บทที่ 1136 นอกค้างในทุ่งกว้าง

คนที่ติดมาได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน ต่างพากันเร่งฝีเท้า

พวกเขามีเวลามาซินเจียงไม่นานนัก แต่ก็ไม่สั้นจนเกินไป พวกเขาอยากกลับต้าเว่ยโดยเร็ว กลับบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเขา

ว่ากันว่า สวรรค์วิมานก็ไม่เหมือนอยู่บ้านตน

คนที่จากบ้านเกิดของตัวเอง ถึงจะมีประสบการณ์ที่ลึกซึ้ง

ทุกคนกระตือรือร้นอยากกลับบ้าน พอเหนื่อยก็แค่พักอยู่ข้างทางแล้วค่อยออกเดินทาง

ด้วยเหตุนี้ เทียบกับช่วงระยะเวลาที่พวกเขากลับมาช่างสั้นยิ่งนัก เดินไปเดินมาก็มาถึงเขตชายแดนของซินเจียงและต้าเว่ยแล้ว

คนที่ออกมาต้อนรับเซียวเฉวียนก็ยังคงเป็นแม่ทัพที่เฝ้าเมืองผู้นั้น

ทันทีที่แม่ทัพเห็นเซียวเฉวียน เขาก็คลี่ยิ้มอย่างเบิกบานใจไม่หุบ “คุณชายเซียว ข้าตั้งตารอท่านทุกวัน ในที่สุดท่านก็กลับมา

ตั้งแต่เซียวเฉวียนผ่านซินเจียง แม่ทัพเอาแต่เฝ้ามองอยู่บนกำแพงทุกวัน มองดูเซียวเฉวียนว่ากลับมาแล้วหรือไม่

ชะเง้อแลมองเซียวเฉวียนจนคอยืดยาวหมดแล้ว

“อื้อ เราบำเพ็ญครู่หนึ่งแล้วเดินทางต่อ” เซียวเฉวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คำพูดของเซียวเฉวียนดั่งน้ำเย็นเยียบ ที่สาดเข้ามาในใจ

มันไม่ง่ายที่เซียวเฉวียนกลับมา ยังนั่งไม่ทันเก้าอี้ร้อนก็เดินทางต่อ....

หลังจากถึงชายแดน ข่าวล้าหลัง แม่ทัพยังอยากเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันของต้าเว่ยจากเซียวเฉวียน ได้ฟังเรื่องราวที่น่าสนใจของต้าเว่ยมากขึ้น

ดูท่าความปรารถนาเหล่านี้ล้มเหลวแล้ว

นักรบเหล่านี้เฝ้าประจำการอยู่ชายแดนทั้งกลางวันและกลางคืนตลอดทั้งปี มีชีวิตที่ลำบาก และลำบากมากขึ้นทุกวัน

เซียวเฉวียนไม่อยากให้แม่ทัพเงียบเหงาเกินไป เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รอข้าเสร็จธุระก่อน มีโอกาสข้าจะหาท่านแม่ทัพอีกครั้ง ถึงตอนนั้นข้าจะนำเหล้าที่หมักเองกับมือติดไม้ติดมือมาด้วย ให้ทหารทุกคนได้ลิ้มลอง”

พื้นที่ที่แสนเย็นยะเยือกอย่างชายแดนแห่งนี้ มีเพียงเหล้าที่ปลอบประโลมหัวใจได้ดีที่สุด

“เยี่ยม！ตกลง！” แม่ทัพทิ้งความเงียบเหงาเมื่อครู่ ก่อนจะแสยะยิ้ม “คุณชายเซียวรู้สึกดี”

วกกลับเมาเรื่องเดิม เซียวเฉวียนมีเรื่องอยากให้ท่านแม่ทัพช่วย

เซียวเฉวียนหยิบเถามันเทศจากในแขนเสื้อออกมาให้กับท่านแม่ทัพก่อนเอ่ยว่า “ท่านแม่ทัพ เถามันเทศนี้ ข้าต้องตรากตรำเสี่ยงชีวิตขุดมันขึ้นมา ทั้งยังเป็นของดีอีกด้วย”

ปรากฏว่าแม่ทัพมองเพียงครู่เดียว ทว่ามันเป็นแค่เถามันเทศ จะไปมีประโยชน์อะไร?

เซียวเฉวียนทำเหมือนมันเป็นของรักของหวง

ทว่าเซียวเฉวียนกลับให้แม่ทัพดูแล

แม่ทัพสั่งให้รื้อเถามันเทศจากนั้นก็ปลูกมันลงดิน

เซียวเฉวียนได้ให้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับเถามันเทศแก่แม่ทัพ

พอฟังความรู้ด้านวิทยาศาสตร์ของเซียวเฉวียนแล้ว นัยน์ตาของแม่ทัพก็อดแสดงออกถึงความผิดปกติไม่ได้ เขาตบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น “ดี！นี่มันดียิ่งนัก！”

ไม่น่าล่ะเซียวเฉวียนถึงดูรักและหวงแหนมันนัก

เซียวเฉวียนกล่าวไว้ ตราบใดที่ท่านแม่ทัพดูแลเถามันเทศอย่างดี รอให้เถามันเทศเบ่งบาน ก่อนจะตัดออกเป็นส่วน ๆ แล้วปลูกลงในดิน

ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป เถามันเทศจะช่วยสนับสนุนที่ดินที่เย็นเยียบเหล่านี้ได้อย่างไร ทหารและชาวบ้านที่นี่จะอดอาหารไม่ได้เด็ดขาด

ดี！

ดีมาก！

ท่าทีของเซียวเฉวียนคือจุดเปลี่ยน เพื่อให้พวกเขาแก้ไขปัญหาใหญ่ ๆ ได้

สภาพแวดล้อมบริเวณชายแดนค่อนข้างเลวร้าย แห้งแล้ง ชาวบ้านต่างลำบากข้นแค้น มีหลายคนล้มตายเพียงเพราะความหิวโหย

แม่ทัพประจำการที่นี่มาหลายปีแล้ว เขาอยากเปลี่ยนสภาพแวดล้อม แต่ด้วยความจนปัญญาเขาไร้อำนาจ

ตอนนี้ดีขึ้น มีเถามันเทศ ปัญหาทุกอย่างก็ได้รับการคลี่คลาย

เซียวเฉวียนเป็นเพียงตัวนำโชคของพวกเขา

ส่วนเรื่องที่เซียวเฉวียนพูดนั้นชัดเจนแล้ว พวกเขาออกเดินทางพร้อมกับอาหารที่ทหารให้คนเตรียมw;h

แม่ทัพเห็นฟ้าท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เขาจึงตั้งใจจะอยู่กับเซียวเฉวียนหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง

แต่เซียวเฉวียนรู้ดีว่าพวกเขาค่อนข้างเครียดเรื่องปากท้อง เซียวเฉวียนมีกำลังคนไม่เกิน 20 คน แถมกำลังการกินก็ไม่ใช่น้อย ๆ มื้อจะได้กินเมื่อไหร่