บทที่ 1473 ไม่ได้อะไรเลย

คงจะเป็นการยาก หากต้องจากเก็บตุนอาหารจากราษฎร

ขณะที่คิดเรื่องนี้ อู่หยางก็ตื่นเต้น ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น และเธอก็ตกใจเช่นกัน เป็นไปได้ไหมว่านักปราชญ์หมายความว่า จะให้โรงเตี๊ยมฉางหมิงวางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากกลุ่มพ่อค้า?

เป็นเรื่องจริงที่พ่อค้าจำนวนมากซื้ออาหารในราคาต่ำจากที่อื่น แล้วนำไปขายต่อไปยังสถานที่ซึ่งอาหารหายาก เพื่อให้ได้ราคาส่วนต่าง

กลุ่มคาราวานพ่อค้าเหล่านี้ต้องผ่านเมืองหยางกวนด้วย และส่วนใหญ่จะหยุดพักที่โรงเตี๊ยมฉางหมิง

การกำหนดเป้าหมายกลุ่มคาราวานพ่อค้าไม่ใช่เรื่องยาก

แต่หากเอาแต่จับจ้องกลุ่มคาราวานพ่อค้า หลังจากที่กลุ่มคาราวานพ่อค้าประสบความสูญเสียไปครั้งหนึ่ง ก็จะไม่กล้าพักในเมืองหยางกวนอีกในอนาคต ในระยะยาว กลยุทธ์นี้ถือว่าได้ไม่คุ้มเสีย

จากนี้ไป โรงเตี๊ยมฉางหมิงจะต้องปิดตัวลง และหน่วยรักษาการณ์ลับๆ ของสำนักหมิงเซียนจะหายไปแห่งหนึ่ง และแหล่งรายได้น้อยลงหนึ่งแหล่ง

ความจริงที่แม้แต่อู่หยางก็สามารถเข้าใจได้นั้น เป็นไปไม่ได้ที่นักปราชญ์จะไม่นึกถึง

ดังนั้นอู่หยางจึงปฏิเสธความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามตาม คำขอของนักปราชญ์อาหารจะต้องรวดเร็วและอุดมสมบูรณ์ ในระยะเวลาอันสั้น เธอจะไปหามาจากที่ไหนให้เขาได้

เป็นทางเลือกสุดท้าย อู่หยางจึงกัดฟัน พูดด้วยรอยยิ้มที่ประจบ: "โปรดยกโทษให้อู่หยางที่โง่เขลา หวังว่าเจ้าสำนักจะชี้แนะเส้นทางที่ชัดเจนให้กับอู่หยางด้วยเถิด"

ทันทีที่เธอพูดสิ่งนี้ ดวงตาลึกของนักปราชญ์ก็จ้องมองที่อู่หยางอย่างเย็นชา ซึ่งทำให้อู่หยางสะดุ้ง มีเสียงกระหึ่มและหัวใจแทบจะกระโดดออกจากอก

ไม่ได้การ เจ้าสำนักจะโกรธแล้ว

อู่หยางรู้สึกคร่ำครวญอยู่ในใจ

อย่างไรก็ตาม คุณภาพทางจิตวิทยาของอู่หยางนั้นดีมาก และในไม่ช้าเธอก็พร้อมที่จะแบกรับกับความโกรธเกรี้ยวของนักปราชญ์

เกินความคาดหมายของอู่หยาง นักปราชญ์ไม่ได้โกรธ แต่พูดอย่างเย็นชา: "พวกเจ้าคิดวิธีแก้ปัญหากันเอง ต้องให้ข้าคิดทุกอย่างให้ พวกเจ้าจะมีประโยชน์อะไร"

อันที่จริง นักปราชญ์ก็ไม่มีวิธี

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำเกี่ยวกับกองกลุ่มคาราวานพ่อค้าขนส่งเมล็ดพืช

แต่เขาต้องการอาหารอย่างเร่งด่วน และเขาไม่สนใจว่าอู่หยางจะใช้วิธีใด ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ว่าเธอจะขโมยหรือโกงมา หรือไปซื้ออย่างเปิดเผย ตราบใดที่เธอสามารถตุนเสบียงได้ก็พอ

ฮือฮือฮือ

การพูดแบบนี้ ไม่เท่ากับว่าไม่ได้พูดอะไรมิใช่หรือ?

