บทที่ 1299 เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

หลักการเหล่านี้ เซียวเฉวียนเป็นคนสอนพวกไป๋ฉี่

ไป๋ฉี่ไม่อาจเพิกเฉยคำสั่งสอนของเซียวเฉวียนได้

เนื่องจากเซียวเฉวียนที่ทำเกินตัว ดังนั้นไป๋ฉี่จึงควรบอกความจริง

สิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องจริง และเซียวเฉวียนก็รู้ว่า ไป๋ฉี่เป็นคนซื่อสัตย์มาก ดังนั้น พูดตามตรง เซียวเฉวียนไม่น่าจะตำหนิไป๋ฉี่

ไป๋ฉี่กล่าวว่า: "พูดตามตรงนะคุณชายเจิน นายท่านของข้าพักอยู่จวน ไม่ค่อยชงชาเท่าไหร่นัก"

คนฉลาดสามารถเข้าใจสิ่งนี้ได้ทันที

ทำไมไม่ค่อยชงชา อาจเป็นเพราะว่าไม่มีเวลา หรือไม่พิถีพิถันเรื่องชา หรือไม่ชอบชงชา

มันแบบว่า คนหนึ่งชอบ คนหนึ่งไม่ชอบ คนหนึ่งเป็นมืออาชีพ ส่วนอีกคนเป็นมือสมัครเล่น ไม่มีการเปรียบเทียบเลย

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดูเหมือนเจินฮ่าวจะเข้าใจ เขายิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า "เป็นเช่นนี้นี่เอง"

ไป๋ฉี่พยักหน้า และหลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็พูดว่า "อย่างไรก็ตาม เหล้าที่นายท่านของข้าหมักเองนั้นรสเลิศนัก และ... อาหารที่เขาปรุงนั้นเพียบพร้อมไปด้วยสีสันและรสชาติ ทักษะการทำอาหารของนายท่านนั้นดีมาก แม้แต่พ่อครัวก็เทียบไม่ได้”

ไป๋ฉี่เป็นแฟนตัวยงเซียวเฉวียนรองจากเหมิงอาวเท่านั้น เขาไม่ทราบความหยั่งลึกของทักษะการชงชาของเซียวเฉวียน ในเรื่องนี้ เขาไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเขาไม่สามารถกอบกู้หน้าต่อหน้าเจินฮ่าวได้

แน่นอนว่าต้องปกป้องไอดอลของเขาด้วยตัวเอง

ไป๋ฉี่มิอาจช่วยเซียวเฉวียนกอบกู้หน้าในด้านทักษะศิลปะการชงชา แต่ต้องใช้ทักษะด้านหมักเหล้าและการปรุงอาหารมาช่วยกอบกู้

ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ไป๋ฉี่พูด เจินฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะดวงตาก็ส่องประกาย หันไปมองเซียวเฉวียนและพูดพร้อมกับแววตาที่สดใส: "พี่เซียว สิ่งที่พี่ไป๋พูดเป็นเรื่องจริงรึ?“

เซียวเฉวียนที่อยู่ขอบเขตเกินตัว ยกเปลือกตาขึ้น เหลือบมองเจินฮ่าวอย่างเฉยเมย และพูดว่า "อืม เป็นเช่นนั้นจริง"

หลังจากพูดอย่างนั้น เซียวเฉวียนก็กลอกตาแล้วพูดต่อ: "ข้ายังเปิดโรงเหล้าที่เมืองหลวง ชื่อหอปี๋เซิ่ง การค้าที่หอปี๋เซิ่งเฟื่องฟูทุกวัน ถ้าเสี่ยวเจินมีโอกาสไปเมืองหลวงลองไปชิมๆ ดู ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่มีวันลืมอาหารและเหล้าของหอปี๋เซิ่งเป็นแน่“

ราษฎรถือว่าอาหารเป็นสิ่งสำคัญเทียบเท่าฟ้า ดังนั้นพวกเขาจึงใช้อาหารเลิศรสและเหล้าเพื่อยั่วยวนเจินฮ่าว เซียวเฉวียนรู้สึกว่าโอกาสในการชนะค่อนข้างสูง

ในขณะที่พูดเซียวเฉวียนยังสังเกตปฏิกิริยาของเจินฮ่าวอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าเจินฮ่าวกำลังฟังด้วยความอรรถรส อีกทั้งอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายของเขาเอง

เห็นได้ชัดว่าเจินฮ่าวเป็นนักชิมอย่างไม่ต้องสงสัย

เซียวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขอย่างลับๆ ดูเหมือนว่ามีโอกาสที่จะชักชวนตัวเจินฮ่าวไปเมืองหลวงสำเร็จ!

ตามที่คาดไว้ ใบหน้าของเจินฮ่าวเต็มไปด้วยความสุข และเขาก็ตอบซ้ำๆ : "แน่นอน แน่นอน แค่ได้ยินพี่เซียวพูดถึง ข้าก็อยากจะลองจริงๆ"

“ดี ตกลงตามนี้!" เซียวเฉวียนพูดด้วยรอยยิ้ม

ฮ่าฮ่า ไม่กลัวว่าเจินฮ่าวจะไปเมืองหลวง กลัวแต่ว่าเขาจะไม่ไป

ขอเพียงแค่เขาไป เซียวเฉวียนจะต้องรวมเขาไว้ในจวนเซียวอย่างแน่นอน

หลังจากติดตามเซียวเฉวียนมาเป็นเวลานาน พูดได้ว่าไป๋ฉี่รู้พฤติกรรมของเซียวเฉวียนร้อยทั้งร้อย เขาเข้าใจอย่างน้อยร้อยละเก้าสิบ

จากความเข้าใจของไป๋ฉี่เกี่ยวกับเซียวเฉวียน จู่ๆ เซียวเฉวียนก็มีความกระตือรือร้นมากและเป็นฝ่ายริเริ่มที่จะเชิญเจินฮ่าวไปที่เมืองหลวง แน่นอนว่าเขาจึงต้องมีแผน

ส่วนหมายอะไรในตัวเจินฮ่าว จำต้องหลอกล่อตัวเจินฮ่าวไปที่เมืองหลวง นอกจากตัวเจินฮ่าวแล้ว จะเป็นอะไรได้อีก?

ไป๋ฉี่เหลือบมองเซียวเฉวียนโดยปริยาย จากนั้นมองไปที่เจินฮ่าวด้วยความเห็นอกเห็นใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเจินฮ่าวจะไม่สามารถหลบหนีหุบเขาห้านิ้วของเซียวเฉวียนได้แล้ว