บทที่ 1297 ดื่มชากับเพื่อน

“ท่านพี่เซียว ข้าขอโทษ ข้าลืมเรื่องนี้ไปเลย” เจินฮ่าวกล่าวด้วยใบหน้าสำนึกผิด “ท่านพี่เซียวอย่าถือสา”

เพื่อนควรซื่อสัตย์ต่อกัน

ตั้งแต่กลับมาที่เรือนหลังนี้ เจินฮ่าวยังไม่ได้ถอดหน้ากากเผยโฉมจริงต่อหน้าเซียวเฉวียนเขากลัวว่า เซียวเฉวียนจะไม่สบายใจ

เซียวเฉวียนกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจ ข้าน้อยแค่คิดว่า ใส่หน้ากากแบบนี้ เสี่ยวเจินคงจะอึดอัดบ้างนะ”

เจินฮ่าวพยักหน้าและพูดว่า “จริง ๆ ก็อึดอัดบ้าง”

พูดจบเจินฮ่าวก็ยกมือขึ้นถอดหน้ากากออก

เมื่อถอดหน้ากากออก ดวงตาของ เซียวเฉวียนก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

แท้จริงแล้ว ภายใต้หน้ากากนั้น ซ่อนใบหน้าที่สวยงามอย่างหาที่เปรียบมิได้!！

ความงามแบบนี้ เซียวเฉวียนประหลาดใจจนหาคำบรรยายไม่ถูก สักพักก็นึกไม่ออกว่าจะใช้คำไหนมาบรรยายความงามของเขา

ความงามที่เปรียบดั่งปลาจมน้ำ นกตก จันทร์ลับฟ้า และดอกไม้อาย ต่างก็ดูธรรมดาไปเสียหมด

พูดง่าย ๆ ก็คือ ความงามของโย่วควนไม่เพียง แต่ผู้หญิงจะชื่นชมเท่านั้น แม้แต่ผู้ชายก็อดน้ำลายสอไม่ได้ หมายถึงความงามที่ดึงดูดใจเพศตรงข้ามอย่างมาก ในกรณีนี้ หมายถึงความงามของผู้หญิงที่แม้แต่ผู้ชายก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

ความงามของ เจินฮ่าวคือความงามที่ผู้หญิงเห็นแล้วรู้สึกอับอาย และผู้ชายเห็นแล้วไม่กล้าดูหมิ่น

พูดง่าย ๆ ก็คือ สามารถพูดได้ว่า บุคคลนี้ควรมีอยู่บนสวรรค์เท่านั้น มนุษย์ไม่มีโอกาสได้เห็นบ่อยๆ

ความงามของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาและดูถูก รวมถึงลักษณะที่สง่างาม

ผู้ชายคนหนึ่งช่างงามจนน่าเหลือเชื่อ สวรรค์ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือไม่？

โอ้?

ความงามเช่นนี้ เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะแอบมองอีกสองสามครั้ง

แม้ว่าเขาจะแต่งงานแล้ว แต่เขามองผู้ชาย เป็นเพียงการมองด้วยสายตาชื่นชมความสวยงามเท่านั้น ไม่ได้ผิดต่อเจ้าหญิง

ในใจของ เซียวเฉวียนแน่นอนว่าผู้หญิงที่สวยที่สุดคือองค์หญิงของเขา องค์หญิงของเขาคือความงามที่ทั้งภายในและภายนอก สวยจนเข้าไปอยู่ในใจ ปอดและเข้าไปในกระดูก

อาจเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาของ เซียวเฉวียนเจินฮ่าวดวงตาส่องประกาย มอง เซียวเฉวียนอย่างสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า และพูดว่า “ผู้แซ่เซียวหน้าตาแบบนี้ ท่านรังเกียจไหม?”

ทุกคนที่ได้เห็นใบหน้าของ เจินฮ่าวต่างก็ประหลาดใจกับความงามของเขา ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ความงามเช่นนี้ กลับเป็นชาย”

ช่างน่าเสียดายจริงๆ

แม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะไม่มีเจตนาร้าย แต่เจินฮ่าวก็ได้ยินมากเกินไป เขาจะรู้สึกเบื่อหน่าย

เมื่อเวลาผ่านไป เจินฮ่าวจึงไม่อยากติดต่อกับผู้คน นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่มีเพื่อน

เพราะเขาไม่ต้องการได้ยินคนพูดว่าอะไรน่าเสียดายอีก

ในใจ เจินฮ่าวเขาคิดว่า การเป็นชายและมีความงามเช่นนี้ ก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน

ผู้หญิงหวังว่าจะมีรูปลักษณ์ที่งดงาม ผู้ชายก็ย่อมหวังว่าจะมีใบหน้าที่สวยงามเช่นกัน

ทุกคนในโลกปรารถนาที่จะดูดี

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ เขาให้ความสำคัญกับเซียวเฉวียนเขากลัวว่าเซียวเฉวียนจะไม่ชอบใบหน้าที่แยกไม่ออกระหว่างชายและหญิงของเขา และยิ่งกว่านั้น เขาจะไม่ชอบที่ชายคนหนึ่งแต่งหน้าเหมือนผู้หญิงและใส่ชุดสีแดงและคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง

อย่างไรก็ตาม เจินฮ่าวคิดมากไป

เซียวเฉวียน ในฐานะคนสมัยใหม่ เคยได้ยินข่าวอะไรบ้าง?

แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นกะเทยชาวไทยมาก่อน แต่เขาก็ได้ยินและเห็นบนอินเทอร์เน็ต

กะเทยยังไม่สามารถทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกประหลาดใจได้ ยิ่งกว่านั้น เจินฮ่าว แค่แต่งหน้าและใส่ชุดกระโปรงสีสันสดใสเท่านั้น สำหรับบุคคลที่มีความคิดที่กว้างขวางและกว้างใหญ่ในยุคใหม่ นี่เป็นเรื่องธรรมดามาก

ยิ่งกว่านั้น ทักษะการต่อสู้ของเขา และสิ่งที่พวกเขาทำนั้นยังกล้าหาญมากอีกด้วย

เซียวเฉวียน นั่งลงและพูดว่า “แน่นอน และผู้แซ่เซียวคิดว่า แบบนี้ก็ดีแล้ว”

มีคำพูดที่ดีในสมัยโบราณของจีนว่า ตราบใดที่คุณไม่รู้สึกอาย คนที่เขินอายก็คือคนอื่น

ทำไมต้องใส่ใจกับสายตาของผู้อื่น ทำไมต้องฟังคำวิพากษ์วิจารณ์ของผู้อื่น

นอกจากนี้ การแสวงหาความงามเป็นธรรมชาติของมนุษย์ และเจินฮ่าว ชายคนหนึ่งสามารถแต่งตัวให้ดูยั่วยวนและประณีตได้ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน