บทที่ 1201 พิษที่ไร้ประโยชน์

จิ๊ เซียวเฉวียนใช้กลอุบายที่นักปราชญ์ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาใช้อุบาย แต่เขาก็ยังไม่สามารถชนะได้

เมื่อนักปราชญ์ของเขาเพิ่งวางแผนที่จะใช้เครือข่ายสวรรค์เพื่อดักเซียวเฉวียนทําไมไม่คิดว่าเขากeลังใช้อุบายอยู่?

เห็นได้ชัดว่ามีเพียงซูโจวกวนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ไฟ และคนอื่นๆ ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ไฟ

ดูเอาเถิด นักปราชญ์คือตัวแทนแห่งสวรรค์！

ถุ้ย!

เซียวเฉวียนหัวเราะและพูดว่า "บ้านเกิดของข้ามีคําพูดที่สมเหตุสมผลที่สุด ไม่ว่าแมวขาวแมวดe จับหนูได้ก็ถือว่าเป็นแมวที่ดี"

คำพูดเหล่านี้เข้าหูของนักปราชญ์และนักปราชญ์รู้สึกว่าพวกเขาฟังดูค่อนข้างสมเหตุสมผล อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสิ่งที่ออกมาจากปากของเซียวเฉวียนจะสมเหตุสมผล แต่นักปราชญ์ก็ไม่เห็นด้วยกับมัน

ยิ่งกว่านั้น ไม่ว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้เป็นเช่นไร นักปราชญ์ก็รู้สึกว่าเซียวเฉวียนกำลังเรียกนักปราชญ์ว่าหนู

นักปราชญ์มองไปที่เซียวเฉวียน "เจ้ากำลังตีวัวกระทบคราด"

"ทั้งหมดนี้ถูกเจ้าฟังออกหมดแล้ว ฉลาดไปหน่อย" เซียวเฉวียนจริงจังมาก

ใช่แล้ว เซียวเฉวียนก็ด่าว่านักปราชญ์คือหนู หนูตัวนี้ยังตกอยู่ในมือของเซียวเฉวียน นักปราชญ์สามารถเอาชนะเซียวเฉวียนได้อย่างไร

คำพูดของเซียวเฉวียน ก็ค่อนข้างประชดเช่นกัน เขาล้อเลียนนักปราชญ์ที่ถามคำถามอย่างรู้เท่าทัน และนักปราชญ์ก็ได้ยินเช่นนั้น

ความสามารถอันน่ารำคาญของเขาไม่สามารถมองข้ามได้จริงๆ

นักปราชญ์จ้องมองเซียวเฉวียนด้วยความโกรธ "หากเจ้ามีความกล้า ให้ข้าไปสู้ใหม่อีกครั้ง"

ดูเหมือนนักปราชญ์พ่ายแพ้ไปแล้ว เขาไม่ยอมรับมันเหรอ?

อย่างไรก็ตามเซียวเฉวียนไม่สนใจว่าเขายอมรับหรือไม่ ตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงปัจจุบัน ผู้พ่ายแพ้ส่วนใหญ่มักจะแสดงความไม่พอใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักปราชญ์ที่ภาคภูมิใจในความเป็นชนชั้นสูง ก็สมเหตุสมผลที่เขาจะปฏิเสธที่จะยอมรับ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาบ่นเกี่ยวกับความไม่พอใจของเขา เซียวเฉวียนก็เสริมความแข็งแกร่งให้กับจุดยืนของเซียวเฉวียนว่าเซียวเฉวียนจะไม่ปล่อยให้นักปราชญ์ไปง่ายๆ อยู่แล้ว

เซียวเฉวียนพูดช้าๆ อย่างสงบ "นักปราชญ์ ข้าขอโทษ ข้าไม่มีเวลาเล่นกับเจ้าแล้ว"

เห็นได้ชัดว่านักปราชญ์อยู่ในกำมือเขา แต่เซียวเฉวียนต้องการที่จะปล่อยให้นักปราชญ์ไปทำเช่นนั้นอีกครั้ง ฝันไปเถอะ!

