บทที่ 1147 ความจริงใจ

เห็นเซียวจิงดีใจเหมือนเด็ก เซียวเฉวียนก็ดีใจเช่นกัน

ตั้งแต่จวนเซียวถูกสังหาร แม่เซียวถูกฆ่าตาย เซียวจิงก็มักจะมีใบหน้าที่เศร้าหมองและสงบนิ่งเป็นพิเศษ

สงบนิ่งจนทำให้เซียวเฉวียนกังวลมาก

เซียวเฉวียนรู้ว่าเซียวจิงใจจริงแล้วรู้สึกเศร้าและเสียใจมาก นางก็อยากได้เซียวเฉวียนอยู่ข้างๆ แต่นางก็รู้ว่าเซียวเฉวียนยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ นางไม่อยากให้เซียวเฉวียนกังวล ไม่อยากจะรั้งเซียวเฉวียนไว้ ดังนั้นเซียวจิงจึงไม่มีอะไรจะพูด

เธอเป็นคนฉลาด ฉลาดจนทำให้เซียวควงสงสาร

เซียวเฉวียนก็รู้ดีว่านางคิดอะไรอยู่

และเซียวเฉวียนก็จริงอย่างที่เซียวจิงคิด เขายังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ

เรื่องเหล่านี้ล้วนอันตรายมาก

นั่นจึงหมายความว่าเซียวเฉวียนไม่สามารถพาเซียวจิงไปด้วยได้ เขาไม่สามารถพาเซียวจิงไปเสี่ยงอันตรายได้

ดังนั้นการแยกจากกันของพี่ชายและน้องสาวจึงเป็นการกระทำที่จำใจ

“จิงเอ๋อร์ เจ้าเคยโกรธพี่บ้างไหม?” เซียวเฉวียนถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

เซียวจิงถูกใช้หลอกให้เปลี่ยนตัวกับจิ่นเซ่อ เซียวควงไม่ทันสังเกตเห็น ทำให้เซียวจิงต้องทนทุกข์ทรมานกับจ้าวอีโต้วและคนพาลเหล่านี้มากมาย

นางเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนแอ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจ้าวอีโต้วและคนพาลเหล่านี้ จิตวิญญาณของนางอย่อมมีเงาขนาดใหญ่อย่างแน่นอน

และหลังจากที่จวนเซียวถูกสังหาร แม่เซียวถูกฆ่าตาย ก็เป็นช่วงเวลาที่เซียวจิงต้องการคนปลอบใจมากที่สุด เซียวเฉวียนเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ของนางแล้ว แต่เขาก็ยังไม่สามารถอยู่เคียงข้างนางได้ อยู่เคียงข้างนางเพื่อผ่านช่วงเวลาที่เศร้าโศกเหล่านี้

สิ่งสำคัญที่สุดคือเรื่องหนึ่งที่เซียวเฉวียนอยากจะหาโอกาสคุยกับเซียวจิงอย่างเปิดเผย

เรื่องเซียวเฉวียนไม่ใช่เซียวติ้ง เซียวเฉวียนคิดว่า แม่เซียวรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว ดังนั้นเซียวจิงก็คงรู้บ้างใช่ไหม?

เรื่องอะไร เซียวเฉวียนก็อยากฟังความคิดที่แท้จริงของเซียวจิง

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิงก็แข็งทื่อ นางมองเซียวเฉวียนด้วยสายตาเหม่อลอย

เซียวจิงอายุยังน้อย แต่นางก็เป็นคนฉลาด นางรู้ความหมายของคำถามของเซียวเฉวียน

นางไม่เคยโกรธเซียวเฉวียนเลย ตรงกันข้าม เซียวจิงยังรู้สึกขอบคุณเซียวเฉวียนด้วยซ้ำ

อันที่จริง คืนแต่งงานของเซียวติ้ง เซียวเจิงก็รู้แล้วว่าเซียวติ้งถูกฉินเฟิงฆ่า

วันแต่งงานของเซียวติ้ง เซียวจิงรู้ว่าพี่ชายของนางจะต้องย้ายไปอยู่จวนฉิน ซึ่งหมายความว่าโอกาสที่พี่ชายจะเจอกับนางและแม่น้อยลงเรื่อย ๆ

เซียวจิงที่รักพี่ชายตั้งแต่เด็ก ๆ ย่อมไม่อยากเสียพี่ชายไป ดังนั้น เซียวจิงจึงแอบหนีออกมา นางคนเดียวมาเงียบๆ ที่จวนฉิน

แต่ตอนนั้นจวนฉินไม่ยอมให้เข้า เซียวเจิงเด็กผู้หญิงที่อ่อนแอไม่สามารถต้านทานคนของจวนฉินได้ นางจึงถูกขัดขวางไว้ที่ประตูใหญ่ของจวนฉิน

แต่นางก็ยังไม่ละทิ้งความปรารถนาที่จะพบพี่ชาย

นางฉลาด นางเดินรอบจวนฉินเพื่อหาที่ที่สามารถปีนขึ้นไปได้เพื่อแอบเข้าไปในจวนฉิน

เดินไปรอบๆ จวนฉิน เซียวจิงในที่สุดก็มองไปที่ประตูสุนัขที่ใช้สำหรับสุนัขตัวเล็กเข้าออก

ตอนนั้นเซียวจิงเห็นประตูสุนัขไม่เล็ก นางจึงคิดอะไรไม่ออกจึงปีนเข้าไป

หลังจากปีนเข้าไปในจวนฉิน เซียวจิงก็พบว่าจวนฉินเต็มไปด้วยผู้คน หากนางเดินไปมาอย่างอิสระ นางจะถูกคนของจวนฉินพบและขับไล่ออกไป

ดังนั้น เซียวจิงจึงไม่สามารถพบพี่ชายของนางได้ใช่หรือไม่?

เซียวจิงคิดแล้วคิดอีก และตัดสินใจซ่อนตัวก่อน แล้วไปหาพี่ชายของนางตอนกลางคืน

ทันใดนั้น เซียวจิงก็เห็นกองหญ้าหนาอยู่ข้าง ๆ นางคิดว่าถ้านางซ่อนตัวอยู่ในกองหญ้า ไม่มีใครจะพบนางได้

ทันที เซียวจิงก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและปีนเข้าไปในกองหญ้า

ฟังเสียงอึกทึกครึกโครมจากระยะไกล เซียวจิงรู้สึกเบื่อหน่าย จนไม่รู้ตัวว่าหลับไป