บทที่ 108 เห็นคนเดือดร้อนแต่ไม่ยอมช่วย

“ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา แล้วมีคนไปฟ้องอัครเสนาบดี ตําแหน่งการงานของเจ้าก็จะไม่เหลือ เข้าใจไหม” ขุนนางโจวกัดฟันแน่นพร้อมกับพูดด้วยความตื่นตระหนก อัครเสนาบดีเป็นเจ้านายของเขา ไม่สามารถทำให้เกิดความขุ่นเคืองได้

ยิ่งแม่ทัพฉินด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งไม่กล้าจะทําให้เกิดความขุ่นเคืองเลย

เขาไม่สามารถปกป้องทั้งสองฝ่ายได้ในเวลาเดียวกัน ตอนนี้ถ้าช่วยเซียวเฉวียนได้ ตระกูลฉินก็จะเห็นแก่น้ำใจของเขา บางทีอาจจะมีประโยชน์กับเขาในอนาคตก็ได้

“ขอรับ นายท่าน! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ !”

หัวใจของลูกน้องก็เต้นแรง ปกติขุนนางโจวจะเป็นคนสบายๆใช้ชีวิตไม่ได้เร่งรีบอะไร พวกเขาไม่เคยเห็นนายท่านโกรธมากขนาดนี้มาก่อน

หลังจากที่ได้ปลอมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ เขาก็มุ่งตรงไปที่จวนฉินทันที แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นการมาที่เปล่าประโยชน์

เมื่อลูกน้องมาถึงที่จวนฉิน ประตูหน้าจวนฉินนั้นกลับถูกปิดแน่น ไม่มีใครอยู่ที่ประตูด้านข้างเลยด้วยซ้ำ

ลูกน้องแอบมองผ่านบนรอยแตกของประตู เห็นได้ชัดว่ามีคนเดินอยู่ข้างใน แต่กลับไม่มีใครมาเปิดประตู

ลูกน้องตกใจมาก เกรงว่าจวนฉินจะรู้อยู่แล้วว่าเซียวเฉวียนกําลังเดือดร้อนอยู่ ถ้าพวกเขาปิดประตูแบบนี้ก็อาจจะเป็นการจงใจที่จะไม่ช่วยเขา!

อย่างน้อยเซียวเฉวียนก็เป็นถึงลูกเขยของตระกูล ก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ว่าจะขัดแย้งกันแค่ไหน ตระกูลฉินจะไร้น้ำใจกับเขาได้ยังไง?

ขณะที่ลูกน้องกำลังงงงวย เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้น เมื่อมองแวบเดียวก็รู้ว่านั่นคือแม่ของเซียวเฉวียน

เธอวิ่งวนไปมาหลายจวนแล้ว และในที่สุดก็ต้องมาที่จวนฉิน โดยไม่คาดคิดว่าจวนฉินจะเหมือนกับจวนอื่นๆ หันหลังให้และปิดประตูใส่เธอ

หลังจากเดินมาเกือบทั้งวัน แม่เซียวยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าประตูของจวนใดเลยสักจวน นางก็ถูกปฏิเสธตลอด

ลูกน้องก็ต้องตกใจอีกครั้ง แม้แต่แม่เซียวที่มาด้วยตัวเองก็ยังไม่ได้ ตระกูลฉินจงใจที่จะไม่ช่วยจริงๆ!

จวนฉินชอบทำตัวกร่าง แม้แต่ฮุ่ยหยวนต่างก็ไม่ชอบ เพราะถ้าตระกูลไหนมีฮุ่ยหยวน พวกเขาก็จะรีบนำสิ่งของไปติดสินบนทันที

แต่จวนฉินกลับไม่ชอบลูกเขยคนนี้เลย!

ลูกน้องหยุดเคาะประตูทันที และหลบออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ใครจําได้

ถือว่ามาเปล่าประโยชน์ ทหารม้าของจวนว่าการชั้นในใช้เวลาเพียงครึ่งวันในการไปยังเหวอันยวน เซียวเฉวียนคงทําได้เพียงไหว้พระขอพรเท่านั้น!

