บทที่ 1229 ขนลุก

องค์หญิงออกจากอ้อมแขนของเซียวเฉวียนและยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เซียวเฉวียน: "ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร ท่านและข้าเป็นสามีภรรยากัน ก็ควรร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน"

ดูสิ มีแต่คนที่รักเซียวเฉวียนอย่างจริงใจเท่านั้นที่พูดแบบนี้

ถ้าอาจื่อปฏิบัติต่อเซียวเฉวียนเช่นนี้ อาจื่อคงไม่ได้รับการฝึกฝนให้เป็นกระบี่ชีวัน

แม้ว่าเซียวเฉวียนจะไม่ได้รักเธอ แต่เห็นแก่ที่เธอทำดีต่อเซียวเฉวียน แม้ว่าเธอจะเป็นตัวปลอมก็ตาม เซียวเฉวียนจะปฏิบัติต่อเธออย่างดีตลอดชีวิตของเขา

น่าเสียดายที่อาจื่อเป็นคนชอบประจบติดตามผู้มีอำนาจ และสุดท้ายเธอก็จะไม่ได้อะไรเลย

อย่างไรก็ตาม ต้องขอบคุณการไล่ตามความตายอย่างไม่ปิดบังของอาจื่อ ทำให้เซียวเฉวียนสามารถลดการสูญเสียของเขาได้ทันเวลา ต่างแยกกันไปคนละทิศละทาง

การที่เธอไม่รู้จักทะนุถนอม ซึ่งทำให้เซียวเฉวียนและองค์หญิงมีโอกาสได้พบรักกัน

เซียวเฉวียนมองดูองค์หญิงอย่างอ่อนโยน: "องค์หญิง ข้าเกรงว่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าที่จะกลับไปยังซินเจียงในอนาคตแล้ว"

องค์หญิงขังพี่ชายของเธอไว้ในคุกน้ำแข็ง และควักลูกตาของเขา และทำร้ายรัชทายาทคนปัจจุบันของซินเจียงที่เป็นพี่ชายของเขา

ทุกเรื่องที่กล่าวถึง ถือเป็นการทรยศและยอมรับไม่ได้

เรื่องเหล่านี้ แม้ว่าหมิงเจ๋อจะโทษเซียวเฉวียนอย่างไร้ยางอาย และเซียวเฉวียนก็โยนเรื่องทั้งหมดไปที่อาจื่อที่ตายไปแล้วอย่างชาญฉลาด นี่เป็นเพียงมาตรการชั่วคราว และความจริงก็จะถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว

เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ก็คงถึงเวลาที่ราชวงศ์แห่งซินเจียงและองค์หญิงต้องตัดขาดกัน

หากองค์หญิงก้าวเข้าสู่ซินเจียงแม้แต่ก้าวเดียว เธอก็จะต้องตายอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว ซินเจียงคือบ้านเกิดขององค์หญิง ทุกคนมีความคิดถึงบ้านเกิด และองค์หญิงก็ไม่มีข้อยกเว้น ไม่ว่าชีวิตของเธอจะดีแค่ไหนในต้าเว่ย หากเธอมีโอกาส เธอก็ยังคงอยากกลับไปที่ซินเจียง ดูวัฒนธรรมความเป็นอยู่ของซินเจียง และเยี่ยมญาติของเธอในซินเจียง

หากองค์หญิงไม่ทำอะไรที่ทำร้ายหมิงเจ๋อ สิ่งเหล่านี้ก็คงไม่เป็นปัญหาสำหรับองค์หญิง

หลังจากนั้นหากองค์หญิงต้องการกลับไปยังซินเจียงเธออาจจะต้องคิดเรื่องนี้

เรื่องนี้ แน่นอนว่าองค์หญิงเคยคิดมาก่อน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับประเด็นสำคัญแห่งความถูกและผิด องค์หญิงรู้สึกว่าเรื่องของตัวเธอเองนั้น ไม่มีนัยสำคัญ และเธอก็ตัดสินใจเลือกอย่างเด็ดเดี่ยว

เธอรู้ด้วยว่า เมื่อธนูถูกยิงออกไป จะไม่มีการหันย้อนกลับ

ตั้งแต่วินาทีที่เธอตัดสินใจจำคุกหมิงเจ๋อ องค์หญิงก็นึกถึงวันที่คนใกล้ชิดต่างก็พากันตีตัวออกห่าง

โชคดีที่เธอยังมีสามีที่ปฏิบัติต่อเธออย่างสุดใจ และมีลูกสาวที่ประพฤติตัวดีน่ารัก

องค์หญิงเงยหน้าขึ้นมองเซียวเฉวียนอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏที่มุมปากของเธอ: "สามี อย่ากังวลเรื่องข้าเลย นับจากนี้ไป ทีที่มีพวกเจ้าอยู่ ก็คือบ้านของข้า"

องค์หญิงรู้ว่าเซียวเฉวียนเรื่องรู้เกี่ยวกับหมิงเจ๋อแล้ว และเธอก็รู้ด้วยว่าเซียวเฉวียนกลัวว่าองค์หญิงจะเสียใจในอนาคต ดังนั้น เขาบอกเธอไว้ล่วงหน้า เพื่อที่เธอจะได้เตรียมตัว

องค์หญิงยังบอกเซียวเฉวียนอย่างชัดเจนด้วยว่า ต่อจากนี้ไป มีเซียวเฉวียนและลูกสาวเคียงข้าง ที่ที่มีพวกเขาอยู่ จะเป็นที่ซึ่งหัวใจขององค์หญิงอยู่ด้วย

ส่วนซินเจียง ถ้าองค์หญิงกลับไปไม่ได้ เธอก็จะไม่กลับไป

หากกษัตริย์และราชินีแห่งซินเจียง ตราบใดที่พวกเขาคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างองค์หญิงและพวกเขา และเข้าใจในความชอบธรรม พวกเขาจะไม่ตัดสินใจกรทำอพไรที่เป็นอันตรายต่อองค์หญิง

หากพวกเขาทำเช่นนั้น นั่นก็ถึงเวลาที่องค์หญิงจะต้องตัดสัมพันธ์กับพวกเขา

ในกรณีนี้ ในฐานะลูกสาวของพวกเขา สิ่งเดียวที่องค์หญิงทำได้คือจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาสร้างปัญหาให้พวกเขา

เมื่อได้ยินว่าองค์หญิงคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ เขาไม่คิดเลยว่าองค์หญิงที่ดูบอบบางและอ่อนแอ แต่กลับทำอะไรเด็ดขาดเช่นนี้

ช่างเป็นคนยอดเยี่ยมจริงๆ!

ถ้าได้ภรรยาแบบนี้ สามีจะขออะไรมากกว่านี้อีก?

ในเวลานี้ คำพูดนับพันคำดูจืดจางเกินไป และเซียวเฉวียนไม่สามารถแสดงความดีใจและความซาบซึ้งในใจได้ จากนั้นเขาก็กอดองค์หญิงไว้ในอ้อมอกอีก และจับมือของเธอไว้ในฝ่ามืออันใหญ่ของเขา

เสี่ยวเหมียนเอ้ายังคงหลับสบายอยู่ในเปล