บทที่ 1108 มีเอกลักษณ์หนึ่งอย่าง

“เซียวเฉวียน!”

“นายท่าน!”

เมื่อเห็นนักฆ่าที่อยู่รอบๆ เซียวเฉวียนมู่จิ่นละโย่วควน ที่ทำอะไรไม่ถูก ก็ได้แต่ตะโกนอย่างกังวล

“หุบปาก! ถ้ายังเถียงกันอีก ข้าจะฆ่าเซียวเฉวียนด้วยดาบเล่มนี้!

นักฆ่าคำรามและจ้องมองมู่จิ่นและโย่วควนอย่างแรง สองคนนี้น่ารำคาญจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขายังมีคุณค่า นักฆ่าอยากส่งพวกเขากลับไปขึ้นสู่สวรรค์จริงๆ

เมื่อถูกนักฆ่าขู่ขนาดนี้ มู่จิ่นและโย่วควน จึงไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของเซียวเฉวียนและทั้งสองก็เชื่อว่านักฆ่าอาจฆ่าเซียวเฉวียนด้วยความโกรธของเขา

ทั้งสองไม่สามารถเอาชีวิตของเซียวเฉวียนไปเสี่ยงได้

พวกเขาทั้งสองทำได้เพียงเฝ้าดูทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นมู่จิ่นและโย่วควนร่วมมือกันเช่นนี้ ความโกรธของนักฆ่าก็ลดลงเล็กน้อย และเขาก็หันไปมองเซียวเฉวียนอย่างดุเดือด

นักฆ่าไล่ล่าเซียวเฉวียนอย่างหนัก

พวกเขายังมีพี่น้องที่ตกอยู่ในมือของเซียวเฉวียนด้วย

เซียวเฉวียนยังคงเย่อหยิ่งและไม่เชื่อฟังแม้ว่าเขาจะตายก็ตาม!

ไปตายซะ!

นักฆ่าเข้ามาเตะเซียวเฉวียนอย่างแรง "ข้าบอกให้วิ่ง! วิ่งสิ! วิ่ง! ทำไมไม่วิ่งหนีล่ะ?"

ยังคงไม่โล่งใจหลังจากเตะไปหนึ่งครั้ง นักฆ่าเตะเซียวเฉวียนหลายครั้งเหมือนกระสอบทราย

“อั่ก”

เซียวเฉวียนกัดฟันและคร่ำครวญ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าลูกเตะเหล่านี้ทำให้เซียวเฉวียน ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสนั้นแย่ลงไปอีก

ความเจ็บปวดทำให้เซียวเฉวียน อยากจะร้องไห้ออกมา นักฆ่าไม่ได้ยินเสียงอู้อี้ต่ำนี้

นี่ทำให้นักฆ่าโกรธมากยิ่งขึ้น

โย่ โฮ!

คิดไม่ถึงว่าเซียวเฉวียนกระดูกยังค่อนข้างแข็ง

หากเป็นคนอื่นที่บาดเจ็บเช่นนั้นและถูกนักฆ่าเตะสองสามครั้ง เขาคงร้องไห้วอนขอความเมตตา

น่าสนใจดีนี่!

นักฆ่าอยากรู้ว่ากระดูกของเซียวเฉวียนแข็งแค่ไหน!

พอคิดได้เช่นนั้น นักฆ่าก็เตะเซียวเฉวียนอย่างแรงอีกครั้ง โดยครั้งนี้เหยียบไปที่ท้องของเซียวเฉวียนโดยตรง

ความเจ็บปวดที่เท้านี้ทำให้เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว

เมื่อนักฆ่าเห็นสิ่งนี้ เขาก็พูดอย่างเย่อหยิ่ง "เจ็บไหม ทนไม่ได้เหรอ ได้โปรดขอร้องข้าเร็วๆ หน่อย"

แม้ว่าเขาจะขอร้องนักฆ่า แต่นักฆ่าไม่ยอมปล่อยเซียวเฉวียนไป แต่นักฆ่าชอบฟังคนอื่นขอร้อง ความเมตตา เมื่อผู้อื่นร้องขอความเมตตา นักฆ่าก็จะรู้สึกบางอย่างในใจ เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ชายที่แข็งแกร่งเช่นเสี่ยวฉวน หากเซียวเฉวียนร้องขอความเมตตา นักฆ่าก็ภูมิใจเหลือเกิน

ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะเย่อหยิ่งและแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็ยังคงถูกนักฆ่าทุบตีจนกว่าเขาจะขอความเมตตา!

ฮ่าๆๆ! เ

เซียวเฉวียนไม่ได้ร้องขอความเมตตา แต่ใบหน้าของนักฆ่าแสดงท่าทางภาคภูมิใจแล้ว

นักฆ่ารอคอยอย่างคาดหวังเพื่อให้เซียวเฉวียน ร้องขอความเมตตา เขาต้องการได้ยินว่าเซียวเฉวียน ร้องขอความเมตตาอย่างไร และเขาอยากเห็นเซียวเฉวียนร้องขอความเมตตาอย่างถ่อมตัว

ราชครูประเภทใด ประมุขแห่งชิงหยวน ราชบุตรเขยแห่งซินเจียง ไม่ว่าสถานะของเซียวเฉวียนจะสูงส่งเพียงใด เขาก็ยังต้องก้มหัวให้นักฆ่าและขอความเมตตา

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ อารมณ์ของนักฆ่าก็ดีขึ้นมากทันที

ไม่เพียงแต่เป็นวันแห่งการตามล่าเซียวเฉวียนที่กำลังจะสิ้นสุดลงเท่านั้น นักฆ่ายังภาคภูมิใจและทำให้เซียวเฉวียนอับอายจนพอใจ

มีความสุขเสียเหลือเกิน!

แต่นักฆ่าก็รอแล้วรอเล่า ก็ไม่ได้ยินคำร้องขอความเมตตาของเซียวเฉวียนเสียที นักฆ่าอดไม่ได้ที่จะเร่งเร้าอย่างไม่อดทน "เซียวเฉวียน เจ้าจะขอความเมตตาหรือไม่?"

เซียวเฉวียนมองท้องฟ้าด้วยสายตาเหม่อลอย โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขากำลังทำให้นักฆ่ากลายเป็นอากาศอยู่ใช่ไหม

หรือเซียวเฉวียนเจ็บปวดจนเป็นบ้าไปแล้ว?

นักฆ่าเตะเซียวเฉวียนอย่างแรง "เซียวเฉวียน ข้ากำลังคุยกับเจ้าอยู่ เจ้าได้ยินไหม"

ในเวลานี้ เซียวเฉวียนกลอกตา ดวงตาของเขายังคงสว่าง เขาเหลือบมองไปที่นักฆ่า และยังคงเงียบอยู่

ต้องการให้เซียวเฉวียนขอความเมตตา?

ฝันไปเถอะ!

เซียวเฉวียนผ่านจนถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่เขารอดชีวิตจากความตายก็อาศัยความไม่ย่อท้อและต่อสู้จนถึงที่สุด

มากกว่าที่จะขอความเมตตา!

เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างเว่ยเชียนชิว เซียวเฉวียนไม่ได้ขออ้อมแม้แต่คําเดียว