บทที่ 1292 ช่างแสนโชคดี

เซียวเฉวียนพยักหน้าและพูดว่า "เออ ที่ข้าแข็งแกร่งขึ้นในทันใด ก็เพราะเหตุนี้เช่นกัน"

“แล้วเจ้านายรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ?” ไป่ฉีประหลาดใจทั้งมีสีหน้าเป็นกังวล

ถูกตราจูเสินสิงในร่าง เซียวเฉวียนต้องทนทุกข์ทรมานมากมายทั้งทางร่างกายและจิตใจใช่ไหม ?

แต่เซียวเฉวียนไม่เคยแสดงออกต่อหน้าไป่ฉีและคนอื่น ๆ เผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง ไป่ฉีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเซียวเฉวียน

ไป่ฉีเป็นคนแรกที่ติดตามเซียวเฉวียน เฝ้าดูเซียวเฉวียนแข็งแกร่งขึ้นทีละขั้น ติดตามเซียวเฉวียนทีละขั้นจนมาถึงจุดที่เขาอยู่ทุกวันนี้ ความยากลำบากของกระบวนการนี้ ไป่ฉีมีประสบการณ์ที่ลึกซึ้งที่สุด

เขายังเข้าใจความยากลำบากของเซียวเฉวียนได้ดีที่สุด

ไม่คิดว่า นอกเหนือจากสิ่งที่ไป่ฉีเห็นและได้ยินแล้ว เซียวเฉวียนยังแบกรับการทรมานของตราจูเสินอย่างเงียบ ๆ

ทั้งที่เป็นอย่างนี้ เซียวเฉวียนยังคงยืนอยู่ต่อหน้าทุกสิ่ง ปกป้องจวนเซียวจากลมและฝน และค้ำยันท้องฟ้าให้กับไป่ฉีและคนอื่นๆ

“เจ้านาย” ไป่ฉีเต็มไปด้วยความรู้สึกผสมปนเปอยู่ในใจ ขอบตาปรากฏไอหมอกขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

ได้ติดตามเจ้านายอย่างเซียวเฉวียน ไป่ฉีช่างแสนโชคดี

หลังจากทำลายตราจูเสิน ไป่ฉีและคนอื่นๆ ก็รู้สึกว่ารัศมีทั่วกายของเซียวเฉวียนนั้นหนาวสะท้านและกดดันมาก

ตอนนี้คิดดูแล้ว มันน่าจะเกี่ยวข้องกับตราจูเสินแน่

ตอนนั้น ไป่ฉีและคนอื่นๆ ก็เกิดหวาดกลัวเซียวเฉวียนเพราะรัศมีนี้

ก็เพราะว่า พวกเขาเป็นคนที่ใกล้ชิดกับเซียวเฉวียนมากที่สุด

พวกเขายังมีอารมณ์เช่นนี้ คิดว่าในใจของเซียวเฉวียนก็ต้องรู้สึกไม่มีรสชาติอย่างมากเช่นกันกระมัง

อันที่จริง สำหรับประเด็นนี้ ไป่ฉีคิดมากเกินไปเองแล้ว

เมื่อก่อน ไป่ฉี และพวกจะเพิ่งพาทุกอย่างกับเซียวเฉวียนมาก ตั้งแต่ตราจูเสินมาสิงร่าง พวกเขาจึงเกรงกลัวเซียวเฉวียน และค่อยๆ ห่างเหินจากเซียวเฉวียน พวกเขาค่อยๆ สามารถยืนด้วยตัวคนเดียวได้ ซึ่งทำให้เซียวเฉวียนปลื้มใจมาก

เซียวเฉวียนยิ้ม ๆ และพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ข้าสบายดี ข้าดีมาก"

มันเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งที่เขาปรับตัวกับตราจูเสิน เขาถูกตราจูเสินย่างสดหลายครั้งและเกือบจะถูกย่างจนตาย

แต่ว่าเซียวเฉวียนมีวงแหวนประกายของตัวพระเอก สุดท้ายก็รอดชีวิตมาได้ และตอนนี้ยังเข้ากันได้ดีมากกับตราจูเสินด้วย

