บทที่ 1476 ระดับชนชั้นสูง

มันเงยหน้าขึ้น กระพริบตามองที่เซียวเฉวียน และส่งเสียงครวญคราง ราวกับกำลังคุยกับเซียวเฉวียน

เซียวเฉวียนไม่เข้าใจภาษาสุนัข จึงเพิกเฉยต่อสุนัขสีเหลืองตัวน้อย

เขาแค่ลูบหัวสุนัขแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่ซน ไปเล่นเองเถอะ”

ติดตามเจ้าของมาเป็นเวลานาน มันมีบางอย่างที่จะพูด แต่เจ้าของไม่สามารถรับรู้ ไม่มีความรู้สึกเข้าใจถึงกันเลย

ฮึม!

สุนัขสีเหลืองตัวน้อยโกรธเล็กน้อย มันหันหลังกลับ และจากไปอย่างสิ้นหวัง

อันที่จริง องค์หมาสีเหลืองตัวน้อยรู้ว่า ช่วงนี้จวนเซียวกำลังตามหาใครบางคนอยู่

องค์หมาน้อยสีเหลืองก็ออกไปช่วยตามหาด้วย

ทุกวันนี้ เจ้าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยเดินไปตามถนนและตรอกซอกซอย ในที่สุด วันนี้ ประสาทรับกลิ่นอันเฉียบแหลมของมันก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย

ได้กลิ่นมาจากคนแปลกหน้า

มันมีความทรงจำที่ดีมาก ยังคงจำฉากที่จางเคอและคนของเขามาที่จวนฉิน มาสร้างปัญหาตอนที่องค์หญิงและเซียวหมิงชิวเพิ่งกลับมาที่เมืองหลวงและซ่อนตัวอยู่ในจวนฉิน

กลิ่นนี้เหมือนกับกลิ่นของจางเคอ

ในเวลานั้นเพราะความประมาทเลินเล่อของมัน จึงเกือบจะทำร้ายองค์หญิง

แม้ว่าองค์หญิงจะพ้นจากอันตรายแล้ว แต่สุนัขสีเหลืองตัวน้อยทำให้องค์หญิงต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย สุนัขสีเหลืองตัวน้อยจึงรู้สึกผิด

ตอนนี้มีกลิ่นเดียวกันปรากฏขึ้น และสุนัขสีเหลืองตัวน้อยก็ติดตามบุคคลนั้นไปอย่างลับๆ

ชายคนนั้นซ่อนตัวอยู่ในจวนจางกับไทเฮา ในเวลานี้ เขาบังเอิญออกมาซื้ออาหารให้ไทเฮา

ดังนั้น เจ้าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยจึงติดตามชายคนนั้นไปจนถึงจวนจาง

มันเข้าไปในรูสุนัขอย่างว่องไว แล้วติดตามชายคนนั้นไปจนสุด และพบว่าด้านในยังมีสตรีอีกคน

หมาสีเหลืองตัวน้อยก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกตัวเองว่าไทเฮาด้วย

ด้วยเหตุนี้ เจ้าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยจึงได้ค้นพบที่อยู่ของไทเฮา ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างไม่คาดคิด

พูดไปแล้ว เพราะบุคคลนั้นประมาทเกินไป เขาอาศัยอยู่กับไทเฮาในจวนแห่งนี้ ก็ค้นจวนจางจนทั่ว

แม้ว่าจวนจางจะถูกปิดผนึก ไม่มีของมีค่าใดๆ แต่เสื้อผ้าที่จางเคอเคยสวมใส่นั้นไม่มีค่า ตอนบุกค้นจวนจางเจ้าหน้าที่จึงไม่ได้ริบไป

ชายคนนั้นเห็นว่ามันยังใหม่ ยังพอสวมใส่ได้ เขาจึงหยิบมาใส่สองสามชุด

เสื้อผ้าเหล่านี้จางเคอเคยสวมใส่ วางไว้ในห้องที่จางเคออาศัยอยู่ พวกมันมีกลิ่นเหมือนจางเคอซึ่งเป็นเรื่องปกติ

