บทที่ 1232 ต้องการอะไร

เมื่อเห็นหมาป่าดำระมัดระวังมาก เซียวเฉวียนก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "อย่ากังวลไป หากข้าต้องการโจมตีพวกเจ้าจริงๆ แม้พวกเจ้าจะระวังเพียงใด ก็ไม่เหมาะใช่คู่ต่อสู้ของข้า ไม่ใช่รึ?"

ในท้ายประโยค เซียวเฉวียนมองเว่ยเชียนชิวด้วยสายตาที่มีความหมาย แววตานั้นบอกได้อย่างชัดเจนว่า เว่ยเชียนชิวราชาแห่งชาวยุทธ์แท้ ไม่สามารถเอาชนะเซียวเฉวียนได้

เว่ยเชียนชิวที่เข้าใจเรื่องนี้ รู้สึกโกรธมาก อยากจะฉีกปากของเซียวเฉวียนออกจากกัน

ราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งชาวยุทธ์แท้ไม่สามารถเอาชนะเซียวเฉวียนเจ้าเด็กสารเลวได้ พูดตามตรง มันน่าอายจริงๆ

ถึงจะด้อยแค่ไหนก็ต้องพยายามไม่ยอมให้ใครดูหมิ่นได้

เว่ยเชียนชิวมองเซียวเฉวียนอย่างแข็งขันและพูดอย่างเคร่งขรึม: "เจ้ามาทำอะไรที่นี่!"

คือมาที่นี่เพื่อแสดงพลังของตน อวดพูดว่าเว่ยเชียนชิวไม่สามารถเอาชนะเซียวเฉวียนได้ หรือมาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยแผนการที่ล้มเหลวในการปล้นเงินช่วยเหลือภัยพิบัติของเว่ยเชียนชิว?

อยากตดก็ปล่อยออกมา ตดเสร็จไสหัวไปให้พ้น อย่ามาให้รำคาญตาที่นี่

เมื่อเห็นการแสดงออกอย่างพึงพอใจของเซียวเฉวียน เว่ยเชียนชิวก็ไม่สามารถทำอะไรกับเซียวเฉวียนได้ และหัวใจของเว่ยเชียนชิวก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ตาไม่เห็นนับว่าสะอาด!

เมื่อเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของเว่ยเชียนชิว เซียวเฉวียนก็รู้สึกมีความสุขมาก

ถูกต้อง เซียวเฉวียนมาที่นี่เพียงเพื่อได้ทีขี่แพะไล่

แน่นอนว่า เพื่อไม่ให้แสดงให้ชัดเจนนัก เซียวเฉวียนจึงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า: "ท่านเจียนกั๋ว ข้ามาที่นี่ในครั้งนี้ คือมีสองเรื่อง"

หลังจากพูดอย่างนั้น เซียวเฉวียนก็เลิกคิ้วและมองไปที่เว่ยเชียนชิวและพูดอย่างจริงจัง: "ก่อนอื่น ข้ามาตามคำสั่งของฝ่าบาท เพื่อมาแสดงความขอบคุณต่อท่านเจียนกั๋ว ขอบคุณท่านเจียนกั๋วที่เอาใจใส่กองทุนบรรเทาภัยพิบัติอย่างมาก และยังส่งคนไปปกป้องกองทุนบรรเทาภัยพิบัติ ป้องกันไม่ให้โจรกระทำได้สำเร็จ"

ในเรื่องนี้ เว่ยเชียนชิวเหน็ดเหนื่อยตรากตรำสร้างผลงานอย่างใหญ่หลวง

ฟังดูสิ หากเรื่องนี้ไม่ใช่เซียวเฉวียนเป็นคนขัดขา ตีให้ตายเว่ยเชียนชิวก็ไม่อยากจะเชื่อ!

จะมีคนในโลกนี้ที่เก่งการคำนวณเท่ากับเซียวเฉวียนได้อย่างไร

อ๊า?

เว่ยเชียนชิวจ้องมองเซียวเฉวียนด้วยความโกรธ รู้สึกสับสนในใจ

หมาป่าดำที่อยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจมาก

ให้จับตาดูกองทุนบรรเทาภัยพิบัติเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ เว่ยเชียนชิวเพิ่งพูดเรื่องนี้ แต่เซียวเฉวียนรู้เรื่องนี้แล้ว และเขาละเอียดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว

เซียวเฉวียนแม่งช่างน่ากลัวจริง

ไม่ พูดให้ถูกก็คือ คนในจวนเซียวนั้นน่ากลัวทุกคน

หมาป่าดำยังคงจำครั้งนั้นที่เขาขุดอุโมงค์ในจวนเซียว ชิงหลงคนนั้น... เก่งกาจมากจนไม่กล้าคิด

หลังจากพูดสิ่งแรกแล้ว เซียวเฉวียนก็พูดต่อ: "อย่างที่สอง เซียวเฉวียนอยากจะบอกท่านเจียนกั๋วว่า นับจากนี้ไปเว่ยเป่ยเป็นคนของจวนเซียว ท่านอย่าพยายามที่จะพัฒนาเขาให้เป็นสายลับของท่านมาซุ่มซ่อนอยู่ในจวนเซียวอีกเลย"

สุดท้าย เซียวเฉวียนมองไปรอบๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ: "เป็นเกียรติของเซียวเฉวียน ที่ได้เห็นท่านเจียนกั๋วใช้ชีวิตอยู่ในบ้านมุงจาก"

ประโยคเหล่านี้ฟังดูดี แต่ถ้าหากฟังดีๆ จะเห็นว่าไม่ใช่เซียวเฉวียนกำลังเยาะเย้ยเว่ยเชียนชิว ก็คือเซียวเฉวียนกำลังอวดความสามารถของเขาในการทำนายทุกสิ่งเช่นพระเจ้า

นี่เป็นข้อความที่ชัดเจนถึงเว่ยเชียนชิวว่า ทุกการเคลื่อนไหวของเว่ยเชียนชิวอยู่ภายใต้การวางแผนของเซียวเฉวียน และเว่ยเชียนชิวก็ไม่สามารถหลบหนีจากเงื้อมมือของเซียวเฉวียนได้

ทันใดนั้นก็ค้นพบว่า เซียวเฉวียนในตอนนี้ ทำให้เว่ยเชียนชิวหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น

เว่ยเชียนชิวใช้สายตาที่มองสัตว์ประหลาดมามองเซียวเฉวียน และเขาก็ไม่เข้าใจเลยว่า เซียวเฉวียนที่อายุยังน้อยจะมีความสามารถพิเศษเช่นนี้ได้อย่างไร?

“เซียวเฉวียน เจ้าต้องการอะไร?” เป็นครั้งแรกที่เว่ยเชียนชิวพูดกับเซียวเฉวียนด้วยน้ำเสียงทำอะไรไม่ถูก และถามเซียวเฉวียนว่าเขาต้องการอะไร