บทที่ 1041 ฆ่าฟันผ่านด่าน

เมื่อนึกถึงมู่เวย หญิงสาวที่จิตใจเรียบง่ายเช่นนี้ ย่อมง่ายต่อการถูกชายหนุ่มคนหนึ่งตกหลุมรักด้วยรูปลักษณ์ คิดถึงเช่นนี้ มู่จิ่นก็รู้สึกไม่พอใจ ใบหน้าก็พลันดำลง

มู่เวยเป็นดอกไม้ที่มู่จิ่นทะนุถนอมเลี้ยงดูมาอย่างดี หากมู่จิ่นต้องมองดูดอกไม้ดอกนี้ถูกถอนรากถอนโคนโดยโย่วควน มันก็คงเป็นไปไม่ได้

ไม่ได้ มู่จิ่นจะต้องหาโอกาสบอกรักมู่เวยให้ได้!

สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของมู่จิ่น เซียวเฉวียนก็พยักหน้าอย่างพอใจ ดูเหมือนว่ามู่จิ่นคนขี้อายคนนี้จะเข้าใจแล้ว ว่ากันว่าคนวางแผนที่ดี ความสำเร็จขึ้นอยู่กับโชคชะตา ถ้ามู่จิ่นทำสิ่งที่ควรทำแล้ว ไม่ว่ามู่เวยจะยอมรับหรือไม่ นั้นก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของมู่จิ่นและมู่เวยแล้ว

พูดอีกอย่างหนึ่ง หากทั้งสองคนมีบุญแต่ไม่มีวาสนา มู่จิ่นก็จะได้ทำทุกอย่างแล้ว ไม่มีข้อเสียใจ

กลุ่มสี่คนแปดอูฐ เดินอยู่บนทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาล ตลอดทาง สี่คนพูดคุยหัวเราะกัน ไม่รู้ตัวว่าได้ไกลจากผู้คน

คนที่ถูกส่งมาตามล่าเซียวเฉวียนโดยเว่ยเชียนชิว ไล่ตามมาเรื่อย ๆ

ทะเลทรายกว้างใหญ่ ไม่มีผู้คน เหมาะแก่การต่อสู้

ก่อนที่คนที่ถูกส่งมาตามล่าจะลงมือ เซียวเฉวียนก็หยุดก่อน พูดกับมู่จิ่นคนอื่นๆ ว่า “พวกเจ้าไปก่อน ข้าจะจัดการพวกหมาล่าเนื้อเหล่านี้ก่อนแล้วตามไป”

เมื่อคนของเว่ยเชียนชิวไล่ตามมาแล้ว การต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มู่จิ่นพวกเขาไม่มีวรยุทธ์ เพื่อไม่ให้เป็นภาระต่อเซียวเฉวียน ทำได้เพียงทำตามคำสั่งของเซียวเฉวียน

“เอาล่ะ เจ้าระวังตัวหน่อย” มู่จิ่นขี่อูฐผ่านเซียวเฉวียนอย่างสบาย ๆ มู่จิ่นเชื่อในตัวเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนสามารถผ่านด่านต่าง ๆ ในต้าเว่ยที่เต็มไปด้วยหมาป่า เสือ และสิงโตได้ เขาเชื่อว่าเซียวเฉวียนก็สามารถจัดการคนเหล่านี้ที่ไล่ตามมาได้เช่นกัน

“นายท่าน...” โย่วควนรู้ดีถึงฝีมือของเซียวเฉวียน แต่เขาก็กังวลอยู่ดี อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีวรยุทธ์ ต้องการช่วยเซียวเฉวียน แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร

“ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร” เซียวเฉวียนยิ้มให้โย่วควนเบา ๆ “เจ้าตามมู่จิ่นไป”

โย่วควนจึงมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ ครั้นแล้วจึงขี่อูฐตามมู่จิ่นไป มู่เวยกลับเป็นคนใจกว้าง ไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มให้เซียวเฉวียนแล้วผ่านไป

เซียวเฉวียนอดหัวเราะไม่ได้ เมื่อเห็นมู่เวยเป็นคนจิตใจเรียบง่ายและใจดีเช่นนี้ มูจิ่นและโย่วควนต่างก็เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับมู่เวย ไม่ว่ามู่เวยจะไปกับใคร มู่เวยก็จะมีความสุข

คนที่ตามล่าเซียวเฉวียน เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเฉวียนจากไกลๆ ความรู้สึกฆ่าให้ตายในใจพวกเขาก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ทำไมถึงยังมีอารมณ์หัวเราะในเวลานี้?

นี่ไม่ถือว่าดูถูกพวกเขาหรืออย่างไร?

ช่างไร้สาระ!

พวกเขาคือสมาชิกของชาวยุทธ์แท้ ฝีมือดีที่สุดในกองกำลังทหาร พวกเขามีอาวุธที่อันตรายที่สุดคือกระบี่ชีวัน

กระบี่ชีวันเป็นอาวุธที่อันตรายมาก แม้แต่นักรบที่เก่งกาจก็ยังกลัวมัน แต่เซียวเฉวียนกลับดูสงบมากและยังหัวเราะได้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่กลัวกระบี่ชีวัน

รอสักครู่ พวกเขาจะทำให้เซียวเฉวียนร้องไห้ออกมาไม่ได้!

“ฆ่าซะ!” หนึ่งในสมาชิกของกองกำลังทหารตะโกน ทั้งหมดกระโดดขึ้นทันที แม้แต่อูฐก็ไม่ขี่ ตรงเข้าหาเซียวเฉวียน

ครั้งนี้คนที่ตามล่าเซียวเฉวียนมีทั้งหมดสิบคน แต่ละคนมีรูปร่างผอมบาง เห็นได้ชัดว่าฝีมือไม่เลว

หากคนเหล่านี้ใช้เพื่อปกป้องต้าเว่ย ศัตรูจะต้องถอยหนีอย่างแน่นอน บรรลุผลโดยไม่ต้องต่อสู้

พวกเขาไม่ทำงานให้กับต้าเว่ย แต่กลับทำสิ่งสกปรกเช่นนี้ ช่างน่าเสียดาย

เซียวเฉวียนรู้ว่าการฝึกอบรมบุคลากรนั้นยากเพียงใด เขารักพรสวรรค์และรักความสามารถเช่นกัน เขามองดูมือสังหารที่เดินเข้ามาครึ่งทางอย่างสงบ และตะโกนเสียงดัง “ข้ากับพวกเจ้าไม่มีเรื่องบาดหมางอะไร ทำไมพวกเจ้าต้องไล่ตามข้าจนตาย？”

เมื่อเห็นมือสังหารอีกสองสามก้าว เซียวเฉวียนก็ยังคงไม่รีบร้อนและตะโกน “ไม่เช่นนั้น พวกเจ้าจะยอมจำนนต่อข้านะ ข้ากลับไปที่ต้าเว่ยแล้ว พาพวกเจ้าไปร่วมรบ เพื่อปกป้องต้าเว่ยสิ”