ต่อจากนั้น เซียวเฉวียนยังบอกเล่าให้ไป่ฉีฟังเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างตราจูเสินกับเจี้ยนจงจอมดาบว่าเป็นต้นกำเนิดเดียวกัน ไป่ฉีตกตะลึง ไม่อาจคืนสติได้เป็นเวลานาน

ไม่คิด ไม่เคยคิดเลยว่าจริง ๆ แล้วตราจูเสินจะมีต้นกำเนิดเดียวกันกับจอมดาบ ยิ่งคิดไม่ถึงว่า ตราจูเสินดูเหมือนจะปราบปรามกลุ่มชาวคุนหลุนและไพร่คุนหลุน แท้ที่จริงแล้วคือกำลังปกป้องพวกเขา

เนื้อหาของละครเรื่องนี้หักมุมจนเกินที่จะคาดคิดได้ !

ไป่ฉีไม่สามารถจะตั้งรับได้ในทันที ก็เป็นเรื่องปกติ

แค่ปล่อยให้เขาค่อยๆ ย่อยสลาย

สิ่งที่เซียวเฉวียนพูดในคืนนี้ มีปริมาณของข้อมูลมากเกินไป

ไป่ฉีนอนอยู่บนเตียง พลิกตัวกลับไปกลับมา นอนไม่หลับทั้งคืน

ส่วนเซียวเฉวียน ได้ยกห้องให้ไป่ฉีนอนคนเดียว ตัวเองขึ้นไปนอนบนหลังคาของโรงเตี๊ยม ใช้หลังคาเป็นเตียง ท้องฟ้าเป็นผ้าห่ม และนอนหลับสบายทั้งคืน

ค่ำคืนแอบผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ฟ้าเพิ่งสาง เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาและกลับไปที่ห้อง ไป่ฉียังคงมองเซียวเฉวียนด้วยสีหน้าไม่น่าเชื่อ และพูดอย่างเหลือเชื่อ "เจ้านาย ผู้น้อยคิดเรื่องนี้มาตลอดทั้งคืน สิ่งที่ท่านพูด ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงหรือ ?”

ไม่ใช่ไป่ฉีไม่เชื่อสิ่งที่เซียวเฉวียนพูด แต่สิ่งที่เซียวเฉวียนพูดนั้นมันพิสดารมากจนไป่ฉีไม่กล้าที่จะเชื่อ

หลังจากที่เซียวเฉวียนแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ เขาก็นั่งที่โต๊ะและกินอาหารเช้าที่ไป่ฉีซื้อมา กินไปพลางพูดว่า "เออ จริงแน่นอน ข้าเคยโกหกพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อไร ? "

ไป่ฉีคิดดูแล้วก็รู้สึกใช่ เซียวเฉวียนไม่เคยโกหกพวกเขาจริงๆ ทั้งเรื่องของตราจูเสินนั้นมีความสำคัญอย่างยิ่ง เซียวเฉวียนไม่มีความจำเป็นต้องเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับไป่ฉี

ทีนี้ ไป่ฉีก็ค่อยๆ ยอมรับสิ่งที่เซียวเฉวียนพูดในที่สุด สีหน้าประหลาดใจและไม่เชื่อของเขาถูกแทนที่ด้วยความชื่นชมและยอมรับนับถือ

หรือไม่จริง ตราจูเสินไม่เพียงแต่อยู่ในร่างกายของเซียวเฉวียนเท่านั้น แต่ยังให้เซียวเฉวียนใช้งานด้วย มันช่างยอดเยี่ยมซะไม่มีอะไรเกิน !

ทั้งนี้ เซียวเฉวียนยังกล่าวอีกว่าเมื่อเทียบกับหัวใจดาบ ตราจูเสินนั้นเหนือกว่า ซึ่งก็หมายความว่าเซียวเฉวียนนั้นไร้คู่ต่อสู้ใต้ฟ้าพิภพนี้

มีเจ้านายที่ทรงพลังเช่นเซียวเฉวียน ไป่ฉีก็มีความภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง

หลังอาหารเช้า ทั้งสองคืนห้องไปและถือโอกาสซื้อม้าสองตัวกับเจ้าของร้าน ทั้งสองได้ออกจากโรงเตี๊ยมอวิ๋นไหล มุ่งหน้าไปยังที่หมายถัดไป

ในเวลานี้ท้องฟ้ายังไม่สดใสนัก