บทที่ 1151 เรียนไม่จบหรือ

มู่จิ่นที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะบ่นเซียวเฉวียนสักหน่อย เซียวเฉวียนคนนี้ช่างหน้าตายจริงๆ

หากเซียวเฉวียนเป็นเจ้าของโรงงานในยุคปัจจุบัน เขาจะต้องใช้กลยุทธ์ที่นายทุนเอาเปรียบแรงงานอย่างเต็มที่

โชคดีที่เซียวเฉวียนในยุคปัจจุบันเป็นเพียงเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์

มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าจะมีแรงงานคนใดที่ต้องถูกเซียวเฉวียนเอาเปรียบ

อย่างไรก็ตาม ก็แปลกอยู่เหมือนกันที่หลังจากเซียวเฉวียนหลอกลวงพวกจิ้นซื่อแล้ว พวกจิ้นซื่อก็ไม่มีอารมณ์ต่อต้านเรื่องการเด็ดพริกเลย ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบ พวกขุนนางก็ลุกขึ้นยืนก่อนอย่างน่าประหลาดใจ นำหน้าออกไปนอกบ้าน มุ่งหน้าไปยังทุ่งนา

สิ่งนี้ทำให้มู่จิ่นประหลาดใจมาก

ดังนั้น เมื่อบรรดาจิ้นซื่อและชาวยุทธ์แท้เดินออกไปแล้ว มู่จิ่นก็ถามด้วยความสงสัยว่า “เซียวเฉวียน จิ้นซื่อนั้นยังต่อต้านการไปทำนาอย่างมากก่อนกินน้ำเชื่อมเลย ทำไมพอกินน้ำเชื่อมแล้วถึงกลายเป็นคนละคน ไปกันเองเลย?”

น้ำเชื่อมมันเทศที่มู่จิ่นทำ มู่จิ่นไม่ได้ใส่อะไรลงไปเลย

เซียวเฉวียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “นี่เจ้าไม่รู้หรอกนะ สิ่งสำคัญที่สุดคือคำพูดของข้า ข้าพูดว่าหลังอาหารย่อยสามารถยืดอายุได้”

พวกเขาตาเป็นประกาย ตาเป็นประกาย ยืดอายุ ใครไม่อยากมีบ้าง?

โดยเฉพาะบรรดาจิ้นซื่อผู้มีอนาคต

อนาคตของพวกเขาสดใส

การเลื่อนตำแหน่งและร่ำรวยเป็นความปรารถนาของพวกเขา แต่นอกเหนือจากการเลื่อนตำแหน่งและร่ำรวยแล้ว พวกเขาจะต้องคิดถึงการมีอายุยืนยาวอย่างแน่นอน

อายุยืนยาวเท่านั้นจึงจะมีชีวิตอยู่เพื่อเพลิดเพลินกับเกียรติยศและชื่อเสียงในโลกใบนี้มากขึ้น

พูดให้ใกล้ความเป็นจริงกว่านั้นก็คือ การยืดอายุ

ออกจากความเป็นจริงเล็กน้อยก็คือเหมือนเว่ยเชียนชิวที่ต้องการมีชีวิตนิรันดร์

ชีวิตนิรันดร์เป็นไปไม่ได้

แต่การยืดอายุให้ยืนยาวก็เป็นไปได้หากดูแลตัวเองให้ดี ไม่ใช่เรื่องฟุ่มเฟือย

หากต้องการหลอกลวงบรรดาจิ้นซื่อเหล่านี้ ก็ต้องลงมือจากธรรมชาติของมนุษย์

พูดจบ เซียวเฉวียนก็ยิ้มอย่างหยิ่งผยองใส่มู่จิ่น “เคล็ดลับนี้เจ้าได้เรียนรู้แล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน มู่จิ่นก็พยักหน้าอย่างกระจ่างแจ้ง “ได้เรียนรู้แล้ว”

แต่มู่จิ่นก็เสริมว่า “เซียวเฉวียน ท่านช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ”

เจ้าเล่ห์กว่าหมาจิ้งจอกอีก

ใช่เลย ท่านหลอกล่อให้บัณฑิตของท่านไปทำงานให้ท่าน

“ฮิ ฮิ” เซียวเฉวียนพูดอย่างหน้าด้านๆ “ข้าคิดว่าเจ้ากำลังชมข้าอยู่นะ”

ในพจนานุกรมของเซียวเฉวียน เจ้าเล่ห์มีอีกความหมายหนึ่ง นั่นคือ ยืดหยุ่น ปรับตัวได้

ฮี่ ฮ่! มู่จิ่นเหลือบมองเซียวเฉวียนแวบหนึ่ง เคยเห็นหน้าด้าน ๆ แต่ไม่เคยเห็นเซียวเฉวียนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน

โอ้พระเจ้า

ในโลกนี้ทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตอย่างเซียวเฉวียนอยู่นะ?

ส่วนที่เหลือไม่แตกต่างกันโย่วควนเห็นเจ้านายของเขาพูดจาเก่งมาก เขาหลอกล่อให้เหล่าบัณฑิตไปเก็บพริกด้วยคำพูดไม่กี่คำโย่วควนเต็มไปด้วยความเคารพต่อเซียวเฉวียน

ในเวลานี้ ทัศนคติของโย่วควนและมู่จิ่นช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ฉากนี้ดูน่าขบขันและน่าขันมาก

“นายท่าน！นายท่าน！”

ทันใดนั้น เสียงความคิดของเหมิงเอ้าก็ดังขึ้น

เสียงของเหมิงเอ้ายังคงดังกังวานและยังคงทำให้หูของเซียวเฉวียนดังก้อง

ต่อไป หูของเซียวเฉวียนจะต้องถูกทำลายโดยปากของเหมิงเอ้า

เซียวเฉวียนพูดอย่างไม่พอใจ: “เหมิงเอ้าพูดเบาๆ ลงหน่อย อ่อนโยนหน่อย ทำได้ไหม?”

“ได้!” เหมิงเอ้าพูดว่าทำได้ แต่เสียงของเขาไม่ได้ลดลงเลย

ต่อหน้าเสียงอันดังของเหมิงเอ้า เซียวเฉวียนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ บางครั้งเซียวเฉวียนอยากจะวางยาพิษให้เหมิงเอ้าเป็นใบ้

บ่อยครั้ง เซียวเฉวียนก็ยังต้องกัดฟันปลอบใจตัวเองอยู่บ้าง พี่เลี้ยงของตัวเอง พี่น้องของตัวเอง ต้องทนกับมัน

ดูเหมือนว่าข้อบกพร่องของเหมิงเอ้า ไม่สามารถแก้ไขได้ ช่างเถอะ เซียวเฉวียนทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม

“นายท่าน บอกท่านเรื่องหนึ่ง จากการสอบสวนของข้า การเตรียมงานบูชาฟ้าดินก็พร้อมแล้ว” เหมิงเอ้า พูดด้วยเสียงดัง “ นายท่าน ท่านจะกลับเมืองหลวงเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้กลับ” เซียวเฉวียน เอามือล้วงเข้าไปอุดในหูและพูด