บทที่ 1062 ได้รับโดยบังเอิญ

จะไม่กลับไปที่เกาะจูเสินเหรอ?

เซียวเฉวียนมองดูผนึกจูเสินอย่างสงสัย

แสงสีแดงของผนึกจูเสินกลายเป็นมวลเงาสีแดงทันที และทันใดนั้น ก็ทะลุเข้าไปในคิ้วของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งร่างกาย โชคดีที่ความรู้สึกแสบร้อนนี้หายไปในทันที

เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อผนึกจูเสินทำเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าผนึกจูเสินได้ยอมจำนนต่อเขาแล้ว

เรื่องนี้ เซียวเฉวียนไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าผนึกเทพพันปีจะยอมจำนนต่อเขา ท้ายที่สุด ตอนที่เซียวเฉวียนต้องการให้ผนึกจูเสินยอมจำนนต่อเขา ผนึกจูเสินต้านทานอย่างมาก ดูหมิ่นเหยียดหยามเซียวเฉวียนยิ่งนัก

สำหรับเซียวเฉวียนแล้ว ผนึกจูเสินถือเป็นกำไรที่คาดไม่ถึง!

ดี!

ยอดเยี่ยม!

มีผนึกจูเสินอยู่ในร่างกาย เซียวเฉวียนก็เหมือนมีพระเจ้าช่วย!

การจะจัดการเว่ยเชียนชิวและชาวยุทธ์แท้ของเขา ยิ่งเซียวเฉวียนมีไพ่ตายมากเท่าใด โอกาสที่จะชนะก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!

แม่ง!

แม้ว่าผู้คนในโลกจะมองว่าเซียวเฉวียนเป็นสัตว์ประหลาด แต่เขาก็จะไม่สนใจ!

รอให้เซียวเฉวียนหากลุ่มคาราวานตามที่ฉินซูโหรวกล่าวถึงเจอ หาเถามันเทศพบ เซียวเฉวียนจะกลับไปที่ต้าเว่ยเพื่อสังหารเว่ยเชียนชิวและกองทัพชาวยุทธ์แท้ของเขา!

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!

แววตาแห่งความมุ่งมั่นแวบขึ้นมาในดวงตาของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนจะไม่ยอมแพ้จนกว่าเว่ยเชียนชิวและกองทัพชาวยุทธ์แท้ของเขาจะถูกโค่นล้ม และจนกว่าเว่ยเชียนชิวจะถูกกำจัดทิ้ง!

คลังอาวุธว่างเปล่า ผนึกจูเสินก็กลับคืนสู่ที่เดิม และในที่สุดทะเลทรายก็กลับคืนสู่ความสงบสุข

เซียวเฉวียนหันศีรษะไปมองทั้งสามคนที่ได้รับการปกป้องด้วยม่านกำบังเซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะตกใจ นี่...

แม้ว่าทั้งสามคนจะอยู่ภายในม่านกำบังที่เซียวเฉวียนสร้างขึ้น ไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใด แต่ทรายที่ผนึกจูเสินระเบิดม่านกำบังคลังอาวุธ และทรายที่กระเด็นมาจากภาพรุ่งอรุณแห่งฤดูใบไม้ผลิเก็บคลังอาวุธ ท่วมท้วนไปครึ่งหนึ่งของม่านกำบัง...

สิ่งที่ทำให้เซียวเฉวียนตกตะลึงก็คือ พวกเขาสามคนยังคงดูไม่รู้ตัวและพวกเขาก็จ้องมองไปในทิศทางเซียวเฉวียนอย่างตั้งใจ

ก่อนที่พวกเขาจะสามารถตอบสนองได้เซียวเฉวียนก็กำจัดม่านกำบังออกด้วยการโบกมือของเขา พอไม่มีม่านกำบัง ทรายโดยรอบก็ขยับเข้ามาใกล้ศูนย์กลางมากขึ้น และทั้งสามก็จมลงไปในทรายทันที

“อ๊า!” มู่เวยร้องอุทาน “ราชบุตรเขย ปลดม่านกำบังออกก็ไม่บอกพวกข้าก่อนเลยนะเจ้าคะ”

นับจากนี้ไป มู่เวยจะปฏิบัติต่อเซียวเฉวียนด้วยความเคารพ ประการแรกเพื่อรักษาชีวิต และประการที่สองเพื่อจะได้ใกล้ชิด เชื่อมความสัมพันธ์กับเซียวเฉวียน ทำให้เธอจะได้ใกล้ชิดกับองค์หญิงผู้ที่เธอคลั่งไคล้มากยิ่งขึ้น

ในสายตาของมู่เวยผู้ที่ไม่มีวรยุทธ์ ความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนนั้นแข็งแกร่งมากจนสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้แล้ว ว่ากันว่าผู้ที่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันคือวีรบุรุษ และมู่เวยต้องเกาะแข้งเกาะขาของเซียวเฉวียนให้แน่น

เมื่อได้ยินคำกล่าวโทษของมู่เวย เซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและยิ้ม มู่เวย เด็กผู้หญิงสามารถเปลี่ยนสีหน้าของเธอได้เร็วกว่าการพลิกหน้าหนังสือเสียอีก ไม่นานมานี้ เธอได้ตีตัวออกห่างเซียวเฉวียน และตอนนี้ เธอเรียกราชบุตรเขยไม่หยุดปากเลย

“อย่าเลย แม่นาง โปรดเรียกข้าว่าเซียวเฉวียนเถอะ” ตำแหน่งที่ล้าสมัยอย่างราชบุตรเขยนี้ ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกอึดอัดใจ เรียกเขาแบบชื่อสกุลจะยังรู้สึกสบายใจกว่า

“ได้เจ้าค่ะ ราชบุตรเขยว่าอย่างไรก็เอาตามนั้น” มู่เวยยิ้มและมองเซียวเฉวียนด้วยท่าทางที่สดใสราวกับมองต้นไม้เงิน ดวงตาของมู่เวยเป็นประกาย

“ศิษย์น้อง ยื่นมือของเจ้ามา ข้าจะดึงเจ้าขึ้นให้” มู่จิ่นที่เดินออกมาจากทรายแล้วยื่นมือออกมาต่อหน้ามู่เวย