ต่อสู้โดยไม่ต้องใช้กำลังใดๆ?

ด้วยพลังนี้ เซียวเฉวียนไม่ต้องการต่อสู้ ตีกันไปมาแบบนั้นมันเหนื่อยมาก

"ทำไม เจ้าไม่กล้าต่อสู้กับชายชราอีก ไม่กล้าที่จะแพ้งั้นเหรอ" นักปราชญ์มองไปที่เซียวเฉวียนอย่างเฉียบแหลม ด้วยสายตาที่ยั่วยุ

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นวิธีการยั่วยุเชิงรุก

อย่างไรก็ตาม การจัดการกับคนไร้ยางอายอย่างเซียวเฉวียน การจลาจลไม่มีประโยชน์เลย เซียวเฉวียนกล่าวอย่างหน้าด้าน ๆ ว่า “จะว่าเช่นนั้นก็ได้"

ใช่ เซียวเฉวียนยอมรับอย่างเปิดเผยว่าเขาไม่อยากแพ้ แล้วไงล่ะ">?

ปากของนักปราชญ์ นักปราชญ์สามารถพูดอะไรก็ได้ที่เขาชอบ เซียวเฉวียนไม่สนใจเลย

"..." เซียวเฉวียนโง่เขลาจนนักปราชญ์พูดไม่ออก

แต่นักปราชญ์ยังไม่ได้คิดหาวิธีพลิกสถานการณ์และหลบหนี เขาไม่สามารถเยือกเย็นได้มากกว่านี้ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายในการเบี่ยงเบนความสนใจของเซียวเฉวียน นักปราชญ์จึงไม่มีอะไรจะพูดว่า "ต่อให้เจ้ากล้าที่จะต่อสู้กับข้าอีกครั้ง ข้าจะถามว่าเจ้ารู้จักเสวียนอวี๋หรือไม่?"

ปล่อยให้คนที่ไม่ชัดเจนอยู่ข้าง ๆ เหรอ เซียวเฉวียนไม่กังวลหรืออย่างไร

"เป็นแค่เด็ก ทำไมนักปราชญ์ต้องทำให้มันซับซ้อนขนาดนี้" เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น "เมื่อข้าเลือกที่จะเก็บเสวียนอวี๋ไว้ นักปราชญ์ก็จะไม่ต้องกังวลกับมัน”

เป็นแค่เด็ก เขามีความคิดแย่ๆ แบบนี้ได้ยังไง?

คนเลวคือนักปราชญ์ และเป็นนักปราชญ์ที่ยุยงให้เสวียนอวี๋ทำสิ่งเลวร้าย

หากปราศจากการยุยงของนักปราชญ์ เสวียนอวี๋ก็เป็นเพียงผู้บริสุทธิ์ เซียวเฉวียน ไม่มีอะไรต้องกังวลหากเสวียนอวี๋ถูกทิ้งไว้ในจวนเซียว

นี่... เซียวเฉวียนตรงไปตรงมาขนาดนี้ นักปราชญ์ไม่สามารถคุยกับเขาต่อไปได้

“ใต้เท้าเซียว! ชายชราผู้นี้ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำกล้าที่จะทำให้ท่านลำบาก ฆ่าเขา!" ฉับพลันมีเสียงดังขึ้นจากฝูงชน

ทันทีหลังจากนั้น มีเสียงสะท้อนมากมายว่า "ฆ่าเขา!"

ภายใต้ดวงอาทิตย์ที่แผดเผา คนที่ดูคึกคักถูกแดดเผาจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ถึงกระนั้น หัวใจที่มีชีวิตชีวาก็ร้อนเหมือนดวงอาทิตย์นี้

ปัจจุบันนี้ สถานะของเซียวเฉวียนในหัวใจของประชาชนเพิ่มขึ้นอย่างมาก ในใจของพวกเขา เซียวเฉวียนเป็นคนดีตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว คนดีเช่นนี้ พวกเขาย่อมต้องปกป้อง