บทที่ 1327 ทรยศต่อสำนัก

ในเวลานี้หากยังไม่หนี แม้ว่าเว่ยเชียนชิวจะไม่ตายด้วยมือของเซียวเฉวียน เขาก็จะถูกดาบของฉินซูโหรวแทงตาย

แต่ในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าเว่ยเชียนชิวถูกเซียวเฉวียนบีบให้ตาย

เข้ามา เขาไม่สามารถต่อสู้กับเซียวเฉวียนด้วยกำลังภายในได้

ถอยกลับ ถ้าเขาบังคับเรียกคืนกำลังภายใน เขาจะต้องถูกกลืนกินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความยากลำบากยังไม่รอให้เขาดึงขา ดาบจิงหุนของเซียวเฉวียนก็เรียกมาแล้ว

ก็ตายเหมือนกัน

ความแตกต่างก็คือการตายในมือของเซียวเฉวียนมีศักดิ์ศรีมากกว่าการตายในมือของหญิงสาว

อย่างไรก็ตาม การรอความตายไม่ใช่สไตล์ของเว่ยเชียนชิว

หลังจากคิดอย่างนี้แล้ว เว่ยเชียนชิวก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในใจ

ในช่วงเวลาวิกฤตของชีวิตและความตาย เวลาคือชีวิต!

ตราบใดที่มีโอกาสรอดเพียงเล็กน้อย เขาก็จะไม่ยอมแพ้

หากพยายามมากพอ บางทีอาจจะรอดก็ได้จริงหรือไม่?

เว่ยเชียนชิวรีบถอนกำลังภายในและต้องการหลบหนีอีกครั้ง

ทันทีที่ความแข็งแกร่งภายในของเขาถอนออก ก่อนที่เขาจะดึงขาออกได้ เขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันแข็งแกร่งที่ลงมาจากบนลงล่าง และกดลงอย่างรวดเร็ว

พูดให้ถูกก็คือ ไม่ใช่ว่าเว่ยเชียนชิวสายเกินไป แต่เขาตกใจมากจนไม่สามารถยกเท้าได้เลย

หากไม่มีการต้านทานพลังงานภายในของเว่ยเชียนชิวพลังงานภายในของเซียวเฉวียนก็ถูกระงับ พลังภายในนี้ซึ่งทรงพลังราวกับภูเขาก็ถูกระงับ เว่ยเชียนชิวไม่ตกใจสิแปลก!

ในสถานการณ์นี้ ความเร็วนี้ เว่ยเชียนชิวไม่มีที่ให้หนีเลย!

หนึ่งปีก่อน เซียวเฉวียนยังเป็นนักเรียนที่อ่อนแอและไม่มีทักษะอะไรเลย

ทำไม?

เหตุใดความแข็งแกร่งภายในของเซียวเฉวียนจึงแข็งแกร่งมากในเวลาเพียงหนึ่งปี?

เว่ยเชียนชิวรู้สึกได้ชัดเจนว่าเขาอยู่เหนือเขามาก!

เหนือกว่าบรรพบุรุษด้วยซ้ำ!

บรรพบุรุษเว่ยเชียนชิวกล่าวถึงคือหัวใจดาบ

ในเวลาเพียงปีกว่าๆ เซียวเฉวียนเติบโตขึ้นมาถึงจุดนี้แล้ว!

เป็นไปได้ยังไง?

มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

แต่เซียวเฉวียนทำได้!

เมื่อความตายมาถึงเว่ยเชียนชิวตกตะลึงจนรูม่านตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ

แต่เขาจะไม่ยอมแพ้และตายอย่างง่ายดายแบบนี้

ตราบใดที่ยังมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ เขาก็ต้องต่อสู้

เขายกดาบขึ้นอีกครั้งเพื่อต้านทานดาบจิงหุนของเซียวเฉวียน

“ตึ่ง”

ดาบปะทะกันทำให้เกิดเสียงดังกึกก้อง

หากเว่ยเชียนชิวช้าลงสองก้าว เขาจะถูกดาบจิงหุนของเซียวเฉวียนเฉือนเป็นชิ้น ๆ

ในเวลานี้ ดาบจิงหุนอยู่ห่างจากเว่ยเชียนชิวไม่ถึงหนึ่งนิ้ว

ตราบใดที่ดาบเล่มนี้โจมตีเว่ยเชียนชิวจะต้องตายอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ต้องขอบคุณการต่อต้านของเว่ยเชียนชิวในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ไม่เช่นนั้นเขาไม่ได้เห็นข้อบกพร่องอย่างแน่นอน

ถ้าเขาไม่ต้านมัน ดาบจิงหุนของเซียวเฉวียนก็คงไม่โจมตีเว่ยเชียนชิวจริงๆ

เพียงวินาทีก่อนที่เว่ยเชียนชิว จะต่อต้านเซียวเฉวียน รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าทิศทางของดาบจิงหุนเริ่มเบี่ยงเบนไปโดยไม่สมัครใจ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง พระเจ้าไม่อนุญาตให้เซียวเฉวียนฆ่าเว่ยเชียนชิว

ให้ตายเถอะ!

ทำไมเจ้าไม่ปล่อยให้เซียวเฉวียนทำความยุติธรรมกับคนชั่วร้ายเช่นนี้?

ให้เขาก่อความเสียหายต่อโลกต่อไปหรือ?