บทที่ 1120 ขุดอุโมงค์กลับ

แต่หมาป่าดำรู้ดีว่าการซ่อนตัวอยู่ในอุโมงค์อาจนำไปสู่ความตาย หากออกไปคุยอาจจะหาโอกาสหลบหนีได้บ้าง

ดังนั้น หมาป่าดำจึงพาคนของเขาจึงออกมาจากอุโมงค์ด้วยความสิ้นหวัง

พวกเขามองไปที่ชิงหลงผู้สง่างาม รู้สึกหนาวสั่นในใจ

โอ้สวรรค์!

การขุดอุโมงค์นี้ หมาป่าดำทำอย่างลึกลับมาก หมาป่าดำไม่คิดว่าชิงหลงจะสังเกตเห็นมัน

นี่ไม่ใช่การเสียความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดหรอกหรือ

หมาป่าดำสาปแช่งในใจ แม่งชิงหลง ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!

ชิงหลงองค์ชายคุนหลุน หมกมุ่นอยู่กับคนของตระกูลเซียวตลอดทั้งวันทั้งคืน ทุกสิ่งในตระกูลเซียวชิงหลงจะขอมีส่วนร่วมเสมอ เขามีเวลาว่างเช่นนี้ทำไมชิงหลงจึงไม่พยายามพัฒนาการงานในคุนหลุนของเขากันนะ

มาทำอะไรที่นี่ที่ต้าเว่ย?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทันใดนั้นหมาป่าดำก็จำได้ว่าชิงหลง สามารถอ่านเสียงหัวใจได้...

หมาป่าดำรีบขจัดความไม่พอใจที่มีให้กับชิงหลงออกไปอย่างรวดเร็ว เขาพูดด้วยสีหน้าประจบประแจง: "ใต้เท้าชิงหลง ช่างเป็นบังเอิญเสียจริง ที่มาพบท่านที่นี่"

ชิงหลงเหลือบมองหมาป่าดำอย่างเย็นชา: "บังเอิญ?"

เดิมทีหมาป่าดำต้องการแสร้งทำเป็นว่าใสซื่อ บอกชิงหลงว่าเขากำลังจะออกไปปฏิบัติภารกิจ บังเอิญผ่านสถานที่นี้ เขาบังเอิญเห็นอุโมงค์ หมาป่าดำจึงพาคนเข้ามาดู แต่ไม่คิดว่าถูกชิงหลงพบเข้าทันทีที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา

ตอนนี้ดวงตาที่เฉียบคมของชิงหลงต้องจ้องมองไปที่หมาป่าดำเท่านั้น และหมาป่าดำจะไม่กล้าทำผิดพลาดอีก หมาป่าดำหัวเราะอย่างเขินอาย : "ดูความทรงจำของข้าสิ ข้าลืมไปว่าตรงหน้านั้นก็เป็นจวนเซียวแล้ว"

“ใต้เท้าชิงหลง มันเป็นแบบนี้ นั่นคือจวนที่ท่านเจียนกั๋วเพิ่งซื้อ และท่านเจียนกั๋วสั่งให้เราขุดห้องใต้ดินใกล้จวน” หมาป่าดำอธิบายอย่างมีเหตุผล “ไม่คิดว่าด้านล่างนั้นมันมืดมิด จนเราขุดไปผิดทาง เกือบจะถึงจวนเซียวแล้ว”

“โชคดีที่ใต้เท้าชิงหลงเตือนข้า ไม่เช่นนั้นคงเกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่” หมาป่าดำแอบเช็ดเหงื่อ เขาพูดมากความเช่นนี้ต่อหน้าชิงหลงที่สามารถอ่านเสียงหัวใจได้ ไม่รู้ว่ามีประโยชน์หรือไม่

ภาวนาว่ามันจะได้ผล ไม่เช่นนั้นหมาป่าดำจะประสบปัญหาใหญ่ในครั้งนี้แน่

หลังจากได้ยินคำโกหกที่ดีของหมาป่าดำแล้วชิงหลงก็ยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็โบกพัดในมือเบาๆ และคลื่นลมอันชั่วร้ายก็พัดเข้าหาหมาป่าดำ ลมหายใจที่เย็นจัดทำให้ร่างกายของหมาป่าดำต้องตัวสั่น หลังจากพูดละเอียดไปสักพักเขาก็เงียบลง และหยุดโกหกชิงหลง

เห็นได้ชัดว่าพัดของชิงหลงได้แสดงอำนาจให้หมาป่าดำเห็นอย่างชัดเจน ชิงหลงต้องการบอกหมาป่าดำว่า อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าบรรพบุรุษของเจ้า!

ชิงหลงรู้ว่าหมาป่าดำกำลังโกหก

พูดมาก ก็ผิดพลาดมาก!

ในกรณีนี้ หมาป่าดำไม่สามารถโต้แย้งได้

หมาป่าดำกินปูนร้อนท้องอย่างยิ่งและแอบมองท่าทีของชิงหลง

ชิงหลงมีสีหน้าเย็นชาและมองไปยังหมาป่าดำด้วยสายตาเย็นชา: "พวกเจ้าทำความผิดพวกเจ้าควรทำความดีชดเชยความผิด"

ชิงหลงส่งเสียงกลบอย่างเย็นชาในใจ คนของเว่ยเชียนชิวต้องการระเบิดจวนเซียวหรือ?

ไม่มีทาง!

ในเมื่อเว่ยเชียนชิวไม่เต็มใจที่จะกลับใจจะต่อต้านเซียวเฉวียนไม่หยุด ก็อย่ามาโทษว่าชิงหลงไม่ให้โอกาสเขา!

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของชิงหลง: "ในเมื่อพวกเจ้าชอบขุดอุโมงค์มาก เช่นนั้นก็ไปขุดอุโมงค์ในจวนของเว่ยเชียนชิวด้วยเถิด"

ใช้แนวทางหรือวิธีของฝ่ายตรงข้าม มาตอบโต้กลับในทำนองเดียวกัน จะสร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้ง!

มิฉะนั้น เจ้าพวกลูกหลานของชิงหลงจะไม่มีคนใดที่จะจำขึ้นใจ มักจะจำการดำรงอยู่ของบรรพบุรุษผู้นี้ไม่ได้!

“หา?” เมื่อหมาป่าดำได้ยินสิ่งนี้ก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน ถ้าหมาป่าดำพาคนไปขุดอุโมงค์ในบ้านพักของเว่ยเชียนชิว นั่นไม่ใช่หมายความว่าส่งหมาป่าดำไปตายหรอกหรือ?

ยังไงซะก็ต้องตาย แล้วทำไมหมาป่าดำถึงต้องขุดอุโมงค์ให้เกินความจำเป็นล่ะ?

ถ้าชิงหลงเป็นหมาป่าสีดำ ชิงหลงคงไม่ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ใช่ไหม?