บทที่ 1425 ทลายลงในวันเดียว

ฮ่องเต้ทำผิดพลาดในการเลื่อนตำแหน่งอู๋ฟาน

ในอดีต อู๋ฟานทำงานอย่างมีสติ ปฏิบัติตามหน้าที่ มีน้ำใจ สิ่งที่หายากที่สุดคือเขาไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

ยิ่งกว่านั้น หยวนเหยาชายผู้เที่ยงธรรมก็ยกย่องอู๋ฟานอย่างมาก และฮ่องเต้จึงทรงเลื่อนตำแหน่งให้กับเขา

ตอนนี้ดูเหมือนว่าทันทีที่เว่ยเชียนชิวเสียชีวิต อู๋ฟานก็ไม่สามารถซ่อนความคิดของเขาได้อีกต่อไป และแทบรอไม่ไหวที่จะขยายพลังของเขา

เขาคิดว่าตราบใดที่เซียวเฉวียนและจวนฉินถูกทำลาย พลังของเขาก็จะเติบโตขึ้น

ความคิดของเขาถูกต้อง แต่องค์ฮ่องเต้ไม่ยอมให้เขาทำ

เซียวเฉวียนถูกฮ่องเต้ประคับประคองขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่าหากไม่มี เซียวเฉวียนต้าเว่ยก็จะยังคงเป็นต้าเว่ยที่ยุ่งวุ่นวายในก่อนหน้านี้ และพลังอำนาจของเว่ยเชียนชิวจะไม่ลดลงในแต่ละวัน

หากไม่มีเซียวเฉวียน ฮ่องเต้ก็จะยังคงเป็นฮ่องเต้ที่ถูกควบคุมโดยเว่ยเชียนชิว

จวนฉินมีความภักดีต่อฮ่องเต้มาทุกยุคทุกสมัย และเป็นอาวุธอันทรงพลังสำหรับฮ่องเต้ในการต่อสู้กับเว่ยเชียนชิว

เซียวเฉวียนและจวนฉินเปรียบเสมือนมือซ้ายและมือขวาต่อฮ่องเต้ โดยธรรมชาติแล้วฮ่องเต้จะไม่ยอมให้ใครแตะมือซ้ายและขวาของพระองค์

องค์ฮ่องเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองดูอู๋ฟานด้วยสายตาที่แผ่วเบาและพูดด้วยน้ำเสียงสงบ: "อู๋ฟาน ไม่ขอปิดบังเจ้า ข้าส่งฉินหนานและฉินเป่ยไปปฏิบัติงาน พี่น้องตระกูลฉินมีความรักอันลึกซึ้ง ฉะนั้นท่านหญิงก็ติดตามไปด้วย ส่วนเรื่องอะไรนั้น ข้าเชื่อว่าไม่นานพวดเจ้าก็จะรู้เอง”

ส่วนราชครูก็ออกปฏิบัติภารกิจด้วย ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงใต้เท้าจ้าวและคนอื่นๆ ก็ออกไปปฏิบัติภารกิจด้วย”

อู๋ฟานในฐานะผู้ตรวจการราชสำนัก ซึ่งได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในขุนนางทั้งสาม หากพูดตามหลักเหตุผลแล้ว ฮ่องเต้ควรเรียกเขาด้วยความเคารพว่า "อ้ายชิง" ตอนนี้เขาเรียกเขาด้วยชื่อจริงของเขา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ไม่พอใจอู๋ฟาน

อย่างไรก็ตาม คนส่วนใหญ่ในปัจจุบันตกตะลึงกับข่าวที่ฮ่องเต้เปิดเผย และไม่มีใครสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในการเรียกชื่อเหล่านี้

เมื่อขุนนางได้ยินสิ่งนี้ ราชสำนักก็เกิดความโกลาหล และความสนใจของพวกเขาก็มุ่งไปที่การปฏิบัติภารกิจของพวกเขา

สวรรค์เอ้ย!

องค์ฮ่องเต้ส่งผู้คนจำนวนมากออกไปปฏิบัติภารกิจ แต่ไม่สำคัญว่าองค์ฮ่องเต้จะไม่ทรงปรึกษาเรื่องนี้กับพวกเขา แต่ทว่าพวกเขาไม่ได้รับข่าวสารใดๆ เลยด้วยซ้ำ

ภารกิจอะไรเป็นความลับขนาดนั้น?

