บทที่ 1342 อยู่อย่างสงบสุข

หลังจากกินมันฝรั่งย่างแล้วเจิ้งฮ่าวและอาสือต่างก็ดูอิ่มเอมใจ อยากจะเอามันฝรั่งที่ขุดขึ้นมาทั้งหมดไปย่างกิน

เซียวเฉวียนไม่อนุญาต

หนึ่ง กินมันฝรั่งย่างมากเกินไป จะทำให้ร้อน

สอง จำนวนมันฝรั่งในปัจจุบันยังไม่อนุญาตให้พวกเขากินอย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้ จำเป็นต้องประหยัด

นอกจากนี้ เซียวเฉวียนไม่สามารถออกจากรัฐมู่อวิ๋นได้นาน หากเฮยหลังมีธุระหาเขาไม่เจอ จะทำให้งานผิดพลาด

ภายใต้คำอธิบายของเซียวเฉวียน เจิ้งฮ่าวจำเป็นต้องละทิ้งความคิดที่จะย่างมันฝรั่งต่อไป

“ไปกันเถอะ เรากลับไปที่รัฐมู่อวิ๋น” เซียวเฉวียนลุกขึ้นยืน

อาจื่อ เป็นเด็กฉลาด เมื่อได้ยิน เซียวเฉวียนบอกว่าจะกลับไปที่รัฐมู่อวิ๋น ก็รีบนำเถามันฝรั่งที่เขาเตรียมไว้มาวางไว้ที่เท้าของ เซียวเฉวียนและยิ้มกว้างว่า “นายท่าน อย่าลืมเอาพวกมันมาด้วย”

เซียวเฉวียนเหลือบมองหนึ่งครั้ง แล้วยิ้มเล็กน้อยว่า “แน่นอน”

เรื่องสำคัญเช่นนี้ ลืมได้อย่างไร?

ในขณะที่อาสือกำลังจะถาม เซียวเฉวียนว่าพวกมันฝรั่งจะเอาไปด้วยหรือไม่ เซียวเฉวียนก็พูดขึ้นว่า “ข้าจะไม่เอามันฝรั่งไป คุณเก็บไว้กินเถอะ”

อาสือก็ไม่ปฏิเสธ ตอบตกลงอย่างยินดี: “ขอบคุณเจ้านาย”

เซียวเฉวียนไม่เอาของอร่อยแบบนี้ไปทั้งหมด ปล่อยให้อาสือคุ้มค่า เซียวเฉวียนดีกับคนใช้แบบนี้หรือเปล่า?

เจิ้งฮ่าวอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ลืมที่จะประท้วง “ท่านพี่เซียว พวกมันฝรั่งเราไม่เอาด้วยเหรอ?”

ทำไมไม่เอา?

ทั้งหมดถูกขายให้กับอาสือแล้ว

เซียวเฉวียนยิ้มจางๆ ว่า “มีพวกนี้ก็พอแล้ว ในอีกสามเดือนข้างหน้า เจ้าจะมีกิน”

เถามันฝรั่งที่อาสือเตรียมไว้ เพียงพอที่จะปลูกพื้นที่ขนาดใหญ่ ในอีกสามเดือนข้างหน้า มันฝรั่งที่ขุดขึ้นมาสามารถทำให้เจิ้งฮ่าวกินจนอิ่ม

หลังจากฟังคำพูดของเซียวเฉวียน จิ้งฮ่าว คิดอย่างรอบคอบ พบว่า เซียวเฉวียนพูดถูก

ดังนั้นเจิ้งฮ่าวจึงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่ส่งสายตาอิจฉาให้กับอาสือ

อาสือยิ้มแย้มตลอดทั้งกระบวนการ

เซียวเฉวียน ปล่อยให้เขากินมันฝรั่งที่อร่อยขนาดนี้อาสือ รู้สึกเหมือนได้รับสมบัติ ใจของเขาช่างงดงาม

ภายใต้การอำลาของอาสือ เซียวเฉวียนพาเจิ้งฮ่าวและเถามันฝรั่งกลับไปที่รัฐมู่อวิ๋นด้วยความเร็ว

อาสือใช้มือบังแสงแดดที่จ้า เงยหน้าขึ้นมอง ทันใดนั้น ก็ไม่เห็นร่างของ เซียวเฉวียนและพวกเขา

ความเร็วนั้นช่างเป็นลมกรดจริงๆ!

เมื่อเซียวเฉวียน กลับมาที่จวนไป๋ ผู้คนในวังเห็นเขานำเถาวัลย์มัดใหญ่กลับมา ต่างพากันล้อมเข้ามา มองดูเถาวัลย์เหล่านี้ราวกับกำลังมองหาสมบัติล้ำค่า

แต่ดูมาครึ่งวันแล้ว นอกจากเถาวัลย์ยังเป็นเถาวัลย์ ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกไป พวกเขาก็พลันกลายเป็นพระอิฐพระปูน ไม่รู้จริงๆ ว่า เซียวเฉวียนนำเถาวัลย์เหล่านี้กลับมาทำไม

แต่ดูจากท่าทางของ เซียวเฉวียนนั้นดูเคร่งขรึมมาก พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรกับเขา เลยเอาสายตาที่ปรารถนาคำตอบมาวางไว้ที่อู๋อิ่ง

พวกเขามองดูไร้เงาอย่างกระหายว่า “ไร้เงาท่าน พวกเถาวัลย์ที่ราชครูนำกลับมามีไว้ทำอะไร?”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” อู๋อิ่งตอบโดยไม่ลังเล

พวกเจ้าถามข้า ข้าจะถามใคร?