บทที่ 1267 โกรธที่ไม่ยอมสู้

ประเทศเล็ก ๆ เหล่านั้นรวมกันยังไม่ร่ำรวยเท่าครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงของต้าเว่ย ทำอะไรได้บ้าง?

การขยายดินแดนและครองราชย์เหนือโลกเท่านั้นจึงจะสามารถฟื้นฟูความรุ่งเรืองในอดีตของเผ่าคุนหลุนได้

หากชิงหลงเป็นคนอ่อนแอเช่นนี้ คุนหลุนก็จะล้มละลายในมือของชิงหลงในไม่ช้า

ความปรารถนาที่จะครองราชย์เหนือโลกของสามเฒ่า แม้ว่าจะไม่มีแรงจูงใจเท่าอวิ๋นเฮ่อแต่ก็ยังมีอยู่

ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็จะไม่ทุ่มเทเพื่อเลี้ยงดูชิงหลงให้เติบโตอย่างสุดความสามารถ

แต่ชิงหลงไม่ใช่คนที่เชื่อฟัง เขาขัดแย้งกับสามเฒ่าอยู่ทุกหนทุกแห่ง ช่างเป็นปัญหาที่ปวดหัวสำหรับสามเฒ่า

นี่ไม่ใช่ ชิงหลงเพิ่งแอบหนีออกจากเกาะจูเสิน โดยไม่แจ้งให้สามเฒ่าทราบแม้แต่คำเดียว เขาสั่งให้ทหารทั้งหมดถอนกำลังกลับคุนหลุน

เมื่อสามเฒ่ากลับมา พวกเขาก็สายเกินไปที่จะหยุดยั้ง

เรื่องเป็นไปแล้ว และชิงหลงเป็นคนที่มีความคิดของตัวเอง สามเฒ่าพูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์

อย่างไรก็ตาม สามเฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะโน้มน้าวให้ชิงหลงออกทัพโจมตีซินเจียง

ตามข่าวที่เชื่อถือได้ ขุนพลที่ได้รับการยกย่องจากซินเจียงกลายเป็นผู้ลี้ภัย องค์ชายแห่งซินเจียงหายตัวไป และองค์หญิงแห่งซินเจียงก็หายตัวไปเช่นกัน ราชวงศ์ของซินเจียงยังออกตามหาศิษย์ของสำนักหมิงเซียน

นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับคุนหลุนในการโจมตีซินเจียง

แม้จะเป็นเช่นนั้น ชิงหลงก็ยังไม่ยินยอม

ก่อนหน้านี้ คุนหลุนต้องการทำสงครามกับซินเจียง นั่นคือเพราะชิงหลงไม่สามารถต้านทานความเข้มแข็งของอวิ๋นเฮ่อได้ ตอนนี้ สามเฒ่าบวกกับชิงหลงก็ไม่มีอวิ๋นเฮ่อที่แข็งแกร่ง ชิงหลงจึงมีโอกาสแสดงจุดยืนและยึดมั่นในจุดยืนของตัวเอง

เหตุผลก็คือ ชิงหลงไม่อยากขัดแย้งกับเซียวเฉวียน

ประการแรก เซียวเฉวียนเป็นราชบุตรเขยของซินจียง หากคุนหลุนทำสงครามกับซินเจียง เซียวเฉวียนคงจะนิ่งเฉยไม่ได้ เขาจะต้องอยู่เคียงข้างซินเจียง

ในเวลานั้น ต้าเว่ยและซินเจียงร่วมมือกันล้อมคุนหลุน คุนหลุนก็อันตรายแล้ว

ประการที่สอง ปัจจุบันเจี้ยนจงได้กลับมาแล้วและยอมรับเซียวเฉวียนเป็นผู้นำ คุนหลุนยิ่งไม่สามารถทำให้เซียวเฉวียนขุ่นเคืองได้ มิฉะนั้น ผลที่ตามมาจะคาดเดาไม่ได้

ในเวลานั้น แม้ว่าต้าเว่ยจะไม่ส่งกองทัพมาช่วยเซียวเฉวียน เจี้ยนจงก็เพียงพอที่จะทำให้คุนหลุนพังทลาย

โดยสรุป ไม่ว่าอย่างไร การโจมตีซินเจียงก็ไม่เป็นผลดี

เว้นแต่ว่าเซียวเฉวียนจะแตกหักกับซินเจียง และเซียวเฉวียนจะสั่งให้ชิงหลงโจมตีซินเจียง ชิงหลงจึงจะไป

ความน่าจะเป็นนี้น้อยมาก

การอยู่เฉย ๆ เป็นแนวทางการดำรงอยู่ที่เหมาะสมสำหรับคุนหลุน

คำพูดของชิงหลง จริง ๆ แล้ว สามเฒ่าก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่มีเหตุผล

แต่แค่ยอมทิ้งเนื้อซินเจียงชิ้นนี้ไป สามเฒ่าก็เสียดาย

ท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะชิงหลงไม่ช่วยสามเฒ่าฆ่าเว่ยอวี๋บนเกาะจูเสิน ไม่ขัดขวางการกลับมาของเจี้ยนจง

หากไม่มีเจี้ยนจง ด้วยกำลังทหารของคุนหลุน ต้าเว่ยก็ไม่มีทางทนทานต่อคุนหลุนได้

หากต้าเว่ยกล้าที่จะขัดขวางเส้นทางของคุนหลุน คุนหลุนก็จะเอาต้าเว่ยไปด้วย!

แค่เซียวเฉวียนเท่านั้น จะสามารถก่อกวนอะไรได้

“หึ สามเฒ่าปากดีจัง”

ทันใดนั้น เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นในห้องโถง ทำให้ทุกคนขนลุก

ยังไม่เห็นคน ได้ยินเสียงก่อน

คนที่กล้าทำตัวหยิ่งยโสเช่นนี้ในคุนหลุน นอกจากเจี้ยนจงแล้ว ใครจะเป็นผู้ใดได้อีก?

แน่นอน ไม่นานนัก ร่างของเจี้ยนจง ก็ปรากฏขึ้นอย่างสง่างามและยืนอยู่ตรงกลางห้องโถง

“ชิงหลงคารวะท่านบรรพชน” เมื่อเห็นเป็นเจี้ยนจง ชิงหลงก็รีบลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับ

“เด็กน้อยคนนี้ช่างรู้หน้าที่” ยิ้มอย่างชั่วร้ายเจี้ยนจงและพยักหน้าอย่างพอใจ

ในฐานะองค์ชาย ชิงหลงยังโค้งคำนับเจี้ยนจงอย่างนอบน้อม สามเฒ่าจึงตามด้วยคำพูดว่า “คารวะท่านบรรพชน”

ในเวลานี้ เจี้ยนจงเปลี่ยนสีหน้าทันที มองสามเฒ่าด้วยสายตาเย็นชาและเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ยังจำได้ว่าตัวเองเป็นใครบ้าง บนเกาะจูเสิน เจ้าลืมมันไปได้อย่างไร”

“ท่านบรรพชนเข้าใจผิด” หนึ่งในสามเฒ่ารีบพูดขอโทษ

“เข้าใจหรือไม่เข้าใจ เจ้ารู้ดีในใจของเจ้าเอง ท่านบรรพชนเห็นแก่เจ้าเป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงให้อภัยเจ้าในครั้งนี้ หากมีครั้งต่อไป อย่าโทษที่ท่านบรรพชนไม่ปรานี!”