บทที่ 1265 การสู้อย่างกล้าหาญ

ไม่นานนัก เซียวเฉวียนก็จะฟื้นตัวเหมือนเมื่อก่อน

ดังนั้น ผนึกจูเสินจึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกเซียวเฉวียน

แต่ทว่า ไม่นานนักเซียวเฉวียนก็เข้าไปพัวพันกับเว่ยเชียนชิว ราชาแห่งชาวยุทธ์แท้ ช่างเป็นเรื่องโชคร้ายจริง ๆ

ดูสิ อีกครั้งที่ผนึกจูเสินเป็นบ่อเกิดของปัญหา

“เหลาจู จากนี้ไปเมื่อใดก็ตามที่สุขภาพของข้ามีการเปลี่ยนแปลง โปรดบอกข้าเพื่อที่ฉันจะได้เตรียมพร้อม” ช่างเป็นทั้งความสำเร็จและล้มเหลวของผนึกจูเสิน

ถ้าเซียวเฉวียนรู้ล่วงหน้า เขาคงไม่มาปะทะกับเว่ยเชียนชิวในตอนนี้

ตอนนี้ เมื่อเปิดฉากการต่อสู้แล้ว เซียวเฉวียนก็ไม่มีทางถอยหนี การหลบหนีไม่ใช่สไตล์ของเซียวเฉวียนที่สำคัญคือเซียวเฉวียนคิดว่าตัวเองโชคดี มีรัศมีแห่งตัวเอกคอยปกป้องอยู่ ทุกครั้งที่เขาสามารถรอดพ้นจากความตายได้ จึงไม่จำเป็นต้องหลบหนี

ที่จริงแล้ว ก็ไม่ได้โทษผนึกจูเสินอะไร ถ้าแม้แต่ภายในของเซียวเฉวียนจะไม่เสียหาย เขาก็จะต้องรับมือกับเว่ยเชียนชิวได้ยากกว่าในอดีต

เพราะเว่ยเชียนชิวเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาฝึกฝนฝีมืออยู่ตลอดเวลา

ด้วยความตั้งใจที่จะเอาชนะเซียวเฉวียน

ตอนนี้ เมื่อเห็นเซียวเฉวียนไม่สามารถเอาชนะเขาได้ เว่ยเชียนชิวก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดก็ถึงเวลาได้เชิดหน้าชูตาแล้ว!

จะต้องทำให้เซียวเฉวียนพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง!

เว่ยเชียนชิวยิ้มอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า “เซียวเฉวียน วันนี้เจ้าคงจะไม่โชคดีอีกแล้ว”

การแพ้ให้กับเซียวเฉวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และถูกเซียวเฉวียนบีบบังคับให้ไปอาศัยอยู่ในกระท่อมนอกเมือง ช่างเป็นความอัปยศที่เว่ยเชียนชิวไม่อยากพูดถึงตลอดชีวิต

ตอนนี้ เว่ยเชียนชิวมีโอกาสที่จะเอาชนะเซียวเฉวียน เขาต้องการเหยียบย่ำเซียวเฉวียนให้ราบคาบต่อหน้าสาธารณชน และทำให้เซียวเฉวียนอับอายขายหน้า เพื่อชดเชยความอับอายที่เขาเคยได้รับ!

พูดจบ เว่ยเชียนชิวก็รวบรวมพลังทั้งหมดของเขาและพัดฝ่ามือออกไป

เซียวเฉวียนผู้มีสายตาว่องไวหลบไปด้านข้างทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของเว่ยเชียนชิว

แต่เว่ยเชียนชิวได้เผชิญหน้ากับเซียวเฉวียนมาหลายครั้งแล้ว เขารู้วิธีต่อสู้ของเซียวเฉวียนเป็นอย่างดี และคาดการณ์ไว้แล้วว่าเซียวเฉวียนจะใช้กลอุบายนี้ ดังนั้น ฝ่ามือที่เพิ่งตกลงมา ฝ่ามืออีกข้างก็ตามมาอย่างรวดเร็ว

เซียวเฉวียนไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ และได้รับฝ่ามืออย่างหนัก

“อืม!”

ฝ่ามือนี้ทำให้เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะครางออกมา ถ้าเขาไม่พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกลืนเลือดที่ไหลขึ้นคอ เขาก็คงจะอาเจียนออกมา

แม้ว่าเขาจะพยายามกลั้นไว้ แต่ก็มีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา

ไอ้เวรนี่!

ต้องบอกว่า ฝีมือของเว่ยเชียนชิวพัฒนาขึ้นมาก

เซียวเฉวียนยังไม่ทันได้หายใจหายคอ เว่ยเชียนชิวก็เดินเข้ามาหาเขาและพัดฝ่ามือเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้ เซียวเฉวียนถูกตีจนล้มลงกับพื้น

เว่ยเชียนชิวยืนอยู่เหนือเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่เย็นชาและพูดว่า “เซียวเฉวียน ก่อนหน้านี้แกช่างดูภาคภูมิใจอะไรนักหนา ตอนนี้ยืนยังไม่ค่อยไหวแล้วล่ะ?”

ใหเจ้าภาคภูมิใจ!

เว่ยเชียนชิวเอาเท้าเหยียบลงบนร่างกายของเซียวเฉวียน และออกแรงกดลงอย่างแรงหลายครั้ง

เจ็บจนเซียวเฉวียนกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงออกมา

แต่เว่ยเชียนชิวสูงใหญ่และแข็งแรงมาก และแรงกดลงนั้นเจ็บปวดจนเซียวเฉวียนรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในของเขาจะแหลกสลาย

เหงื่อก็เริ่มซึมออกมาที่หน้าผากของเขา

“เหล่าจู เจ้าดูสิ นี่แหละผลที่เจ้าทำให้ข้า” ในท่ามกลางความเจ็บปวด เซียวเฉวียนยังไม่ลืมที่จะล้อเลียนสองสามคำ

ผนึกจูเสินไม่ได้ตอบกลับเซียวเฉวียน

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า มีความร้อนพวยพุ่งขึ้นภายในร่างกายของเขา ซึ่งช่วยลดความเจ็บปวดภายในของเซียวเฉวียน

ความร้อนนี้รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆเซียวเฉวียนรู้สึกเหมือนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังในทันที เลือดของเขาเดือดพล่าน

เว่ยเชียนชิวไม่ทันระวังเซียวเฉวียน จับเท้าของเว่ยเชียนชิวไว้อย่างรวดเร็วแล้วบิดแรง โดยไม่ทันตั้งตัวเว่ยเชียนชิว ก็เสียหลักถอยหลังไปสองสามก้าว