บทที่ 1193 กลุ่มเงาดำ

“บรรพชน สามารถฆ่าได้โดยไม่ต้องพยักหน้าแม้แต่ครั้งเดียว แทนที่จะฆ่าเขาโดยตรง สิ่งที่ทำให้เขาอึดอัดมากขึ้นก็คือเขาต้องเฝ้าดูสิ่งที่เขาสนใจถูกทำลายทีละคน และผู้คนที่เขาห่วงใยทรยศต่อเขา” เมื่อเซียวเฉวียนพูดเช่นนี้ ทันใดนั้นอากาศที่เย็นยะเยือกก็เกิดขึ้น

ในเวลานี้ ดวงตาของเซียวเฉวียนเต็มไปด้วยความอยากฆ่า

อย่างไรก็ตาม การฆ่าเซียวเฉวียนนั้นไม่ง่ายเหมือนกับการขอชีวิตของคู่ต่อสู้ เขาต้องการให้คู่ต่อสู้ไม่มีอะไรเลยแล้วตายด้วยความสิ้นหวัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนอย่างนักปราชญ์ผู้หยิ่งผยองและไร้ความสามารถ เซียวเฉวียนไม่สามารถปล่อยให้เขาตายง่ายๆ ได้

ตัวแทนของสวรรค์ไร้สาระ เหนือมนุษย์เนี่ยนะ!

ในตอนแรก เป็นเพราะการคำนวณของนักปราชญ์ที่ทำให้เซียวเฉวียนมีความผิดปกติ และชีวิตของเซียวเฉวียนก็กลายเป็นหลุมบ่อตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

หากไม่ใช่เพราะนักปราชญ์ เป็นไปได้ว่าเซียวเฉวียนยังคงต้องเตรียมสอบอย่างหนักอยู่จนถึงทุกวันนี้ และยังคงไร้ค่าอยู่จนถึงทุกวันนี้

ดังนั้น นักปราชญ์จึง "สร้าง" เซียวเฉวียนในวันนี้

และเซียวเฉวียนก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้บุญคุณ

หากนักปราชญ์ไม่ได้ยุยงให้หมิงเจ๋อโจมตีตระกูลเซียวและครอบครัวของเซียวเฉวียน แม้ว่าพวกเขาจะโจมตีเซียวเฉวียนอยู่เสมอ เซียวเฉวียนก็ยังจะขอบคุณการกระตุ้นของนักปราชญ์อยู่ดี

พวกเขาไม่ควรลงมือกับผู้คนในจวนเซียว!

คนที่พวกเขาสังหารเพียงเพราะพวกเขาอาศัยอยู่ในจวนเซียวก็เสียชีวิตอย่างน่าสยดสยองช่างไร้เดียงสา!

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่นด้วยความเย็นชาในดวงตา ได้ยินเสียงกระดูกแตกได้อย่างชัดเจน

"ดังนั้น เราจึงไม่รีบร้อนที่จะเอาชีวิตนักปราชญ์และเว่ยเชียนชิว" เซียวเฉวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชิงหลงตอบอย่างเย็นชาว่า "ใช่ นายท่าน"

เซียวเฉวียนไม่สามารถทนให้บรรพชนของเขาเรียกตัวเองว่านายท่านได้ เซียวเฉวียนผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเองเพื่อให้ดูน่ากลัวน้อยลง จากนั้นจึงพูดกับชิงหลงว่า "บรรพชน ท่านเรียกชื่อข้าก็ได้ การเรียกข้าว่านายท่านมันแปลกๆ"

“ไม่เป็นไร” ชิงหลงพูดอย่างร่าเริง แต่เขาก็เปลี่ยนใจทันที “ไม่เอา ข้ายังจะเรียกท่านว่านายท่าน”

ชิงหลงเป็นบรรพชนของเซียวเฉวียนก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ชิงหลงเรียกเซียวเฉวียนว่านายท่าน

