บทที่ 1074 ไม่มีความรู้สึก

แม้ว่าพ่อสี่ยวชิงไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดในสำนักหมิงเซียนแต่ก็อยู่ในอันดับรายชื่อเช่นกัน เมื่อเสี่ยวชิงได้ทดสอบไปเล็กน้อยก็รู้ได้เลยว่าพ่อของเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียน

ยิ่งไปกว่านั้นก็คือไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนนั้นมีพลังมากขนาดไหน แต่การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ว่าเสี่ยวชิงจะมองยังไงก็รู้สึกว่ามันไม่คุ้มต่อสำนักหมิงเซียน

แต่เฉากุยไม่คิดอย่างนั้นและพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “นั่นเป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักศิลปะการต่อสู้”

เฉากุยตะคอกอย่างเย็นชา “ข้าไม่เชื่อว่าพวกเรามีคนมากขนาดนี้จะไม่สามารถสู้กับเซียวเฉวียนได้? ไม่ว่าเขาจะมีความสามารถแค่ไหน เขาก็มีแค่สองมือสองแขน ไม่ใช่พวกสามหัวหกแขนหรือว่าพลิกแผ่นดินได้สักหน่อย”

“แต่ท่านพี่ ดูเซียวเฉวียนสิ ถ้าเขาไม่มั่นใจจะกล้าอยู่ที่นี่ต่ออย่างใจเย็นได้อย่างไร?” เสี่ยวชิงด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอนโดยปกติถ้าเซียวเฉวียนไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะสำนักหมิงเซียนได้ เขาก็ควรจะกลัวและพยายามจะหลบหนี

แต่เซียวเฉวียนไม่ใช่แค่จะไม่หนีเท่านั้น แต่ยังใช้ชีวิตต่ออย่างเมินเฉย

ถ้าเป็นเช่นนี้ก็เหมือนรอให้คนในสำนักหมิงเซียนตายงั้นหรือ?

เสี่ยวชิงต้องการพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่เฉากุยก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ข้าจะฆ่าเซียวเฉวียน ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่ามาขัดขวางข้าไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษข้าที่ไม่นึกถึงความเป็นพี่เป็นน้อง”

“.......” เสี่ยวชิงหยุดพูดและมองไปที่เฉากุยด้วยท่าทางที่สับสน สุดท้ายเธอก็ไม่พูดอะไรต่อและออกจากห้องไป

ดูเหมือนว่าเสี่ยวชิงคงจะต้องพึ่งพาตัวเองเพื่อช่วยชีวิตพ่อของเธอและคนอื่นๆ

โชคดีที่เฉากุยเตือนเสี่ยวชิงด้วยคำพูดเท่านั้น แต่ไม่ได้กีดขวางเสี่ยวชิง

เสี่ยวชิงอาศัยมิตรภาพที่ดีของเธอกับเฉากุยและได้นกอินทรีมาอย่างง่ายดาย พอรุ่งสางเสี่ยวชิงจึงส่งจดหมายที่เขียนออกไป

ในจดหมายเสี่ยวชิงเขียนสถานการณ์ตอนนี้เกี่ยวกับเซียวเฉวียนและส่งจดหมายนี้ไปให้พ่อของเธอนั้นกลับมาเพื่อช่วยเกลี้ยกล่อม

พ่อของเสี่ยวชิงนั้นอยู่ในสำนักหมิงเซียนมาเป็นเวลานานและมีแข็งแกร่งอยู่พอสมควร สิ่งที่เขาพูดนั้นต้องมีน้ำหนักอย่างแน่นอน เสี่ยวชิงคิดว่าหลายคนควรฟังคําแนะนําของพ่อของตัวเองและยกเลิกที่จะฆ่าเซียวเฉวียน

เสี่ยวชิงยังเขียนในจดหมายว่าเซียวเฉวียนและนักปราชญ์นั้นมีความขุ่นเคืองกันอย่างมาก สองคนนี้จะต้องต่อสู้กันจนตาย ถ้าพ่อและคนอื่นๆรักษาชีวิตตัวเองและไม่ฆ่าเซียวเฉวียน นักปราชญ์จะต้องโกรธมากแน่ ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงจะไม่กลับไปที่สำนักหมิงเซียนอีก

ช่วยได้แค่ไหนก็ช่วยแค่นั้น ส่วนคนที่ยังยืนกรานว่าจะฆ่าเซียวเฉวียน เสี่ยวชิงจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไป

นกอินทรีบินเร็วมาก ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็ส่งจดหมายไปถึงพ่อของเสี่ยวชิง

ในเวลานี้พ่อเสี่ยวชิงอยู่ห่างจากหมู่บ้านพระจันทร์ที่ใช้เวลาในการเดินมาเพียงวันเดียว

พ่อเสี่ยวชิงอ่านจดหมายอย่างจริงจัง ยิ่งเขาอ่านมันมากเท่าไหร่เขาก็ดูเคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อผู้ติดตามของเขาเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นห่วงว่า “เกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้านพระจันทร์งั้นหรือขอรับ?”

พวกเขาเดินทางทั้งวันทั้งคืนเร่งรีบมากจนฝุ่นตลบไปทั่วท้องถนน อย่างแรกก็กลัวเซียวเซวียนจะหนีไปก่อน ส่วนอีกอย่างหนึ่งก็กลัวว่าเฉากุยและคนอื่นๆจะถูกโจมตีด้วยกลอุบายของเซียวเฉวียนไปเสียก่อน

เพียงเพราะว่าเซียวเฉวียนนั้นกล้าที่จะเป็นศัตรูกับนักปราชญ์ และร้ายแรงไปถึงขั้นที่นักปราชญ์นั้นตามไล่ฆ่าเขา คนในสำนักหมิงเซียนจึงสรุปว่าเซียวเฉวียนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

คนธรรมดาๆจะไม่มีโอกาสหนีรอดเมื่อพวกเขาไปรุกรานนักปราชญ์

คนในสำหมิงเซียนกลุ่มนี้รู้ดีกว่าใคร

พ่อเสี่ยวชิงจึงส่งจดหมายถึงเพื่อนเก่า

และเมื่อเพื่อนเก่าได้อ่านจดหมายต่างก็มีสีหน้าจริงจัง

แท้จริงคนในสำนักหมิงเซียนไม่รู้ว่าการทําลายภูเขาหมิงเซียนนั้นเกี่ยวข้องกับเซียวเฉวียน พวกเขามาฆ่าเซียวเฉวียนเพราะนักปราชญ์พูดว่าเซียวเฉวียนนั้นคือความผิดปกติของสวรรค์ดังนั้นจึงต้องถูกฆ่า

จริงๆในสายตาของพวกเขาเซียวเฉวียนไม่ได้ทําอะไรที่เป็นอันตรายต่อผลประโยชน์ของพวกเขาเลย และพวกเขาก็ไม่ได้รู้จักเซียวเฉวียนเช่นกัน ครั้งนี้ที่พวกเขาไปที่หมู่บ้านพระจันทร์ก็เพราะเป็นคำสั่งของนักปราชญ์ทั้งหมด

ตอนนี้หลังจากได้อ่านจดหมายของเสี่ยวชิง และรู้ว่าความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนนั้นแตกต่างจากคนทั่วไปมันก็ทำให้หลายคนล่าถอย