บทที่ 1257 ทัศนคติเชิงบวก

เสียงดังของเหมิงเอ้าดังก้องไปทั่ว แม้ตัวเขาเองจะคิดว่าไม่ได้พูดเสียงดัง แต่ทุกคนในที่นั้นก็ได้ยิน

ฝูงชนที่กำลังล้อมรอบเสี่ยวเหมียนเอ้า ต่างหันมามอง

นับตั้งแต่เสี่ยวเหมียนเอ้ากลับมาที่จวน ทุกครั้งที่ปรากฏตัว ก็มักจะดึงดูดผู้คนให้มาล้อมรอบ

ส่วนใหญ่เป็นเพราะหลังจากเสี่ยวเหมียนเอ้าตื่นนอน ยังยิ้มหวานให้กับทุกคน

รอยยิ้มนั้นช่างน่ารัก ยิ่งกว่าสิ่งใด ทำให้หัวใจของเหล่าชายหนุ่มที่แข็งแกร่งราวกับหิน กลายเป็นอ่อนโยน พวกเขาไม่เคยลืมที่จะมาล้อมรอบเสี่ยวเหมียนเอ้า

องค์หญิงรู้สึกแทบจะหัวเราะและร้องไห้ออกมา

เมื่อมีโอกาส เจ้าหญิงก็รีบคว้าเสื้อนวมตัวน้อยหนีออกจากกลุ่มแฟนคลับของลูกสาว กลับไปที่ห้องของเธอ

รู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เขา เจี้ยนจงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองม่านหมอกอย่างดุ เขาพูดว่า "เจ้าเป็นคนเสียงดังจริงๆ"

ม่านหมอกเกาหัวอย่างเขินอาย ไม่ได้โต้ตอบ เพียงแต่ยิ้มกว้าง

อย่างไรก็ตาม ความอยากรู้อยากเห็นของฝูงชนถูกปลุกเร้าขึ้นแล้ว หากไม่มีคำอธิบาย พวกเขาคงไม่ยอม พวกเขามองเจี้ยนจงด้วยสายตาที่ร้อนรน

การกลับมาของหมื่นดาบแห่งบรรพบุรุษ ไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้กับคนในตระกูลเซียว

ตอนแรกที่เจี้ยนซินยอมรับเซียวเฉวียนเป็นเจ้านาย พวกเขาก็คาดเดาไว้แล้วว่า อนาคตจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

คนในตระกูลเซียวเตรียมใจไว้แล้ว ความสามารถในการยอมรับของพวกเขานั้นยอดเยี่ยม

อีกอย่าง ชิงหลงและเว่ยอวี๋ก็ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลเซียวมาเป็นเวลานานแล้ว ทุกคนก็คุ้นเคยกับพวกเขา

ตอนนี้ ก็เหมือนกับว่าชิงหลงกับเว่ยอวี๋รวมร่างเป็นหนึ่งเดียว ไม่ได้มีอะไรแตกต่าง

ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดก็คือ ตระกูลเซียวจะมีคนกินข้าวน้อยลงหนึ่งคน

สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดคือ ไม่รู้ว่าควรเรียกเว่ยอวี๋ว่าอย่างไร

เว่ยอวี๋?

องค์ชายสิบหก?

เจี้ยนซิน?

หมื่นดาบแห่งบรรพบุรุษ?

ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด ทุกคนก็เรียกตามใจชอบ

“ข้ามีเรื่องจะบอก พวกเจ้าเรียกเขาว่าเจี้ยนจงก็ได้” เซียวเฉวียนเห็นความคิดในใจของทุกคน จึงอธิบาย

“เข้าใจแล้ว” เหมิงเอ้าตอบ

ในตอนที่เซียวเฉวียนคิดว่าจะสามารถเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนได้ เหมิงเอ้าก็ดันไม่ยอมจบ พูดต่อว่า “เจี้ยนจง พวกเจ้าพูดถึงเรื่องรังแกคนนอก หมายความว่าอย่างไร?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเฉวียนอยากจะตบหัวม่านหมอกจริงๆ เวลานี้ ถามอะไรไม่ถาม ดันมาถามเรื่องนี้

“เหมิงเอ้า เจ้าทำการบ้านเสร็จหรือยัง?ว่างมากหรือไง” เซียวเฉวียนพูดจาเย็นชา

นัยยะของเขาคือ เหมิงเอ้า รีบไปซะ!

ไม่ใช่ว่าเซียวเฉวียนไม่อยากบอก แต่เรื่องนี้จะอธิบายได้อย่างไร?

พูดลำบากจริงๆ

แค่พูดถึงจางเคอ พวกนี้ก็จะซักไซ้ไล่เลียงไม่เลิก

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับองค์หญิง เซียวเฉวียนไม่อยากพูด

ถ้าพูดออกไป องค์หญิงก็คงจะอยู่ไม่สบายใจ

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน

แต่เหมิงเอ้าดันดื้อรั้น หัวเราะร่าและพูดว่า “นายท่าน การบ้านไม่รีบครับ ท่านบอกข้าหน่อยได้ไหม ว่าใครรังแกคนนอก?”

น้ำเสียงโกรธเคืองของเจี้ยนจง หมายความว่าเขาอยากจะต่อสู้หรือไม่?

การต่อสู้ก็ดีเหมือนกัน เหมิงเอ้ายุ่งกับการเรียนมาพักใหญ่แล้ว ไม่ได้ต่อสู้เลย รู้สึกอยากขยับร่างกายบ้าง

“ไปทำการบ้านซะ เดี๋ยวข้าตรวจ” เซียวเฉวียนออกคำสั่งโดยตรง

การอ่านหนังสือช่วยให้คนมีสติปัญญาและพัฒนาตนเอง