บทที่ 1022 คนที่น่าสนุก

หลังจากที่องค์หญิงสมรสกับเซียวเฉวียน นางไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าเซียวเฉวียนเลยแม้ว่าเซียวเฉวียนจะเตรียมไว้ให้องค์หญิงร้องไห้ แต่เมื่อองค์หญิงเริ่มร้องไห้จริงๆ เซียวเฉวียนก็ยังสับสนเล็กน้อยและมองดูองค์หญิงด้วยความสูญเสีย

พูดตามตรง เซียวเฉวียนรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของคนอันเป็นที่รักของเขา

“เซียวเฉวียน เหตุใดเจ้าถึงยังยืนอยู่ตรงนั้น! ดับไฟเร็ว!” ผนึกจูนเสินเร่งเร้าเซียวเฉวียนทันทีที่เขาได้ยินเสียงร้องขององค์หญิง

ที่ผนึกจูนเสิน การดับไฟชำระล้างดาบเป็นเรื่องใหญ่และไม่อาจล่าช้าได้

ตอนนี้กี่โมงแล้ว?

ผนึกจูนเสินได้ยินเสียงแตกของไฟหลอมดาบ เขารู้ดีว่าไฟนั้นรุนแรงเพียงใดโดยไม่ต้องมอง

เป็นเรื่องเร่งด่วนมากที่เซียวเฉวียนยังคงใส่ใจองค์หญิงอย่างมาก

ผนึกจูนเสินคิดว่าถ้าไม่ใช่แค่ทำให้องค์หญิงร้องไห้ มันจะบาปขนาดไหน?

ด้วยลิ้นที่เฉียบคมของเซียวเฉวียน เขาเกลี้ยกล่อมองค์หญิงจนนางก็ใจดีขึ้นมาก

ผนึกจูนเสินไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเซียวเฉวียนน่ารำคาญอะไร และทำไมเขาถึงลังเลที่จะแยกทางกับเขา

หากเขารู้จักความคิดของเซียวเฉวียนเกี่ยวกับผนึกจูนเสิน เซียวเฉวียนคงจะบ่นอย่างแน่นอนเกี่ยวกับผนึกจูนเสิน "ผนึกจูนเสิน ในบ้านเกิดของข้า ผู้ชายเช่นเจ้าควรจะครองโสดไปตลอดชีวิต "

ผู้ชายอย่างผนึกจูนเสินเรียกง่ายๆ ว่าชายแท้ และเป็นเรื่องง่ายมากที่จะอยู่เป็นโสดตามความแข็งแกร่งของพวกเขา

"เซียวเฉวียน!" ผนึกจูนเสินนั้นแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวมาโดยตลอด และสถานการณ์ก็น่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับจากเซียวเฉวียน ผนึกสังหารเทพอดไม่ได้ที่จะเร่งเร้ามันอีกครั้ง

ในเวลานี้ ไฟแห่งดาบชำระล้างยังคงแผ่ขยายออกไปอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ พวกเขาขยายอาณาเขตและกลืนภูเขาหมิงเซียนไปทีละขั้นโดยเร็วที่สุด...

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานภูเขาหมิงเซียนจะลุกเป็นไฟอีกครั้ง และสถานที่เดียวที่ไม่บุบสลายจะถูกทำลายโดยสิ้นเชิง

บนภูเขาหมิงเซียน จู่ๆ นกก็ปรากฏตัวขึ้นทุกหนทุกแห่ง และเสียงร้องของพวกมันก็ดังก้องไปทั่วภูเขาหมิงเซียน และการไว้ทุกข์ของพวกมันก็ยืดเยื้อและยาวนาน

“เหตุใดมันจึงไหม้อีก?” ผู้คนจากสำนักหมิงเซียนมองดูทิศทางของไฟด้วยความสับสน

“ ไม่ ใครล่ะที่เกลียดชังถึงขนาดต้องการมีปัญหากับสำนักหมิงเซียนและเผาภูเขาหมิงเซียนเช่นนี้?” อีกคนของสำนักหมิงเซียนก็เห็นด้วย

สิ่งที่แย่ก็คือพวกเขาได้ส่งข้อความถึงผู้นำนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว แต่ผู้นำนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ยังไม่กลับมา

สำนักหมิงเซียนมีผู้นำสองคน คนหนึ่งคือนักปราชญ์และอีกคนคือย่าเหยียน นักปราชญ์คืออาจารย์ของย่าเหยียน และทุกคนก็คุ้นเคยกับการเรียกเขาว่าอาจารย์

พูดตามหลักเหตุผล หากมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในภูเขาหมิงเซียน ผู้นำทั้งใหญ่และเล็กควรรีบย้อนเวลากลับไปเพื่อควบคุมสถานการณ์โดยรวมหลังจากได้รับข่าว!

“มีอะไรเกิดขึ้นกับผู้นำทั้งสอง?” ชาวหมิงเซียนคนหนึ่งพึมพำอย่างระมัดระวัง

เหตุผลที่ชาวสำนักหมิงเซียนผู้นี้พูดอย่างระมัดระวังก็เพราะในใจของพวกเขา นักปราชญ์ไม่เพียงแต่เป็นเลิศในด้านศิลปะการต่อสู้เท่านั้น แต่เขายังสามารถทำทุกสิ่งในโลกอีกด้วย เขาเป็นผู้รอบรู้และมีอำนาจทุกอย่าง เขาเป็นเพียงเทพเจ้าที่เหมือนมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้ยังมีคนที่มีศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม ด้วยพรของเสวียนอวี๋ เกิดอะไรขึ้นกับนักปราชญ์?

การจะบอกว่านักปราชญ์มีบางอย่างผิดไปก็เท่ากับการสาปแช่งนักปราชญ์และการไม่เคารพนักปราชญ์ นั่นเป็นการทรยศ และยังฝ่าฝืนกฎของสำนักหมิงเซียนที่กำหนดให้สาวกต้องเคารพอาจารย์และเคารพคำสอนของพวกเขา หากมีใครฟังแล้วไปรายงานนักปราชญ์ว่านักปราชญ์จะถูกไล่ออกจากศิษย์สำนัก