บทที่ 1382 ไปส่งเจ้า

“สาวน้อย ตามข้ามา แล้วข้าจะทำให้เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า” หลังจากพูดจบ ชายคนนั้นก็ยิ้มอย่างหยาบคาย และดวงตาของเขาก็กวาดสายตาไปรอบๆ ร่างของหญิงสาว

ชายคนนี้ชื่อเฮยจื่อ เป็นที่รู้จักในฐานะชายผู้ฟุ่มเฟือยในเมืองชานถัง และเขาก็โหดร้ายและไร้มนุษยธรรมด้วย

ถ้าเขาถูกใจผู้หญิงคนไหน ก็ไม่มีทางที่จะหนีจากเงื้อมมือของเขาได้

หลังจากที่เขาบังคับพากลับ มันจะดีกว่าถ้าหญิงสาวนั้นเชื่อฟัง แต่ถ้าเธอไม่เชื่อฟัง เธอจะถูกเขาข่มขืนจนตาย หรือหลังจากถูกข่มขืน เธอจะถูกขายโดยตรงไปยังดินแดนแห่งดอกไม้ไฟ

หลายปีที่ผ่านมา มีหญิงสาวหลายคนถูกเขาทำร้าย

ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครแจ้งความ แต่เขาเป็นญาติของนายอำเภอ และด้วยการที่ผู้นายอำเภอคอยปกป้องเขา ก็ทำให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา

ด้วยเหตุนี้จึงส่งเสริมความเย่อหยิ่งของเขา ในช่วงสองปีที่ผ่านมาเขายิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อไรก็ตามที่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาชอบ เขาจะคว้าเธอไป

ส่งผลให้หญิงสาวไม่กล้าออกไปข้างนอกในเวลากลางวันแสกๆ

ถึงกระนั้นก็ยังยากที่จะหลีกหนีจากเงื้อมมือของเขา

ถ้าหญิงสาวไม่ออกไป เขาจะไปที่บ้านของหญิงสาว

ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เฮยจื่อตามมาที่บ้านของเธอ พร้อมที่จะแย่งเธอกลับไป ถูกแม่ของเธอไล่ตามออกมาด้วย พัวพันกัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่หยุดปีศาจกลุ่มนี้ไว้ในตลาด

ยังคงมีน้ำตาใสราวคริสตัลในดวงตาของหญิงสาว ในขณะนี้ เธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร่างผอมบางของเธอสั่นโดยไม่ตั้งใจและร้องไห้ "ท่านแม่ ข้าไม่ต้องการเขา ข้าอยากอยู่กับท่านแม่"

ผู้เป็นแม่ คุกเข่าลงทันทีและเดินไปหาลูกสาว กอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขนของเธอ แล้วร้องไห้และขอร้องว่า "ได้โปรดปล่อยลูกสาวของข้าไปเถอะ ให้ข้าเป็นวัวหรือม้าแทนก็ได้"

เฮยจื่อจ้องมองผู้เป็นแม่ด้วยความดูถูก เขาพูดดูถูกเหยียดหยาม "แค่เจ้าเหรอ เจ้าดูป่วยหนักจนไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นคนรับใช้ในครอบครัวของข้าด้วยซ้ำ! ข้าขอแนะนำให้เจ้าปล่อยให้ลูกสาวของเจ้ากลับไปกับข้าอย่างเชื่อฟังเพื่อจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว"

ขอร้องเขา?

เขาไม่ใช่พระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม ต้องการให้เขาแสดงความเมตตาอันยิ่งใหญ่เว้นแต่ดวงอาทิตย์จะขึ้นจากทิศตะวันตก

ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ต่างก็ถอนหายใจแม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นฉากประเภทนี้มาหลายครั้งแล้วพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจทุกครั้ง

พวกเขาทำอะไรไม่ได้นอกจากคร่ำครวญ พวกเขาไม่กล้าต่อต้านคนเหล่านี้ และพวกเขาก็ไม่สามารถต่อต้านพวกเขาได้

แม่และลูกสาวคู่นี้ ได้แต่ขอพรตัวเองแล้ว

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฉินหนานก็อดไม่ได้ที่จะรีบเร่งเอาชนะเฮยจื่อในเวลานี้ฉินซูโหรวดึงฉินหนานและกระซิบ "อย่าหุนหันพลันแล่น ให้ข้าจัดการเถอะ"

บุกเข้าไปตีเฮยจื่อแบบนี้ เฮยจื่อเสียเปรียบ ต้องรายงานไปยังนายอำเภอแน่นอน การตรวจสอบก็ต้องเริ่มขึ้น ฉินซูโหรวและคนอื่น ๆ ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้

หลังจากฟังคำพูดของฉินซูโหรวแล้วฉินหนานก็รู้สึกว่าเธอพูดถูก และหยุดด้วยความโกรธและจ้องมองไปที่เฮยจื่อและคนอื่น ๆ โดยตรงด้วยดวงตาสีแดงเข้มของเขา

ในเวลานี้ฉินซูโหรวเกี่ยวเท้าของเธอ และหินก้อนใหญ่เท่าหัวแม่มือก็ลอยขึ้นไปพร้อมกับเสียงหวือ และตกลงไปในมือของ ฉินซูโหรวอย่างมั่นคง

จากนั้นฉินซูโหรวก็ขยับตำแหน่งของเธอ หยิบก้อนกรวดอีกก้อนขึ้นมาแล้วหย่อนลงในฝ่ามือของเธอ

หลังจากเกี่ยวก้อนหินสี่ก้อน ฉินซูโหรวก็เบียดฝูงชนและยืนอยู่ด้านหน้า

มีทั้งหมดสี่คนรวมทั้งเฮยจื่อที่กำลังกดขี่ผู้คนด้วย

ฉินซูโหรววางแผนที่จะมอบของขวัญให้แต่ละคน ยิ่งไปกว่านั้น ฉินซูโหรวจะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่มีวันลืมของขวัญชิ้นนี้!

ฉินหนานและฉินเป่ยตามมา ฉินหนานกระซิบ "พี่สาว ท่านจทำอะไรกับหินพวกนี้?"

ฉินซูโหรวยิ้มอย่างเย็นชาและพูดว่า "เดี๋ยวพวกเจ้าก็รู้แล้ว"

พูดจบ ฉินซูโหรวถือโอกาสที่เฮยจื่อและคนอื่น ๆ ไม่พร้อม เธอแอบเร่งแรงภายในและเทแรงภายในลงในหินสี่ก้อนตามลําดับ จากนั้นเธอก็บิดข้อมือเบา ๆ หินสี่ก้อนบินออกไปอย่างไร้ร่องรอยและบินไปที่เป้าของพวกเฮยจื่อทั้งสี่คน

“โอ๊ย！”

“โอ๊ย！”

“โอ๊ย！”

ทันใดนั้นเสียงคํารามสี่เสียงก็ดังขึ้นทันที ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ฟังต่างใจสั่น ขนลุกไปทั้งตัว

เสียงนี้ช่างน่ากลัวและรุนแรงมาก!