื่อไว้ กลั้นน้ำตาและพูดว่า :ทำไมถึงไม่ดูแลท่านปู่ของข้าดี ๆ ! ถ้าเจ้าเป็นเหมือนข้า ที่ช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินของท่านปู่ ท่านปู่จะตายเพราะโดนวางยาพิษได้อย่างไรกัน!”

"ทําไม! ทําไม!" ฉินซูโหรวตะโกนใส่อาจื่อ : "เจ้ามาอยู่แทนข้าก็พอแล้ว! เจ้าอยากร่ำรวยอยากมั่งคั่งก็ได้! เจ้าอย่ามาแทนสถานะนี้ได้มั้ย! ทำไมถึงไม่ทำสิ่งที่เจ้าควรทำ!"

“แม้ว่าตอนแรกเจ้าจะเป็นมิตรกับเซียวเฉวียนก็ตาม ครอบครัวของข้าคงไม่ทำลายสิ่งต่าง ๆ เพราะความเกลียดชังที่เจ้ามีต่อเซียวเฉวียน!”

ฉินซูโหรวรู้จักครอบครัวของตนดี สิ่งที่ตนไม่ชอบ พวกเขาก็จะไม่ชอบ

สิ่งที่ตนชอบ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ชอบ พวกเขาก็จะเคารพเซียวเฉวียน พ่อแม่ของเซียวเฉวียนเพื่อฉินซูโหรว

แต่ต่อมา ต่อมา.....

“ทำไม?” ฉินซูโหรวจับไหล่อาจื่อแน่น พูดออกมาทีละคำทีละคำ “คืนท่านปู่ของข้ามา คืนแม่ข้า....”

"คืนเหวินเจี้ยวหยู้... "

"คืนปีศาจกวีมา..."

ฉินซูโหรวตาแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

ใช่ เหวินเจี้ยวหยู้และปีศาจกวีต่างก็เป็นอาจารย์ของฉินซูโหรว

ตอนที่ฉินซูโหรวยังเด็ก ทั้งสองคนนี้ได้ให้การศึกษาแก่นาง