บทที่ 1478 หนทางสู่ชัยชนะ

เซียวเฉวียนเห็นความผิดหวังในหัวใจของสุนัขสีเหลืองตัวน้อย และปลอบใจมัน: "ไม่เป็นไร เจ้าทำดีมากแล้ว เราจะตามหาที่อยู่ของแม่มดเฒ่าได้ในไม่ช้าก็เร็ว"

สุนัขสีเหลืองตัวน้อยก็กระดิกหางของมัน มองดูเซียวเฉวียนที่เต็มไปด้วยพลัง บ่งบอกว่าเซียวเฉวียนพูดถูก

เซียวเฉวียนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่สุนัขตัวหนึ่งสามารถทำเช่นนี้ได้

เขารู้สึกว่าสุนัขควรทำในสิ่งที่ควรทำ มันติดตามเซียวเฉวียน เพียงแค่กินและเล่นให้มันอิ่มเท่านั้น และกินเมื่อมันสนุกเพียงพอเท่านั้น

เมื่อพูดถึงการตามหาใครสักคน พวกเซียวเฉวียนสามารถจัดการเองได้

สุนัขสีเหลืองตัวน้อยไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมสนุก

ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้พวกเขาเคลื่อนไหวเร็วมาก เซียวเฉวียนรู้สึกว่า พวกเขาต้องสังเกตเห็นสุนัขสีเหลืองตัวน้อยแล้ว

หากเจ้าสุนัขน้อยสีเหลืองยังคงออกไปเดินเล่นต่อ หากคนไม่ดีเห็นมันก็จะไม่ดีหากถูกตุ๋น

เซียวเฉวียนรู้สึกว่าจำเป็นต้องห้ามสุนัขสีเหลืองตัวน้อย เขาไม่สนใจว่าสุนัขสีเหลืองตัวน้อยจะเข้าใจหรือไม่ เขาพูดว่า: "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะอยู่บ้านอย่างซื่อสัตย์ ได้ยินไหม?"

ทำไมจู่ๆ เขาถูกห้ามแล้วล่ะ?

สุนัขสีเหลืองตัวน้อยดูสับสน

เจ้าของโกรธมันงั้นหรือ?

วูวูวู

สุนัขสีเหลืองตัวน้อยมองที่เซียวเฉวียนด้วยใบหน้าที่โศกเศร้า เซียวเฉวียนก็ไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขารู้สึกว่าสุนัขต้องอยากรู้ว่าทำไมเขาไม่ปล่อยมันออกไป

เซียวเฉวียนจึงอธิบายว่า: "ข้างนอกมันไม่ปลอดภัย"

เมื่อเซียวเฉวียนพูดเช่นนี้ สุนัขสีเหลืองตัวน้อยก็เข้าใจว่าเจ้าของกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของมัน

ในกรณีนี้มันจะอยู่บ้านอย่างเชื่อฟังและไม่ออกไปข้างนอก

มันพยักหน้าและโอบเท้าของเซียวเฉวียนอย่างอ่อนโยน

เซียวเฉวียนพูดว่า: "เอาล่ะ ลงไปเล่นกันเถอะ"

จากนั้นสุนัขสีเหลืองตัวน้อยก็เดินจากไป

และเซียวเฉวียนก็มีบางอย่างที่ต้องทำเช่นกัน

เขาไม่คิดเลยว่า ออกจากวังมาครู่เดียว เขาจะต้องกลับเข้าไปในวังอีกครั้ง

......

......

พระราชวัง ตำหนักฉางอัน

ฮ่องเต้หมกมุ่นอยู่กับการดูฎีกา

พระพักตร์จริงจังมากจนไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำเมื่อเซียวเฉวียนยืนอยู่ตรงหน้า

ในอดีต เมื่อเซียวเฉวียนเข้าไปในวังเพื่อพบฮ่องเต้ เขาจะมาที่ประตูอย่างเปิดเผย จากนั้นองครักษ์หรือกงกงจะประกาศก่อนจะเข้าไป

คราวนี้ ประตูตำหนักฉางอันเปิดอยู่ และเซียวเฉวียนกลายเป็นดั่งสายลม เข้าไปด้านในตำหนักฉางอันเพียงพริบตา

ไม่มีใครรู้ว่าเขาเข้ามา

หลังจากนั้นไม่นาน เซียวเฉวียนก็แสร้งทำเป็นกระแอมเพื่อดึงดูดความสนใจของฮ่องเต้

ทันทีที่ฮ่องเต้ได้ยินเสียงเขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวังทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเซียวเฉวียนพระองค์จึงวางพระทัยลง

เฮ้อ!

ฮ่องเต้ตกใจมากคิดว่ามีมือสังหาร!

คนหลอกคน น่ากลัวจริงๆ

ในพระทัยฮ่องเต้ดุเขม็งเซียวเฉวียน แต่ตรัสด้วยพระพักตร์ที่นิ่งสงบ: "มีธุระอันใดงั้นหรือ ราชครู?

ไม่มีเรื่องคงไม่มา

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฉวียนเพิ่งจากไปเพียงช่วงครู่เดียวเท่านั้น

ด้วยวิธีการของเซียวเฉวียนโดยทั่วไปแล้ว เขาไม่เต็มใจที่จะเข้าไปในพระราชวังเว้นแต่ฮ่องเต้จะเชิญเขา

แม้ว่าเขาจะมีอะไรจะถาม อะไรที่สามารถส่งคนมาได้ เขาก็ไม่เคยคิดริเริ่มที่จะเข้าวัง

เซียวเฉวียนดึงเก้าอี้ตัวหนึ่ง และนั่งลงอย่างสบายๆ มองดูฮ่องเต้เบาๆ แล้วพูดติดตลก: "ทำไม ถ้าข้าน้อยไม่มีธุระอันใดก็มิอาจเข้าวังได้แล้วหรือ?"

เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้องค์นี้ ทั้งๆ ที่ยังทรงวัยเยาว์มาก แต่มักจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่อยู่เสมอ และใช้ชีวิตเหมือนชายชราในวัยห้าสิบหรือหกสิบ

พูดตามตรง เซียวเฉวียนรู้สึกว่าฮ่องเต้ก็เหนื่อยล้าจริงๆ

มีฎีกามากมายไม่มีที่สิ้นสุดทุกวัน มีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายไม่รู้จบ