บทที่ 1166 ตระกูลเซียวที่ชานเมือง

ไม่นานนัก เซียวเฉวียนก็อธิบายให้สวีซูผิงฟัง เขาพูดเบา ๆ ว่า “มู่จิ่นเป็นคนบ้านเดียวกับข้า”

โอ้...

มู่จิ่นก็เป็นชาวฮว๋าเซี่ย

นี่ก็อธิบายได้

สวีซูผิงพยักหน้าเข้าใจ

กระสุนปืนที่เซียวเฉวียนเห็นแล้ว มันมีพลังค่อนข้างมหาศาล มู่จิ่นก็อยากเล่นเช่นกัน จะทำอย่างไร?

สวีซูผิงมองเซียวควงด้วยสายตาอ้อนวอนว่า “เซียวเฉวียนปล่อยให้ข้าเล่นกับมันด้วยได้ไหม”

อาวุธที่ทรงพลังเช่นนี้ หากสวีซูผิงเล่นไปแล้ว ในอนาคต เขาจะมีทุนในการอวดคนอื่น เขาสามารถพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้าเคยเล่นปืนมาแล้ว” นี่เป็นสิ่งสำคัญมาก

อย่างไรก็ตาม สวีซูผิงก็รู้ว่า เซียวเฉวียนน่าจะไม่ตอบตกลง

ท้ายที่สุดแล้ว อาวุธเหล่านี้หายากและหายาก เซียวเฉวียนอาจไม่เต็มใจที่จะให้เขาเล่น

ไม่นานเซียวเฉวียนตอบตกลงอย่างรวดเร็ว “ได้ ไปให้มู่จิ่นสอนเจ้า”

นี่มีอะไรพิเศษไหม ในภาพ “ฤดูใบไม้ผลิแห่งคุนหลุน” มีมากมาย เสียแค่กระสุนเท่านั้น

สวีซูผิงเหมือนคนได้สมบัติ เขาถือปืนพกอย่างระมัดระวังแล้วเดินอย่างระมัดระวังไปหามู่จิ่น

ตามมายังมีจ้าวหลาน

ของเล่นใหม่แบบนี้ จ้าวหลานก็อยากลองเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้จึงไล่สวีซูผิงและจ้าวหลานออกไปชั่วคราว

เซียวเฉวียนนั่งพิงเก้าอี้ เขากำลังคิดถึงสองสิ่งที่เขาคิดมาเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

สิ่งหนึ่งคือใครดึงเลือดระหว่างคิ้วของทหารตระกูลเซียว 50,000 คน อีกสิ่งหนึ่งคือฐานทัพของชาวยุทธ์แท้ของเว่ยเชียนชิว

สองสิ่งนี้รบกวนเซียวเฉวียนมาโดยตลอด เหมือนกับหมอกสองก้อนขนาดใหญ่ที่ตรึงเซียวเฉวียนไว้

“ปัง!”

“ปัง!”

เสียงปืนดังสองนัดขัดจังหวะความคิดของเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนเงยหน้าขึ้นมองออกไปข้างนอก สวีซูผิงถือปืนพกอยู่ เขามีสีหน้าตื่นเต้น

กระสุนสองนัดก่อนหน้านั้นยิงโดยสวีซูผิง

แม้ว่าฝีมือยิงปืนของสวีซูผิงจะไม่แม่นยำนัก กระสุนก็ไม่โดนต้นไม้ที่เขาเล็ง แต่ก็ไม่ต่างกันมาก

มู่จิ่นปลอบใจซสวีซูผิงแบบนี้ “ครั้งแรกที่ยิงปืน ผลลัพธ์แบบนี้ก็ถือว่าดีแล้ว”

ได้รับคำชื่นชมอย่างมั่นใจจากมู่จิ่น สวีซูผิงก็ดีใจเป็นธรรมชาติ

จากนั้นถึงคราวจ้าวหลานลอง

อาจเป็นเพราะสายตาของจ้าวหลานที่ดีกว่าสวีซูผิง ผลลัพธ์ของจ้าวหลานจึงดีกว่าสวีซูผิงเล็กน้อย

กระสุนสองนัดของจ้าวหลานเฉียดใบไม้ไป

การเปรียบเทียบนั้นไม่เจ็บปวด เมื่อเห็นคะแนนของจ้าวหลานดีกว่า สวีซูผิงก็เห็นชัดไม่ภูมิใจ เขากลับเข้าไปในบ้านอย่างหงอยเหงาและยังคงรบกวนเซียวเฉวียน

เล่นปืนแล้ว ต่อไปก็มาดูมันเทศกัน

เถามันเทศที่เซียวเฉวียนนำกลับมาสองท่อนปลูกอยู่ในสวนของตระกูลเซียวในปัจจุบัน

เซียวเฉวียนชี้ไปที่กระถางดอกไม้ขนาดใหญ่สองใบในสวน “เถามันเทศอยู่ตรงนั้น อย่างน้อยต้องรอสามเดือนจึงจะได้เห็นมันเทศ”

สวีซูผิงมองไปที่สวนและเห็นเถามันเทศนอนอย่างสงบอยู่ในกระถางดอกไม้ขนาดใหญ่สองใบ ใบไม้ยังมีสีซีดเล็กน้อย

“นี่ก็มีชีวิตอยู่หรือ?” สวีซูผิงถามด้วยความงุนงง

ดูใบไม้ที่ไร้ชีวิตชีวาและดูราวกับว่าก้านจะแห้งได้ทุกเมื่อ สวีซูผิงไม่เชื่อจริงๆ ว่ามันจะมีชีวิตอยู่แบบนี้

แม้ว่าสวีซูผิงจะเคยได้ยินฮ่องเต้อธิบายเกี่ยวกับวิธีการปลูกมันเทศและประโยชน์ของมันเทศ

แต่เขาคิดว่า ไม่ว่าเถามันเทศจะมีพลังชีวิตมากแค่ไหน ก็คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้ในสภาพแบบนี้

“สวีซูผิงไม่เชื่อว่ามันมีชีวิตอยู่?” เซียวเฉวียนเลิกคิ้วและมองซูซือผิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้ารอดูอีกสักพัก”

ปล่อยให้เถามันเทศได้พักหายใจสักสองสามวัน มันก็จะมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เมื่อถึงเวลานั้น สวีซูผิงจะไม่เชื่ออีกต่อไป

เมื่อเห็นเซียวเฉวียนมีสีหน้าแน่วแน่ สวีซูผิงก็พูดอะไรไม่ออก เขายิ้มและพูดว่า “เอาล่ะข้าจะกลับมาดูอีกครั้ง”