บทที่ 1219 ฮ่องเต้ออกโรง

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ นักปราชญ์ก็ไม่สามารถใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้ได้

ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องกลับไปที่ซินเจียง

นักปราชญ์กัดฟันแน่น ทนความเจ็บปวด เหลือบมองเซียวเฉวียนแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร หายตัวไปจากสายตาของเซียวเฉวียน

นักปราชญ์อายุหลายสิบปีแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความรู้สึกของการหลบหนี

ความรู้สึกกลัวว่าถ้าวิ่งช้าครึ่งก้าว เซียวเฉวียนและชิงหลงจะเปลี่ยนใจจริงๆ นั้นช่างน่าอึดอัดใจจริง ๆ

สำหรับนักปราชญ์แล้ว นี่เป็นการดูถูกศักดิ์ศรีของเขาอย่างมาก เป็นการดูถูกอย่างมาก

นักปราชญ์สาบานเงียบๆ ว่าสักวันหนึ่ง เขาจะกลับมาที่ต้าเว่ยและส่งเซียวเฉวียนกลับสวรรค์ เพื่อล้างแค้นความอัปยศในวันนี้!

“เจ้าเห็นไหม ไอ้ขี้เหร่นั่นมองเจ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น” หลังจากนักปราชญ์จากไป ชิงหลงก็โบกพัดเบา ๆ ไล่ฝุ่นที่มองไม่เห็นจากตัวเขา พูดอย่างลึกลับ

“ตามคำพูดของบรรพชน เราไม่ควรปล่อยเขาให้กลับไปที่ซินเจียง เงินก็อยู่ในมือเราแล้ว” ชิงหลงพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ต่อให้ไม่ปล่อยเขา เขาก็ทำอะไรเราไม่ได้อยู่แล้ว”

อย่างไรก็ตาม นักปราชญ์ไม่สามารถต่อกรกับชิงหลงได้ ตราบใดที่มีชิงหลงอยู่ นักบุญก็เป็นแค่ยักษ์ใหญ่ในความคิด แต่ในทางปฏิบัติ เขาเป็นแค่คนแคระ เขาไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เว้นแต่เขาจะเบื่อชีวิต

เมื่อได้ยินชิงหลงพูดเช่นนั้น เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะมองชิงหลงอย่างพินิจพิเคราะห์ เขาคิดว่าบรรพชนคนนี้ช่างโหดร้ายเสียจริง

รับเงินก้อนโตจากคนอื่น แต่กลับไม่ยอมปล่อยตัวเขา การกระทำเช่นนี้ มีเพียงเหล่าหัวหน้าแก๊งมาเฟียในภาพยนตร์ฮว๋าเซี่ยท่านั้นที่กล้าทำ

“บรรพชน ช่างไม่ยุติธรรมเสียจริง” เซียวเฉวียนกลั้นขำและส่งสายตาให้ชิงหลง

แต่เซียวเฉวียนก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “แต่บรรพชนพูดถูก แม้เราจะทำแบบนี้ เขาก็ทำอะไรเราไม่ได้”

อย่างไรก็ตาม เงินก็อยู่ในมือแล้ว สัญญาก็ให้ไว้แล้ว บุคคลนี้ก็เป็นเพียงชายชราที่ครึ่งหนึ่งของร่างกายอยู่ในดินแล้ว ก็ทำตามสัญญานั้นเสียเถอะ

อย่างไรก็ตาม การปล่อยให้เขากลับไปที่ดินแดนตะวันตก อาจจะไม่ได้ดีไปกว่าการกักขังเขาไว้ที่ต้าเหว่ย

ซินเจียงเวลานี้เต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ นักปราชญ์กลับไปครั้งนี้ จะสามารถต้านทานพายุฝนอันรุนแรงนี้และผ่านพ้นมันไปได้หรือไม่ ยังไม่แน่นอน

พูดว่าชิงหลงไม่ยุติธรรม เซียวเฉวียนนี่ได้ดีแล้วไม่พอ ยังอยากได้มากกว่า

มุมปากของชิงหลงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าชู้ ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

เขาเข้าใจดีว่าไอ้หนุ่มเซียวเฉวียนคิดอะไรอยู่

ไอ้หนุ่มคนนี้ แผนการของเขาชั่งดังสนั่น ปราดเปรียวเหมือนปีศาจ

.........

.........

เมืองหลวง พระราชวัง

เมื่อรู้ว่าเว่ยเชียนชิวอาศัยอยู่ในพระราชวัง ฮ่องเต้ในฐานะเจ้าของพระราชวังและหลานชายของเว่ยเชียนชิว ควรไปเยี่ยมเยียนเขาด้วยเหตุผลทั้งส่วนตัวและส่วนรวม

ดังนั้น ฮ่องเต้จึงสั่งให้เตรียมขบวนเกียรติยศ มุ่งหน้าไปยังพระตำหนักของไทเฮาอย่างยิ่งใหญ่

โดยปกติแล้วฮ่องเต้จะออกเดินทางอย่างเรียบง่าย ไม่ต้องการให้ใครรู้การเคลื่อนไหวของเขา

ที่เรียกว่า เหตุการณ์ผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำ

ฮ่องเต้เดินไปที่พระตำหนักของไทเฮาอย่างยิ่งใหญ่ในทันใด ไม่รู้ว่าเขามีแผนอะไร

ทุกคนในวัง ตั้งแต่พระสนมในวังจนถึงข้ารับใช้ ล้วนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต่างก็สงสัยอย่างมากและเริ่มนินทากัน

จากที่พวกเขารู้ พระตำหนักของไทเฮาว่างเปล่ามาสักระยะแล้ว

เนื่องจากคำสั่งของฮ่องเต้ ปกติแล้วไม่มีใครกล้าไป

แม้ว่าเหตุการณ์รัฐประหารจะผ่านไปแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้ก้าวเข้าไปในพระตำหนักไทเฮา สิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร

หรือว่าฮ่องเต้จะสงสารไทเฮาในที่สุดและจะคืนอำนาจเดิมให้นาง?

ไม่น่าจะเป็นไปได้?

เพื่อตอบสนองต่อความอยากรู้อยากเห็น หลายคนเริ่มแอบตามขบวนเกียรติยศไปตรวจสอบอย่างเงียบ ๆ

การสอดรู้สอดเห็นเป็นเรื่องดี ยิ่งสอดรู้สอดเห็นใหญ่เท่าไหร่ ก็ยิ่งดี

มีเพียงคนกล้าก้าวแรก กัดแตงโมสักคำ จะมีคนอื่นๆ กัดตามอีกมากมาย

ดังนั้น โดยไม่คาดคิด ด้านหลังของขบวนเกียรติยศมีฝูงชนที่สอดรู้สอดเห็นยาวเหยียด