อีกทั้งยังอู่หยางยังคงต้องหาทางด้วยตัวเอง

คิดบ้าบออะไรกัน เมืองหยางกวนเป็นสถานที่ที่เกษตรกรรมไม่พัฒนา เป็นไปไม่ได้ที่จะตุนเสบียงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

การปล้นกลุ่มคาราวานพ่อค้า การจัดการปลายเหตุแต่ไม่ใช่จัดการสาเหตุที่แท้จริง ถือเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดโดยรื้อถอนกำแพงด้านตะวันออกเพื่อไปโปะกำแพงด้านตะวันตก

เมื่อดำเนินการเรื่องนี้แล้ว การพัฒนาของเมืองหยางกวนทั้งหมดจะได้รับผลกระทบ

กลุ่มคาราวานพ่อค้าไม่กล้าเดินผ่านสถานที่แห่งนี้ และธุรกิจของโรงเตี๊ยมฉางหมิงก็จะดิ่งลง

เห็นได้ชัดว่านี่คือการซื้อขายที่ได้ไม่คุ้มเสีย

หากเธอใช้เงินจริงเพื่อซื้อเมล็ดพืชจากกลุ่มคาราวานพ่อค้า และทันใดนั้นเธอก็ซื้อเมล็ดพืชจำนวนมาก มีพฤติกรรมผิดปกติ เธอจะปลุกเร้าความสงสัยของกลุ่มคาราวานพ่อค้าอย่างแน่นอน และกลุ่มคาราวานพ่อค้าจะใช้โอกาสนี้ขึ้นราคา ลวงเงินของอู่หยางอย่างหนักอย่างแน่นอน

การทำเงินไม่ใช่เรื่องง่าย และอู่หยางก็ไม่ต้องการให้เงินที่ตัวเองและพี่น้องหามาได้นั้น ถูกคนอื่นพรากไปอย่างง่ายดาย

แต่ถ้าเราไปเก็บตุนมาจากที่อื่น ก็ไม่รู้ว่าจะสายเกินไปในเรื่องของเวลาหรือเปล่า

อู่หยางคิดอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าจำเป็นต้องเข้าใจก่อนว่า "โดยเร็วที่สุด" ของนักปราชญ์คืออะไร

เธอรวบรวมความกล้าหาญและพูดว่า: "เจ้าสำนัก ท่านต้องการเสบี้ยงช้าสุดเมื่อไหร่?"

นักปราชญ์เหลือบมองอู่หยางด้วยท่าทางที่เย็นชาและพูดว่า: "ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ทำได้แต่ล่วงหน้าไม่อาจชักช้าเท่านั้น ช้าสุดมะรืนนี้”

อู่หยางตกใจ และเธอแทบจะอดกลั้นอารมณ์ "ตื่นเต้น" เล็กๆ น้อยๆ ของเธอไม่ได้ ในไม่ช้า เธอก็ปรับอารมณ์ของเธอและพูดด้วยความเคารพ: "เจ้าค่ะ เจ้าสำนัก"

ใบหน้าของนักปราชญ์ดูดีขึ้นแล้ว เขาพูดอย่างสงบ: "เอาล่ะ รีบไปทำให้มันเสร็จซะ"

อู่หยางรับคำสั่งและเลือกผู้เชี่ยวชาญสิบคนอย่างรวดเร็ว ให้พวกเขาแต่งตัว จากนั้นเธอก็พาพวกเขาออกจากโรงเตี๊ยมฉางหมิง

เพื่อให้ภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากนักปราชญ์สำเร็จในระยะเวลาอันสั้น อู่หยางมีเพียงทางเลือกในการปล้นกลุ่มคาราวานพ่อค้าเท่านั้น

อู่หยางอนุมานในใจ และไม่มีทางอื่นใด