บทที่ 1056 ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

มู่จิ่นก็ตกใจเช่นกัน หลังจากผ่านมานาน เขาก็ยังตกใจเมื่อเห็นคลังอาวุธอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อมองดูคลังอาวุธนี้ มู่จิ่นก็สับสนอย่างมาก เนื่องจากคลังอาวุธนี้ข้ามทะลุมิติมากับมู่จิ่น มู่จิ่นก็ไม่เข้าใจ เขาที่เป็นเชฟคนหนึ่ง ไม่สามารถแข่งขันกับอาวุธเหล่านี้ได้ แต่พระเจ้าก็ทรงจัดเตรียมคลังอาวุธมาพร้อมกับเขา

เป็นไปได้ไหมที่พระเจ้าต้องการให้มู่จิ่นใช้อาวุธเหล่านี้ในการทำอาหาร?

นี่ก็ช่างเถอะ พระเจ้าควรรู้ว่ามู่จิ่นไม่รู้วิธีการใช้อาวุธเหล่านี้สินะ? อย่างน้อยก็ควรจัดให้มีคนรู้จักใช้อุปกรณ์เหล่านี้เข้ามาสักคนสิ

แต่ไม่เพียงแต่มันจะไม่เกิดขึ้น แต่ยังกำหนดอย่างลับไว้ ในที่สุดก็ให้เซียวเฉวียนรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ของคลังอาวุธพวกนี้

เซียวเฉวียนเป็นเพียงผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์เท่านั้น เขารู้วิธีใช้อาวุธเหล่านี้ที่ไหนกัน มากสุดเซียวเฉวียนสามารถใช้ปืนพกและระเบิดแค่นั้น ด้วยวิธีนี้ อาวุธอื่นๆ จะไม่ดูเหมือนว่ามันเกินความจำเป็นหรอกหรือ

มู่จิ่นรู้สึกงุนงง และเซียวเฉวียนก็เช่นกัน!

และเนื่องจากมู่เวยมีปืนพกอยู่ในมือและมีคลังอาวุธขนาดใหญ่ เธอจึงรู้จักแค่ปืนพกเท่านั้น เธอมองดูอาวุธแปลกๆ พร้อมกับปืนพกราวกับเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นโลกและกลายเป็นเด็กขี้สงสัยทันที: "ศิษย์พี่ นั่นคืออะไรรึ?"

"อาวุธ" มู่จิ่นหันไปมองมู่เวย เมื่อมองไปที่มู่เวยดวงตาของมู่จิ่นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“ข้ารู้ว่าพวกมันคืออาวุธ แต่พวกมันคืออาวุธประเภทไหน! ทำไมที่นี่ถึงมีอาวุธมากมายเยี่ยงนี้ได้? พวกมันมาจากไหน? ใครเป็นคนวางมันไว้ที่นี่?“ ไม่ว่ามู่เวยจะไร้เดียงสาแค่ไหน เธอก็รู้ว่าอาวุธเหล่านี้ไม่ธรรมดาเลย

ปกติมู่เวยก็จะเห็นทหารลาดตระเวนและทหารเฝ้าประตูเมืองบ่อยๆ อาวุธที่พวกเขาถือคือดาบ กระบี่และอาวุธอื่นๆ ยกเว้นมู่เวยและมู่จิ่นที่มีปืนพก มู่เวยไม่เคยได้ยินว่ามีบุคคลที่สามที่ครอบครองปืนพก ใครๆ ก็สามารถจินตนาการได้ว่า อาวุธเช่นปืนพกและอาวุธในคลังอาวุธนี้ยังไม่เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก

หากบุคคลภายนอกคนใดรู้เรื่องนี้ คลังอาวุธนี้คงจะหมดไปนานแล้ว และโลกคงตกอยู่ในความวุ่นวายและเกิดสงคราม

ไม่ว่าใครจะตกอยู่ในมือของใครก็ตาม ถ้าเขามีอาวุธที่ไร้เทียมทานมากมายนี้ เขาจะครองโลกไม่ช้าก็เร็ว

คำถามสามข้อติดต่อกันของมู่เวยทำให้มู่จิ่นตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง มู่จิ่นไม่รู้จะตอบมู่เวยอย่างไร

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่มู่จิ่นและเซียวเฉวียนไม่อยากให้มู่เวยติดตามพวกเขามาที่ทะเลทรายในตอนแรก เพราะพวกเขากลัวว่ามู่เวยจะสืบสาวราวเรื่อง

ถ้ามู่จิ่นบอกความจริงและบอกว่าวิญญาณของเขาเดินทางจากจีนมายังซินเจียง มู่เวยคงคิดอย่างแน่นอนว่ามู่จิ่นไม่เต็มใจที่จะบอกความจริง และจงใจสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อหลอกลวงเธอ

หากไม่บอกความจริง มู่จิ่นก็ทนไม่ได้ที่จะโกหก หลอกลวงคนที่เขารัก

จู่ๆ มู่จิ่นก็พบว่าตัวเองอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่าจะบอกหรือไม่บอกดี

ในขณะนี้ เซียวเฉวียนพูดเบาๆ : "แม่นาง ถ้าข้าบอกว่าคลังอาวุธนี้เดิมอยู่ที่นี่ ครั้งก่อน ศิษย์พี่ของเจ้ามาที่ทะเลทรายเพื่อค้นหายาและค้นพบมันโดยบังเอิญ เจ้าคงจะไม่เชื่อสินะ?"

สิ่งใดๆ ที่ปรากฏอยู่ ณ ที่ใดก็ย่อมมีแรงจูงใจหรือแรงผลักดัน ไม่มีสรรพสิ่งใด ที่ปรากฏขึ้นมาโดยไร้ที่ซึ่งเหตุผล มิเช่นนั้นก็คงมีคนขนมาที่นี่ หรือมีคนสร้างไว้ที่นี่

จากสิ่งที่เซียวเฉวียนหมายถึง มู่จิ่นไม่รู้ที่มาของคลังอาวุธนี้ แต่มู่จิ่นค้นพบมันโดยบังเอิญ

มู่เวยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และดูเหมือนว่านี่เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผล มู่เวยเงยคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ: "ใครบอกว่าข้าไม่เชื่อล่ะ ข้าเชื่อทุกสิ่งที่ศิษย์พี่พูด"

เชื่อก็ดีแล้ว เซียวเฉวียนเผยรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากของเขา มู่เวยเป็นคนฉลาด แต่ว่าประสบการณ์บนโลกของเธอไม่ลึกซึ้ง จึงมีจิตใจที่ไร้เดียงสา ก็ยังค่อนข้างจะหลอกได้ง่าย

เซียวเฉวียนแอบขยิบตาให้มู่จิ่นแล้วพูดว่า ดูสิ แค่นี้ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?

และเซียวเฉวียนไม่ได้โกหก มู่จิ่นไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมคลังอาวุธถึงอยู่ที่นี่ ใครเป็นคนจัดการให้เขาทะลุมิติมา และยิ่งไม่รู้ว่าคลังอาวุธมาจากไหนของจีน