เรียกเซียวเฉวียนว่าเจ้านาย เซียวเฉวียนจะมีความรู้สึกรับผิดชอบมากขึ้น และชิงหลงก็มีความรู้สึกเป็นเจ้าของมากขึ้น

แบบนี้ ชิงหลงเรียกเซียวเฉวียนว่านายท่าน เซียวเฉวียนเรียกชิงหลงว่าบรรพชนก็ไม่มีความขัดแย้ง

เซียวเฉวียนได้ยินดังนั้น อดไม่ได้ที่จะกุมขมับ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่สามารถสื่อสารกับบรรพชนได้

เป็นเช่นนี้ ชิงหลงอยากจะเรียกยังไงก็เรียกไป

กลับมาที่เรื่องนี้ เมื่อครู่นี้ นักปราชญ์ส่งเสียงเรียกให้เสวียนอวี๋ แต่เสวียนอวี๋ไม่ตอบสนอง ก็เป็นเพราะสัญญาณนี้บังเอิญถูกชิงหลงที่อยู่บนหลังคาอาบแดด ตัดไว้

ด้วยเหตุนี้ นักปราชญ์จึงดึงดูดเซียวเฉวียนและชิงหลงมาได้

มองดูเซียวเฉวียนและชิงหลงเดินจากไป นักปราชญ์เองก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นผลลัพธ์ที่นักปราชญ์ต้องการ แต่เซียวเฉวียนเมื่อเผชิญกับนักปราชญ์ เขาไม่ได้แม้แต่จะต่อยตีกัน มันไม่เหมือนกับลักษณะของเซียวเฉวียนเลย

ตามข้อมูลของนักปราชญ์ เซียวเฉวียนเป็นคนอวดดี ชอบทำตัวแปลกๆ และมีอคติ

วันนี้เซียวเฉวียนกลับไม่ได้ต่อยตีกับนักปราชญ์ นักปราชญ์ก็รู้สึกแปลกประหลาดจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย นักปราชญ์ก็ไม่ว่างที่จะคิดต่อไป เขายังคงส่งเสียงเรียกให้เสวียนอวี๋ “เสวียนอวี๋?”

แต่กลับพบกับคำตอบของชิงหลงว่า "อย่าตะโกนอีกเลย ข้าอยู่ที่นี่ เขาจะไม่ได้ยิน"

ความหมายก็ชัดเจนว่าเสียงของนักปราชญ์จะถูกชิงหลงกั้นไว้ไม่ให้ไปถึงหูของเสวียนอวี๋ นักปราชญ์ตะโกนไปก็เปล่าประโยชน์

เสียงเย็นชาของชิงหลงทำให้ความหวังในใจของนักปราชญ์ดับสนิทนักปราชญ์จ้องมองประตูใหญ่ของจวนเซียวด้วยสายตาที่มืดครึ้ม นักปราชญ์จำได้ว่าตั้งแต่จำความได้ เขาไม่เคยรู้สึกอับอายและไร้ศักดิ์ศรีขนาดนี้มาก่อน ที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าจวน

แค่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าจวนก็แย่แล้ว ยังถูกเพิกเฉยอีก!

นักปราชญ์ผู้หยิ่งทะนงผู้นี้มีหรือจะกลืนน้ำลายลงคอได้

"อ๊าก!" นักปราชญ์ตะโกนลั่นในใจ เขาตั้งใจจะฝ่ากำแพงของชิงหลงเข้าไปช่วยเสวียนอวี๋

ยังไม่ทันได้ลงมือ นักปราชญ์ได้ยินเสียงเยาะเย้ยว่า "อย่าเสียเวลาเปล่า เจ้าจะเข้าไปไม่ได้"

จากนั้น ร่างเงาสีดำก็วนเวียนอยู่ตรงหน้านักปราชญ์ มองดูจนนักปราชญ์หงุดหงิด นักปราชญ์ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกฝ่ามือขึ้นเตรียมจะฟาดไปที่ร่างเงาสีดำ