บทที่ 1322 ต้องโทษตัวเอง

คำสั่งเสีย ?

ถุย !

เว่ยเชียนชิวถ่มน้ำลายใส่เซียวเฉวียน

แน่นอนว่าเซียวเฉวียนย่อมหลบออกไป

“แต่ว่า เซียวรู้สึกว่าเรื่องนี้ท่านเจียนกั๋วไม่ถึงกับต้องมาคุกเข่า หรือว่ามีเรื่องที่สำคัญกว่านี้ ?”

เซียวเฉวียนพูดกับตัวเองว่า "ขอให้เซียวคิดละเอียดอีกที มีเหตุสำคัญอะไรกันแน่ที่คู่ควรให้ท่านเจียนกั๋วสูงศักดิ์อำนาจล้นฟ้ามาคุกเข่าให้กับเซียว ผู้มาจากครอบครัวต่ำต้อย ?"

คิดไปคิดมา เซียวเฉวียนแสร้งทำเป็นตระหนักถึงบางสิ่งในทันใด ดวงตาสว่างขึ้นและพูดว่า "ถ้าเซียวเดาไม่ผิด ต้องเป็นกองทัพนักรบแท้ที่ท่านคิดหวงอยู่ตลอดเวลา ! ท่านเจียนกั๋ว เซียวพูดถูกไหม ?”

พูดจบ เซียวเฉวียนก็เลิกคิ้วขึ้นและมองดูเว่ยเชียนชิวทั้งยิ้มแต่ไม่เหมือนยิ้ม

เบ้าตาของเว่ยเชียนชิวกระตุก จ้องมองที่เซียวเฉวียนด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ แทบอยากจะเผาเซียวเฉวียนจนเป็นเถ้าถ่าน !

เซียวเฉวียนเอยเซียวเฉวียน !

เจ้าเป็นปีศาจใช่ไหม !

เว่ยเชียนชิวโกรธมากจนปวดกระโลกดังตุบๆ !

ตอนนี้ เซียวเฉวียนกล่าวอีก "ดูลักษณะของท่านเจียนกั๋วแล้ว เซียวคงจะพูดถูก งั้นเซียวขอเดาต่อว่าท่านเจียนกั๋วจะขออะไร ? ท่านเจียนกั๋ว ท่านคิดอยากให้เซียวรับช่วงกองทัพนักรบแท้ของท่านหรือ ? ถ้าใช่เรื่องนี้ เซียวตกลงแน่นอน !”

”โอ้ ใช่แล้ว ท่านเจียนกั๋วอาจไม่เชื่อ เซียวก็รู้ดีว่ากองทัพนักรบแท้อยู่ในเมืองมู่อวิ๋น” พูดจบ เซียวเฉวียนยิ้ม ๆ และมองหน้าเว่ยเชียนชิวอย่างมีนัยยะ

ใบหน้าของเว่ยเชียนชิวเปลี่ยนจากสีแดงจนซีดแล้วม่วง ดูน่าเกลียดมาก

ครั้งนี้ เขารู้สึกหวาดกลัวแล้ว

เขารู้ดีว่าที่ผ่านมาเซียวเฉวียนไม่ได้ฆ่าเขา เพราะเซียวเฉวียนต้องการค้นหาที่อยู่ของกองทัพนักรบแท้

ตอนนี้ ในเมื่อเซียวเฉวียนรู้ที่อยู่ของกองทหารแล้ว เขาจึงไม่มีความหมายที่จะอยู่ต่อไปสำหรับเซียวเฉวียน

และความแค้นอันลึกซึ้งระหว่างเขากับเซียวเฉวียนนั้น เซียวเฉวียนจะชำระแล้ว

การสู้รบในเมื่อสักครู่นี้ ไม่ว่าเว่ยเชียนชิวจะออกไม้ไหนหรือใช้พละกำลังมากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถทำร้าย เซียวเฉวียนได้เลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเว่ยเชียนชิวจึงรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเฉวียนจริงๆ !

ความกลัวต่อความตายที่กำลังมาเยือนแผ่ซ่านอยู่ในหัวใจของเว่ยเชียนชิว แพร่กระจายไปยังทุกตัวเซลล์ในร่างของเขา

ไม่นะ !

เขายังไม่อยากตาย !

เขาต้องการได้รับเกียรติอันสูงสุดในโลกนี้ !

เขายังต้องการมีชีวิตที่เป็นอมตะ !

เว่ยเชียนชิวปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว "เจ้าคิดผิด ! เซียวเฉวียน เจ้าผิดแล้ว ! กองทัพนักรบแท้ไม่ได้อยู่ในเมืองมู่อวิ๋นเลย !"

เซียวเฉวียนพูดช้าๆ "หรือ ? จริงอะ ? แต่ไม่เป็นไร ถึงแม้ไม่อยู่ เซียวก็มีทางหาให้เจอจนได้ ท่านเจียนกั๋วหายห่วงได้"

“บอกมาสิ ยังมีอะไรจะสั่งเสียอีก”

พูดจบ ดวงตาของเซียวเฉวียนเย็นเยือกทันที มองดูเว่ยเชียนชิว มองดูสภาพความหวาดกลัวก่อนตายของคนที่เต็มไปด้วยสิ่งชั่วร้ายคนนี้

ที่แท้ เว่ยเชียนชิวก็กลัวตายถึงขนาดนี้หรือ ?

กลัวตายนะดีแล้ว !

คนที่ตายในเงื้อมมือของเขา นับจำนวนไม่ถ้วน

เขาก็ควรลิ้มรสความรู้สึกสิ้นหวังว่าเป็นไงบ้าง !

“ถูกแล้ว ยังมีอีกอย่างหนึ่ง ข้าคิดว่าจำเป็นต้องบอกท่าน เว่ยเป้ยไม่ใช่ลูกชายของท่าน ลูกชายของท่านตายไปนานแล้ว” เซียวเฉวียนพูดอย่างเย็นชา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาก็เหมือนกับเซียวเฉวียน เป็นคนที่มาจากจีนฮวาเซี่ย

เว่ยเป้ยซึ่งเว่ยเชียนชิวมองว่าเป็นลูกสุดที่รักมาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าเป็นคนจีนฮวาเซี่ย เว่ยเชียนชิวซึ่งเป็นนักวางกลยุทธ์มาโดยตลอดต้องถูกลูกชายสุดที่รักของเขาปิดบังมานานขนาดนี้ เว่ยเชียนชิวต้องรู้สึกอึดอัดเต็มทนใช่ไหม ? แค้นมากเลยใช่ไหม ?

ฮ่า ๆ ๆ !

เออ นี่แหละ คือผลลัพธ์ที่เซียวเฉวียนต้องการ