บทที่ 1020 ในใจมีแผนร้าย

อาจื่อกำลังคิดอยู่ว่า เธออยู่ในโลกนี้โดดเดี่ยวเดี่ยวดาย เธอไม่มีใครที่ให้เธอห่วงใยเลย แล้วเธอจะจะสั่งเสียงให้ใครได้อย่างไร?

เมื่อเธอกำลังจะตาย อาจื่อเพิ่งสังเกตตัวเองว่าเธอได้ใช้ชีวิตในโลกนี้อย่างน่าสังเวชมาก เธอจะตายแล้วแต่เธอไม่มีใครให้ห่วงใยด้วยซ้ำ และเธอพยายามดิ้นรนทำทุกอย่างเพื่อนความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่งแต่เธอไม่ได้สักอย่างเลย

“เฮ่อเฮ่อ!”อาจื่อหัวเราะเยาะตัวเอง

ประโยชน์นั้นถูกจริงๆ พระเจ้าเคยอภัยให้ใคร?

ที่อาจื่อเป็นแบบนี้เป็นเพราะหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ.....

“สอง!”เสียงของฉินซูโหรวก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงของเธอยังคงเย็นชาเช่นเคย แต่ว่า ความตายถูกตัดสินไว้แล้ว อาจื่อไม่ได้กลัวอีกต่อไป อาจื่อนั่งบนพื้นและมองดูพื้น สีหน้าของเธอ ราวกับมีสมบัติอยู่บนพื้นที่จะปลิวหายไปในพริบตา

"หนึ่ง!"ฉินซูโหรวยกดาบในมือของเธอขึ้น ทันใดนั้น อาจื่อเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้าของเธอ

ฉินซูโหรวคิดว่าอาจื่อมีอะไรจะพูด เธอจึงหยุดดาบที่ยกขึ้นถึงครึ่งนึงแล้ว มองไปที่อาจื่ออย่างเย็นชา มองใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ายกับของเธอเอง และรอให้อาจื่อเปิดปากพูด

เป็นจริงอย่างที่คาดไว้ อาจื่อมีเรื่องจะพูด รอยยิ้มอันภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ:"เดี๋ยวก่อน ข้าขอพูดหนึ่งคำ"

ทันทีที่เขาพูดจบ อาจื่อก็ตะโกนไปที่ทางเข้าถ้ำ:"เซียวเฉวียน!ข้าขอบอกเจ้า!หมิงเจ๋อ.....อึ้ง!"

เมื่อได้ยินคำว่าหมิงเจ๋อ ฉินซูโหรวเดาได้ว่าอาจื่อต้องการจะพูดอะไร เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์อาจื่ออยากบอกให้เซียวเฉวียนรู้ว่าหมิงเจ๋ออยู่ที่ไหน เพื่อกระตุ้นให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเซียวเฉวียนและองหญิง ตัวจอมปลอมคนนี้ก่อให้เกิดอันตรายอย่างมากกับเซียวเฉวียนเมื่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ ก่อนที่เธอจะตายเธอก็ยังไม่ต้องการให้เซียวเฉวียนและองค์หญิงมีชีวิตที่ดีอีก ความคิดของเขาเป็นพิษยิ่งกว่าแมงป่อง!

แต่ฉินซูโหรวจะไม่ปล่อยให้อาจื่อประสบความสำเร็จแน่นอน ดาบในมือของฉินซูโหรวลดลงไปที่คอของอาจื่ออย่างแม่นยำและรวดเร็ว อาจื่อยังไม่ทันพูดออกมาสักคำ หัวของเธอก็เอียงและเสียชีวิต ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่ฉินซูโหรว

หลังจากที่จัดการอาจื่อแล้ว ต่อไปคือการสร้างกระบี่ชีวัน

วิธีการตีกระบี่ชีวัน ฉินซูโหรวเรียนรู้มาจากศาลาคุนหวู่

ในตอนนั้นเป็นเพราะฉินซูโหรวด้วยความเบื่อหน่ายไปก่อกวนบอกให้อี้กุยว่าเขาอยากเรียนรู้วิธีการตีกระบี่ชีวัน ในตอนนั้นฉินซูโหรวเพียงต้องการเรียนรู้เท่านั้น ไม่คิดว่าจะนำไปใช้จริงๆ

คิดไม่ถึงว่าวันนี้ได้ใช้มันแล้วจริงๆ!