อีกด้านหนึ่ง หลังจากขุนนางโจวกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่สักพัก เขาก็กัดฟันแน่นและส่งทหารม้าไปที่เหวอันยวน

ทหารม้าเป็นกําลังรบที่สําคัญในสมัยโบราณ ความแข็งแกร่งของมันเทียบได้กับพลังของเครื่องกลและมีการโจมตีที่แข็งแกร่ง

เหวอันหยวนไม่ใช่สถานที่ธรรมดา การส่งพลทหารธรรมดาไปอาจเป็นการยั่วยุทาสคุนหลุนได้ ทหารธรรมดาเหล่านั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝ่ายตรงข้ามอยู่แล้ว

ทหารม้ามีพละกำลังที่เข้มแข็ง มีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งและมีอาวุธที่ยอดเยี่ยม ไม่ว่าทาสคุนหลุนจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ต้องมีหวาดกลัวกันบ้าง

จวนว่าการชั้นในเป็นสถานที่ดูแลทุกพื้นที่ในเมืองหลวง การเคลื่อนไหวที่ผิดปกติแบบนี้ แม้แต่ประชาชนคนธรรมดาก็ยังรู้ว่าต้องมีเกิดอะไรขึ้น

วันนี้ทหารม้ารีบวิ่งไปทางเหวอันยวน ทำให้ประชาชนในเมืองหลวงต่างก็พากันตกใจ เหตุการณ์เหล่านี้ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก นอกจากตอนที่มีการไปจับโจรป่าและคนเร่ร่อนที่ป่าเถื่อน

ทหารม้าเคลื่อนผ่านเมืองหลวงและผ่านไปยังจวนฉิน เป็นการดึงดูดทุกคนให้หยุดหันมอง

เสียงฝีเท้าของทหารม้านั้นรวดเร็วและทรงพลัง แต่กลับเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล

แม่เซียวผู้ซึ่งยืนอยู่นอกจวนฉิน เพียงเธอได้ยินก็จำได้ทันที

วันนี้ลูกชายไปที่เหวอันยวน และทิศทางของทหารม้าก็เคลื่อนไปทางทิศเหนือ เกรงว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไปอยู่ที่เหวอันยวน!

หัวใจของแม่เซียวสั่นสะท้าน พร้อมกับทุบประตูอย่างแรง “เปิดประตู! ถ้าท่านช่วยลูกชายของข้า ข้าจะมอบกระบี่ฉุนจุนให้กับตระกูลฉินอย่างแน่นอน!”

กระบี่ฉุนจุนเป็นกระบี่ยาวที่พ่อของเซียวเฉวียนใช้ต่อสู้ในสนามรบ โดยถูกสร้างขึ้นโดยอี้อู๋หลี่บรรพบุรุษของเรือนอู๋ เนื่องจากฝีมืออันเป็นเอกลักษณ์จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นกระบี่อันสูงส่งและไม่มีใครเทียบได้ในต้าเว่ย

ไป๋ฉีสามารถใช้ได้ตามความต้องการ แต่ต่อหน้ากระบี่ฉุนจุนเขาอาจจะประหม่าเล็กน้อย

หลังจากการตายของพ่อเซียว มีผู้คนหลายคนต้องการแย่งชิงกระบี่ฉุนจุนไป แต่แม่เซียวมีไหวพริบดีนางได้ซ่อนกระบี่ฉุนจุนเอาไว้ก่อนแล้ว และบอกกับทุกคนว่านางเองก็สูญเสียมันไปเช่นกัน

แต่จวนฉินไม่เคยเชื่อ ใครๆต่างก็รู้ว่าดีพ่อเซียวทะนุถนอมดาบเล่มนี้มาก แม้แต่ยามที่เขาหลับก็จะเอาไว้ข้างกายตลอด เมื่อแม่เซียวพูดว่ามันหายไป มีแต่คนนอกที่เชื่อ แต่จวนฉินนั้นไม่เชื่อ

ประตูด้านข้างของจวนฉินถูกเปิดออก "อา"

เมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ําตาของแม่เซียว คุณยายฉินก็ดูภูมิใจมาก “แม้ว่าลูกชายของเจ้าจะไม่ชอบตระกูลฉิน แต่เขาก็ทําให้หลานสาวของข้าต้องอับอาย แม้ว่าเขาจะเป็นสุนัขที่โง่ แต่พวกข้าก็เป็นมนุษย์ ถ้าฮูหยินเซียวเอากระบี่ฉุนจุนออกมาตั้งแต่แรก พวกข้าก็คงจะดูแลลูกชายของเจ้าเป็นอย่างดี กระบี่ฉุนจุนเล่มนี้ถือว่าเป็นราคาที่สุนัขของเจ้าทําให้หลานสาวของข้าต้องอับอายแล้วกัน”

ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาวทันที เหมือนไฟกำลังลุกในใจแต่เธอทําอะไรไม่ได้ ทั้งๆที่จริงแล้วในงานเลี้ยงฉลองครั้งนั้นฉินซูโหรวเป็นคนลงมือทำผิดก่อน