บทที่ 1123 มีเจตนาอะไร

เมื่อแม่ทัพกล่าวเช่นนั้นแล้ว กษัตริย์จึงทรงอนุญาตให้เขาอยู่ต่อ

กษัตริย์และแม่ทัพต่างก็รอเซียวเฉวียนเข้ามาอย่างจดจ่อ จนไม่มีใครมีพูดอะไรสักคำ

ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะหนึ่ง

แม่ทัพกำลังคิดว่าเขาจะหักล้างเซียวเฉวียนได้อย่างไร หากเซียวเฉวียนกล่าวหาเขาในภายหลัง

กษัตริย์กำลังนึกถึงเรื่องของหมิงเจ๋อ

หมิงเจ๋อบอกว่าเป็นเซียวเฉวียนที่ทำร้ายเขา แม้ว่ากษัตริย์จะไม่เชื่อก็ตาม ในเมื่อเซียวเฉวียนอยู่ที่นี่แล้ว กษัตริย์จึงต้องถามเซียวเฉวียนอย่างชัดเจน กษัตริย์ต้องการได้ยินสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด

เขากำลังคิดว่า จะพูดคุยกับเซียวเฉวียนอย่างไรโดยคำพูดจะไม่แสดงท่าทีจงใจและกะทันหันเกินไป

"ถวายพระพรเสด็จพ่อ"

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ทั้งสองจะเข้าใจสาเหตุได้ เซียวเฉวียนก็เดินเข้ามาแล้ว และเซียวเฉวียนก็โค้งคำนับกษัตริย์ก่อน

กษัตริย์เป็นพ่อขององค์หญิงหญิงต้าถง และเซียวเฉวียนจึงเรียกเสด็จพ่อตามองค์หญิง

“ลุกขึ้นได้ ไม่ต้องมากพิธี” ในขณะที่พูด ดวงตาของกษัตริย์ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนในปัจจุบัน ไม่เพียงแต่สูงและแข็งแกร่งกว่าตอนที่เขาพบกับกษัตริย์ครั้งล่าสุดเท่านั้น แต่รัศมีเยือดเย็นในตัวเขายังแข็งแกร่งยิ่งขึ้นอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ในครั้งนี้ เซียวเฉวียนทำพิธีกราบคำนับ และมาตรฐานก็สูงกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาพบกับกษัตริย์อย่างเห็นได้ชัด

สิ่งนี้ทำให้กษัตริย์ประหลาดใจ

เซียวเฉวียนแสดงมารยาทเช่นนี้ ประการที่หนึ่งคือ เซียวเฉวียนแสดงความขอบพระทัยต่อกษัตริย์ที่ดูแลลูกสาวของเขาในช่วงเวลาเหล่านี้

ประการที่สอง กษัตริย์เป็นพ่อขององค์หญิงต้าถงและพ่อตาของเซียวเฉวียน ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงควรคำนับเช่นนี้ให้เขา

ประการที่สาม โดยที่แม่ทัพเป็นคนนอกอยู่ด้วย เซียวเฉวียนไม่สามารถปล่อยให้แม่ทัพจับพิรุธความผิดของเขาและทำให้กษัตริย์ต้องลำบากใจได้

จุดที่สำคัญที่สุดคือ นี่คือการอำลาอย่างเป็นทางการระหว่างเซียวเฉวียนและกษัตริย์

คราวนี้เซียวเฉวียนกลับมารับลูกสาวของเขาไป คราวนี้เขาบอกลา และเขาไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อใด

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ” เซียวเฉวียนลุกขึ้นยืนอย่างสงบ

จากนั้น เซียวเฉวียนแสร้งทำเป็นแปลกใจมากและพูดว่า: "โอ้ แม่ทัพก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ?"

“ครั้งสุดท้ายที่ข้าพบท่านแม่ทัพในทะเลทราย ข้ายังไม่ทันได้ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ไม่ฆ่า" เซียวเฉวียนพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ “ข้ากำลังคิดที่จะตามหาท่านแม่ทัพ ในเมื่อท่านแม่ทัพอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจึงไม่ต้องเดินทางอีก ข้าอยากจะขอบคุณท่านแม่ทัพที่ไม่ฆ่าข้า”

“นี่เป็นบุญคุณอันใหญ่หลวง ข้าจะไม่มีวันลืม” ตอนที่เซียวเฉวียนพูดคำเหล่านี้ สีหน้าของเขาสงบมาก ราวกับว่าเขาขอบคุณแม่ทัพอย่างจริงใจ

สีหน้าของแม่ทัพทั้งแดงและซีดเผือด

เป็นเรื่องจริง แม่ทัพโกรธที่เซียวเฉวียนที่ไม่ให้เกียรติเขา ดังนั้นแม่ทัพจึงหน้าแดงด้วยความโกรธ

ขณะเดียวกันแม่ทัพก็กลัวว่ากษัตริย์จะสอบสวนเรื่องนี้ หากกษัตริย์สอบสวนเรื่องนี้ และกษัตริย์พบว่าแม่ทัพได้ทำสิ่งที่ผิด ตำแหน่งของแม่ทัพก็จะต้องจบสิ้น ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อทั้งตะกูลเก้าชั่วโคตร

“ราชบุตรเขยหมายถึงไร?” เรื่องที่สำคัญนี้ แม่ทัพทำได้แค่แสร้งทำเป็นว่าไม่รู้

ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะพูดอะไร แม่ทัพก็ไม่เข้าใจ ใช่ แม่ทัพไม่เข้าใจว่าเซียวเฉวียนหมายถึงอะไร

และเซียวเฉวียนต้องการเอาชนะแม่ทัพด้วยปากเดียวเซียวเฉวียนไร้เดียงสาเกินไป

ท้ายที่สุดแล้วเซียวเฉวียนไม่มีหลักฐาน และเซียวเฉวียนไม่สามารถยืนหยัดโดยอาศัยคำพูดข้างเดียวของเซียวเฉวียนได้

“ข้าพูดชัดเจนมาก ท่านแม่ทัพยังคงไม่เข้าใจ?” เซียวเฉวียนด้วยท่าทีประหลาดใจ “ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินความฉลาดทางสติปัญญาของท่านแม่ทัพสูงไปแล้ว”

“เช่นนั้นข้าก็จะขอพูดละเอียดอีกหน่อย“ เซียวเฉวียนยิ้มเบาๆ “ที่ทะเลทราย ท่านแม่ทัพไม่ใช่ต้องการให้ข้าตายหรอกหรือ ท่านอยากใช้ความช่วยเหลือจากศิษย์ของสำนักหมิงเซียนฆ่าข้ามิใช่หรือ?”

“เพราะท่านคิดว่าพวกเขาจะฆ่าข้าได้ ท่านจึงไม่ฆ่าข้าด้วยตัวท่านเอง” หลังจากนั้น พูดเช่นนั้น เซียวเฉวียนก็เหลือบมองแม่ทัพโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