โดยไม่รอช้า ฉินซูโหรวเริ่มตีกระบี่ชีวันตัวฝีกมือตัวเอง เพราะรัศมีบนร่างกายของฉินซูโหรวนั้นแข็งแกร่งเกินไป เมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงของเพลิงชุ้ยเจี้ยนสัมผัสได้ แม้จะมีลูกเห็บอยู่ข้างๆก็ตาม เมล็ดพันธุ์แห่งเพลิงของเพลิงชุ้ยเจี้ยนยิ่งเยาก็ยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ และเปลวไฟก็พุ่งออกมาจากเตา แล้วไปโดนเสื้อผ้าขององค์หญิง

แต่องค์หญิงคือราชวงศ์แห่งซินเจียง ดวงตาขององค์หญิงทำจากลูกเห็บ หมายความว่า ในร่างกายขององค์หญิงก็มีลูกเห็บอยู่ด้วย ดังนั้นเปลวไฟจึงเผาไหม้เพียงมุมเสื้อเท่านั้น แต่มันก็ลุกไหม้ไม่ได้ แถมมันยังดับไปเอง

เซียวเฉวียนซึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเพลิงชุ้ยเจี้ยนที่พุ่งเข้าหาองค์หญิงก็ดับลงด้วยตัวมันเอง แม้ว่าเขาจะประหลาดใจ แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น เขาคิดว่าองค์หญิงโชคดี เขาก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ว่า สิ่งที่ควรกังวลเซียวเฉวียนก็ไม่เคยละเลย เขาพูดเบาๆ:"องค์หญิง รีบเอาเตาหลอมขนาดเล็กออกจากท่านเร็วๆ"

ถึงแม้ว่าเพลิงชุ้ยเจี้ยนที่ไม่สามารถพิชิตผู้คนของซินเจียงได้ แต่มันก็ยังคงเป็นไฟ สามารถเผาคนได้ หากปล่อยไว้ในตัวองค์หญิงก็เป็นอันตรายเช่นกัน

องค์หญิงยิ้มเบาๆเมื่อได้ยินดังนั้น เธอจึงรีบหยิบเตาหลอมขนาดเล็กเล็กๆออกมาอย่างรวดเร็ว แล้ววางลงบนพื้นอย่างเบามือ

โดยไม่คาดคิด เพลิงชุ้ยเจี้ยนที่ออกจากร่างองค์หญิงไป ก็มีสายลมภูเขาพัดมา เหมือนม้าป่าที่หนีออกจากสายบังเหียนวิ่งไปทุกที่ ในช่วงพริบตาเดียว เพลิงชุ้ยเจี้ยนก็เริ่มลุกไหม้อีกครั้ง และพื้นที่การเผาไหม้ก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ...

หากเป็นแบบนี้ต่อไป ไฟจะกลับมาอีกครั้งอย่างแน่นอน!

“เซียวเฉวียน!เจ้ารีบดับไฟซะ!”

ทันทีที่ผนึกจูเสินรู้สึกว่าไฟเริ่มรุนแรงขึ้น มันก็รีบเตือนให้เซียวเฉวียนดับไฟ มันจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร?หากเกิดเพลิงไหม้อีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะสูญเสียไปอีกกี่ชีวิต

“รู้แล้ว”เซียวเฉวียนตอบด้วยใจ ไฟเริ่มลุกขึ้นอีกครั้ง ไม่ต้องรอให้ผนึกจูเสินพุดเซียวเฉวียนก็จะดับไฟ ประเด็นตอนนี้ไม่ใช่ว่าจะดับไฟหรือไม่ แต่เซียวเฉวียนมองแล้วมองลูกเห็บที่อยู่ในมือของเขา ไม่รู้ว่าใช้มันยังไง:“ผนึกจูเสิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าลูกเห็บนี้มันใช้ยังไง”

"ข้าไม่รู้"ผนึกจูเสินพูดเพียงสามคำก็ดักทางของเซียวเฉวียนแล้ว เซียวเฉวียนมององค์หญิงอย่างสงสัย และหลอกถามอย่างอ่อนโยนว่า:"องค์หญิง ท่านรู้วิธีใช้ลูกเห็บนี้หรือไม่?”