พวกขุนนางต่างก็กระซิบกันและต่างประหลาดใจ

อู๋ฟานไม่คาดคิดกับผลลัพธ์เช่นนี้ และเขาก็ดูประหลาดใจเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อฮ่องเต้ตรัสเช่นนี้ ความหมายก็ชัดเจนมาก เกิดอะไรขึ้น ฮ่องเต้ยังไม่อยากจะบอกขุนนางเหล่านี้เลย

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับอู๋ฟานและคนอื่นๆ ที่จะตั้งคำถามต่อไป

แน่นอนว่าอู๋ฟานไม่แน่ใจว่าฮ่องเต้ตรัสสิ่งนี้โดยจงใจเพื่อปกป้องเซียวเฉวียนและตระกูลฉินหรือว่าเป็นกรณีนั้นจริงๆ

แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจ แต่ฮ่องเต้ก็ตรัสเช่นนั้นในศาล และเขาไม่กล้าตั้งคำถาม

มิฉะนั้น หากฮ่องเต้พิโรธ ผลที่ตามมาจะเกิดหายนะ

อู๋ฟานเคยได้ยินเกี่ยวกับฉากที่จ้าวจินไหลทำให้ฮ่องเต้เกรี้ยวในห้องโถงใหญ่ต่อสาธารณะ เขายังคงจำเหตุการณ์นั้นได้อย่างลึกซึ้ง

ในเวลานั้น พลังของเว่ยเชียนชิวอยู่ที่จุดสูงสุด ด้วยความโกรธ ฮ่องเต้ยังคงกล้าโจมตีจ้าวจินไหลเช่นนั้น

ตอนนี้ หากไม่มีเว่ยเชียนชิว ฮ่องเต้ก็ไม่ต้องกังวล และพลังของเขาก็เพิ่มขึ้น ดังนั้นเขาจึงไม่อาจถูกรุกรานได้ง่ายๆ

กรณีที่เลวร้ายที่สุดอาจไม่สามารถรักษาตำแหน่งไว้ได้ หรือกรณีที่เลวร้ายที่สุดอาจเกี่ยวข้องถึงตระกูลเก้าชั่วโคตร

หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง อู๋ฟานก็ตระหนักดีถึงเหตุการณ์ปัจจุบันและพูดว่า: "เป็นเช่นนั้น ข้าน้อยก็ทำผิดพลาดไปแล้วขอรับ"

มีเพียงความสามารถในยืดหดเท่านั้น เจ้าจึงไปต่อได้

เมื่อผิดก็ยอมรับต่อหน้าองค์ฮ่องเต้ ซึ่งจะทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย ทำให้องค์ฮ่องเต้รู้สึกประทับใจ

เรื่องนี้ก็จะจบลง

แน่นอนว่าอู๋ฟานแค่คิดเรื่องนี้แล้วปล่อยมันไป

แต่เขาพยายามสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียนและจวนฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า และฮ่องเต้ก็ไม่เต็มใจที่จะปล่อยเขาไป

องค์ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอู๋ฟานอย่างมีความหมาย แล้วตรัสอย่างสงบ: "อู๋ฟานในฐานะผู้ตรวจการราชสำนัก เจ้าต้องรับผิดชอบในการควบคุมดูแลขุนนางทั้งหมด"

คำพูดนั้นไม่หนักหนา แต่ในหูของอู๋ฟานนั้นเป็นเหมือนทองคำ

นี่มันไร้เหตุผล ฮ่องเต้กำลังใช้ตำแหน่งทางการของเขา จะต้องไม่มีอะไรดีแน่

หัวใจของอู๋ฟานอดไม่ได้ที่จะกังวล ก้มศีรษะลงและตั้งใจฟัง

เมื่อเห็นว่าอู๋ฟานรอการสอนอย่างถ่อมตัว ฮ่องเต้จึงพูดอย่างสงบ: "แต่ฉินหนานและคนอื่นๆ อยู่ห่างจากเมืองหลวงมาระยะหนึ่งแล้ว และเจ้าเพิ่งค้นพบมันตอนนี้ เจ้าคิดว่านี่เป็นการละทิ้งหน้าที่ของเจ้าหรือไม่?"