จึงทำให้หมาน้อยสีเหลืองดมกลิ่นและติดตามเขามาถึงที่แห่งนี้

สุนัขสีเหลืองตัวน้อยที่ค้นพบครั้งสำคัญ แต่เดิมต้องการกลับไปบอกเซียวเฉวียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ และเซียวเฉวียนไม่เข้าใจภาษาสุนัข ดังนั้นมันจึงไม่สามารถสื่อสารกับเซียวเฉวียนได้

และเมื่อสุนัขสีเหลืองตัวน้อยกำลังคิดที่จะกลับไปที่จวนจางอีกครั้ง โดยอยากกลับมาพร้อมกับบางสิ่งในปากของเขา และนำทางเซียวเฉวียนเพื่อตรวจสอบจวนจาง เสี่ยวเชียนชิวก็ปรากฏตัวขึ้นและตะโกน: "สุนัขสีเหลืองตัวน้อย แม่มดเฒ่าซ่อนตัวอยู่ในนั้นจวนจางงั้นรึ?"

เสี่ยวเชียนชิวเป็นวิญญาณดาบ เธอสามารถเข้าใจภาษาของทุกสรรพสิ่งในโลก อ่านใจของสุนัขสีเหลืองตัวน้อยได้

เมื่อมันได้ยินว่ามีใครบางคนรู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ สุนัขสีเหลืองตัวน้อยก็มองที่เสี่ยวเชียนชิวด้วยดวงตาเป็นประกาย พยักหน้าให้เธอ แสดงว่าสิ่งที่เสี่ยวเชียนชิวพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

เสี่ยวเชียนชิวก็ดีใจที่ได้รู้ที่อยู่ของไทเฮา ปัญหาที่รบกวนเซียวเฉวียนเป็นเวลาหลายวันก็ได้รับการแก้ไขในที่สุด

ด้วยความไว เธอเข้าไปอยู่ข้างๆ เซียวเฉวียน ไม่สนใจว่าเซียวเฉวียนจะทำอะไร เธอพูดว่า "ท่านพ่อ เจ้าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยได้ค้นพบที่อยู่ของแม่มดเฒ่าคนนั้นแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อการกบฏวังเริ่มขึ้น ไทเฮาก็เอาชีวิตของแม่เซียวมาใช้ข่มขู่เซียวเฉวียน เธอยังสมรู้ร่วมคิดกับเว่ยเป่าและหมิงเจ๋อ เพื่อสังหารหมู่ตระกูลเซียว

ทุกสิ่งที่เธอทำ ทำให้เสี่ยวเชียนชิวโกรธมาก เสี่ยวเชียนชิวไม่เต็มใจที่จะเรียกพรพนางว่าไทเฮาเลย แต่เรียกพระนางว่าแม่มดเฒ่าโดยตรง

ไม่เพียงแต่เสี่ยวเชียนชิวเท่านั้น แต่เซียวเฉวียนก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน

การเรียกเธอว่า "ไทเฮา" คือเรียกต่อหน้าฮ่องเต้ อย่างไรก็ตาม พระนางยังคงเป็นมารดาของฮ่องเต้ การเรียกพระนางว่าแม่มดเฒ่าต่อหน้าลูกชายของพระนาง ถือเป็นการไม่เคารพฮ่องเต้เล็กน้อย

โดยส่วนตัวแล้ว เซียวเฉวียนยังเรียกไทเฮาว่าเป็นแม่มดเฒ่า

เมื่อเขาได้ยินว่าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยค้นพบที่อยู่ของแม่มดเฒ่า ดวงตาของเซียวเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะสว่างขึ้น ปรากฎว่าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยแค่อยากจะบอกเซียวเฉวียนเกี่ยวกับเรื่องนี้

มันยากจริงๆ สำหรับสุนัขสีเหลืองตัวน้อย เพราะเซียวเฉวียนไม่เข้าใจภาษาสุนัข