บทที่ 1223 ทำให้เซียวเฉวียนตกใจหนีไป

ถ้ามีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก นั้นก็เป็นเรื่องหลังจากนี้ เซียวเฉวียนหาเหตุผลมาพูดเพื่อให้ผ่านพ้นไปก่อน เป็นการหลอกทุกคน

เมื่อเป็นอย่างนี้ เซียวเฉวียนก็สามารถรอดพ้นไปได้

แต่ว่า หวังหลินไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ

หวังหลินจับตาดูเรื่องนี้ไม่ยอมปล่อย จับเซียวเฉวียนไว้แน่นไม่ปล่อย

ได้ยินหวังหลินพูดถึงเรื่องนี้ เว่ยเชียนชิวก็คิดขึ้นได้ ช่วงนี้เขาคิดแต่ว่าจะไปหาที่หลบที่ไหน เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว

ใช่แล้ว เรื่องนี้เป็นความอ่อนแอของเซียวเฉวียนใช่ไหม?

คนเซียวเฉวียนก็เป็นคนพาออกมา ตัวของเซียวเฉวียนก็กลับไปนานแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ้นซื่อเลยแม้แต่นิดเดียว เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไร ก็ไม่มีเหตุผลที่จะพูดได้

จะจัดการเรื่องนี้ได้ จะต้องเอาเรื่องนี้ไปฟ้องที่กรมสอบสวนคดี ทำอย่างนี้แล้ว ดูสิว่าเซียวเฉวียนจะหนีพ้นได้อย่างไร！

เหอะ！

ในเวลานี้ เซียวเฉวียนยิ้มเยาะ พูดอย่างช้าๆและมั่นใจว่า：“เรื่องนี้ ต้องรายงานให้พวกเจ้ารู้ด้วยเหรอ？”

คำพูดนี้ ทำให้เว่ยเชียนชิวและหวังหลินโมโหจนกัดฟัน ทั้งสองคนมองเซียวเฉวียนไม่รู้จะทำอะไรได้ ตกตะลึงจนไม่สามารถโต้แย้งได้แม้แต่คำเดียว

ผ่านไปซักพัก มุมปากของเว่ยเชียนชิวยกยิ้มหัวเราะเยาะเย้ย พูดอย่างสะใจว่า ：“เซียวเฉวียน เรื่องนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าก็จะต้องหาเหตุผลให้กับทุกคน”

โยว รู้จักเอาประชาชนมากดดันเซียวเฉวียน ดูท่าทาง ช่วงเวลาที่ต่อสู้กับเซียวเฉวียนมานาน เว่ยเชียนชิวได้เรียนรู้อะไรมาขึ้น

รู้จักเอาคำพูดของคนอื่นมาโจมตีเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า ：“ถ้าต้องการเหตุผล ก็สามารถไปถามฮ่องเต้ด้วยตัวเองได้เลย เรื่องนี้ฮ่องเต้ทรงรู้ดี

มาถึงตอนนี้ เว่ยเชียนชิวยังไม่กล้าเข้าไปในวังหลวง

และหวังหลิน ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีหน้าที่อะไรในงานราชการ และก็ไม่มีพระราชโองการเรียกตัว ต้องการจะเข้าไปในวัง เป็นเรื่องที่ยากอย่างมาก

ส่วนประชาชน คำว่าฮ่องเต่สองคำนี้ ก็จะยิ่งทำให้พวกเขายอมล่าถอยไปเอง

ฟังสิ ดูสิ เซียวเฉวียนแสดงท่าทางเหมือนกับว่าไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้

ทำให้เว่ยเชียนชิวและหวังหลินโกรธโมโหมาก ที่ไม่สามารถทำอะไรเซียวเฉวียนได้

เว่ยเชียนชิวรู้สึกรำคาญ คนที่มาจากฮวาเซี่ย ทำไมถึงน่ารำคาญยากที่จะรับมือได้อย่างอย่างนี้

“การต่อสู้นี้ ยังจะสู้ต่อหรือไม่？ถ้าไม่สู้ เซียวเฉวียนจะไปแล้ว” เซียวเฉวียนได้ยินสิ่งที่ทั้งสองคนคิดในใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะว่าคนที่มาจากฮวาเซี่ยยากที่จะรับมือได้ เพียงแต่คนที่มาจากฮวาเซี่ย ในใจของพวกเขามีเป้าหมายและความเชื่อ เป้าหมายและความเชื่อนี้ เป็นพลังแรงจูงใจที่ทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไป

แน่นอนว่า ทุกคนมีเป้าหมายและความเชื่อไม่เหมือนกัน และเป้าหมายกับความเชื่อก็สามารถเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาได้ตลอด

ส่วนใหญ่คนที่มาจากฮวาเซี่ยจะความเชื่อที่เหมือนกัน มีแสงสว่างในใจ ที่ส่องสว่างตัวเองในเวลาเดียว ไม่ไปขวางทางของคนอื่น

หรือจะพูดได้ว่า ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร ทั้งหมดถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของการไม่ทำลายผลประโยชน์ของคนอื่น

เช่น หลังจากมาที่ต้าเว่ย เป้าหมายของอี้อู๋หลี่คือมีชีวิตอยู่และช่วยสร้างพัฒนาอาวุธให้ต้าเว่ย ทำให้ต้าเว่ยแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น

เป้าหมายของเว่ยเป้ยรักษาตัวให้มีชีวิตอยู่ต่อไป เพราะฉะนั้น เขาจึงใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายของเว่ยเชียนชิว แต่เขาไม่เคยใช้อำนาจของเว่ยเชียนชิวทำเรื่องไม่ดี

หลังจากที่ได้รู้จักกับเซียวเฉวียนที่เป็นคนฮวาเซี่ยเหมือนกัน เว่ยเป้ยก็มีเป้าหมายที่จะคอยติดตามเซียวเฉวียน

เป้าหมายของเว่ยเป้ยคือมีความสุขกับชีวิต แน่นอน นี่เป็นเป้าหมายในตอนแรกที่เขามาที่ต้าเว่ย

ตอนนี้ เป้าหมายของเว่ยเป้ยคือต้องการพัฒนาความสามารถของตัวเอง เพื่อจะได้ค่อยช่วยเหลือเซียวเฉวียนต่อสู้กับสัตว์ประหลาดต่างๆ

ยังมีมู่จิ่น ก่อนหน้านี้เป้าหมายของเขาคือรักษาชีวิตตัวเองไว้ ตอนนี้ก็ต้องการช่วยเหลือเซียวเฉวียน

และเป้าหมายของเซียวเฉวียน มีความชัดเจนมากมาโดยตลอด แก้แค้น และพัฒนาขยายห้องหนังสือชิงหยวนให้ใหญ่ยิ่งขึ้น ทำตามที่เหวินฮั่นและปีศาจกวีได้สั่งเสียไว้ ทำให้ต้าเว่ยมีความสงบสุขและเจริญรุ่งเรือง

สิ่งเหล่านี้ คนโบราณที่เห็นแก่ประโยชน์ของตนอย่างเว่ยเชียนชิว ไม่มีทางเข้าใจอย่างแน่นอน

ถึงแม้เซียวเฉวียนจะบอกพวกเขาไป พวกเขาก็ไม่มีทางเข้าใจได้