บทที่ 1091 หมาป่าตาขาวตัวใหญ่

การกระทำของแม่ทัพนั้นชัดเจนขนาดนี้ มู่จิ่นจะโง่แค่ไหน ก็ต้องรู้เจตนาของแม่ทัพแล้ว

แม่ทัพนี้สมคบกับศิษย์น้องสองคนของมู่จิ่น จะฆ่าเซียวเฉวียนให้ตาย !

ตอนนี้ ไม่ว่ามูจิ่นจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ ก็ไร้ประโยชน์

มู่จิ่นจึงอยู่นิ่งเงียบ

ให้ตายเถอะ !

คนถ่อยได้เปรียบ !

ไม่คิดว่ากษัตริย์แห่งภูมิภาคตะวันตกรับเลี้ยงหมาป่าตาขาวตัวใหญ่ขนาดนี้ไว้ตัวหนึ่ง !

มู่จิ่นยังสงสัยว่านักปราชญ์สามารถเข้าไปในพระราชวังภาคตะวันตกเพื่อหลอกหมิงเจ๋อไปสังหารเซียวเฉวียนได้ เพราะมีแม่ทัพคนนี้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

แต่ว่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่มู่จิ่นควรกังวลในตอนนี้ ดูจากสถานการณ์ในปัจจุบัน สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยต่อมู่จิ่นทั้งสามคนเป็นอย่างมาก ต้องรักษาชีวิตไว้ก่อน

แต่ดันศิษย์น้องสองคนของมู่จิ่นนั้นมีร่างเป็นอมตะ ปืนก็ยิงไม่ตาย

และเซียวเฉวียนผู้มีกำลังมากหลายก็เดี้ยงไปแล้ว

ทำยังไงดี !

มู่จิ่นร้อนใจเหมือนกับมดปีนขึ้นบนหม้อไฟ "เซียวเฉวียน หรือจะให้ตราจูเสิน......"

ให้ตราจูเสินขยี้คนพวกนี้ให้ตาย

ตอนนี้ พระอาทิตย์แรงมากจนทรายบนพื้นเดิมก็ร้อนจนแทบไหม้อยู่แล้ว เซียวเฉวียนยังนอนอยู่บนพื้นทราย ทั้งยังท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา

เซียวเฉวียนรู้สึกแห้งเกรียมไปทั้งตัว ริมฝีปากของเขาลอก และคอก็แห้งมากจนแทบพูดไม่ได้

ริมฝีปากของเซียวเฉวียนขยับ ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะบีบสามคำออกมาได้ "ตราจูเสิน"

เมื่อได้ยินตราจูเสิน โย่วควนก็ร้อนใจ "เจ้านาย ทำไม่ได้"

เรื่องตราจูเสินแฝงอยู่ในร่าง เดิมทีมู่จิ่นและมู่เวยศิษย์พี่น้องรับรู้ก็เสี่ยงมากพออยู่แล้ว ตอนนี้มีคนมากมายอยู่ตรงนี้ หากปล่อยให้ตราจูเสินออกมา ให้คนพวกนี้เห็นเข้า เซียวเฉวียนก็จะปกปิดเรื่องตราจูเสินแฝงตัวไม่ได้อีกต่อไป

ถึงเวลานั้น เซียวเฉวียนจะกลายเป็นเป้าให้ทุกคนอย่างแน่นอน

บนโลกนี้จะไม่มีที่สำหรับให้เซียวเฉวียนอยู่ !

มู่จิ่นก็รู้ดีว่าปล่อยตราจูเสินออกมาต่อหน้าผู้คนจำนวนมากมีผลร้ายแรงแค่ไหน และเขาก็ไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับเซียวเฉวียน ชาวจีนฮวาเซี่ยคนบ้านเดียวกันคนนี้ ดังนั้นแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องของชีวิต มู่จิ่นก็ไม่อยากให้เซียวเฉวียนเดือดร้อนเพราะเขาพยายามรักษาชีวิตในครั้งนี้ ซึ่งจะก่อให้เกิดการฆ่าศัตรูมากยิ่งขึ้น

เมื่อตราจูเสินถูกปล่อยออกมา ให้ชาวโลกรู้ว่าเซียวเฉวียนเป็นพาหะของตราจูเสิน เส้นทางในอนาคตของเซียวเฉวียนก็จะลำบากขึ้นอย่างแน่นอน จะต้องเลียเลือดจากปลายมีดอยู่ทุกๆ วัน

ความเป็นอยู่ในมิตินี้เดิมทีก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว ได้พบกับเซียวเฉวียนคนบ้านเดียวกันในจีนฮวาเซี่ยคนนี้ยากยิ่งกว่าอีก เขาจะคอยทะนุถนอมมัน มู่จิ่นจึงไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเซียวเฉวียน

มู่จิ่นชะงักอยู่พักหนึ่งและถามต่อว่า "เรามีทางเลือกอื่นอีกไหม ?"

ตอนนี้ เซียวเฉวียนทั้งเหนื่อยและง่วง ร่างกายของเขาเจ็บปวดมากจนแม่เขาก็จำไม่ได้ เขาไม่มีแรงแม้แต่จะพูดด้วยซ้ำ หากไม่มีเสียงของเซียวเทียนและพวกมาปรากฏ กระตุ้นความเคียดแค้งในหัวใจของเซียวเฉวียนมาประคองชีวิตของเซียวเฉวียนไว้ น่ากลัวเซียวเฉวียนคงจะตายไปนานแล้ว

แต่ตอนนี้เซียวเฉวียนผู้บาดเจ็บซึ่งมีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายต้องมากู้สถานการณ์ส่วนรวม

เซียวเฉวียนลำบากเกินไปจริงๆ !

ถึงตอนนี้ ได้แต่ลองดูแล้ว

เซียวเฉวียนฝืนฮึดเปล่งเสียงในใจ "ตราจูเสิน เจ้าเลียนแบบเสียงของข้าและพูดตามความปรารถนาของข้า"

"ได้เลย"

ตราจูเสินตอบด้วยเสียงเบาๆ จากนั้นเลียนแบบเซียวเฉวียนแล้วยิ้มเยาะ "สรุปว่า ท่านแม่ทัพเห็นคนจะตายแต่ไม่คิดช่วยแล้วหรือ ?"

เสียงนั้นไม่เบา พอให้ผู้ที่อยู่ในที่เกิดเหตุได้ยิน

พอเสียงนี้ออกมา แม่ทัพก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เซียวเฉวียนใจกล้ามาก มาเปิดเผยเจตนาของแม่ทัพต่อที่สาธารณะ !

ถึงแม้แม่ทัพจะหมายความตามที่เขาพูดทั้งต่อหน้าและลับหลัง ทุกคนรู้ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ถูกเซียวเฉวียนแฉให้เห็นภาพออกมาชัดเจนก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ใบหน้าของแม่ทัพอดไม่ได้ที่กระตุกๆ ถูกเซียวเฉวียนเปิดเผยเจตนาต่อที่สาธารณะ แม่ทัพเขิน