บทที่ 1480 ไม่ยอมกลับใจ

แต่ทว่า ฮ่องเต้และเซียวเฉวียนมักจะทำอะไรแปลกๆ

เพื่อให้บรรลุผลที่สมจริง ฮ่องเต้ถึงกับเปลี่ยนวิธีการประกาศให้ชาวโลกเป็นการออกพระราชโองการโดยตรง

และพระองค์จึงทรงจัดให้มีคนมาจัดฉากแสดงละครในวังแทน

ขั้นแรกพระองค์ได้จัดให้มีคนขนโลงศพชั้นดีไปที่บ่อน้ำอย่างลับๆ จากนั้นก็ทำให้เรื่องใหญ่โต ทำให้วุ่นวานมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และขนโลงศพออกจากพระราชวังต่อหน้าทุกคน

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และการเคลื่อนไหวที่ใหญ่โตมาก จนทำให้ทั่วทั้งวังตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว

แต่คนที่ทำงานนี้ก็ปราดเปรียวยิ่งนัก และก่อนที่ขุนนางบางคนจะทราบเรื่อง โลงศพก็ถูกนำไปที่สุสานของราชวงศ์แล้ว

ในขณะเดียวกันคนรอบข้างของฮ่องเต้ ก็กล่าวว่าไทเฮาทรงอุทิศชีวิตเพื่อรับใช้บ้านเมืองและราษฎร โดยประสงค์ที่จะเลือกที่จะมัธยัสต์

ให้ทุกคนรู้ว่าไทเฮาเองเป็นผู้ร้องขอเป็นพิเศษว่า หลังจากการสิ้นพระชนม์ งานศพควรจะเรียบง่าย และไม่จำเป็นต้องบอกให้โลกรู้ ไม่สร้างความฟุ่มเฟือยและความสิ้นเปลือง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง องค์ฮ่องเต้ทรงต้องการสร้างเรื่องลวงว่า ไทเฮามิต้องการปล่อยให้ข่าวการสิ้นพระชนม์ของนางถูกประกาศให้โลกได้รับรู้ แต่ต้องการให้ทุกคนในโลกรู้ผ่านปากของคนอื่น

ด้วยการบอกกล่าวของผู้ที่เกี่ยวข้อง เรื่องนี้จึงแพร่กระจายออกไปนอกพระราชวังอย่างรวดเร็วและแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงด้วยความเร็วลม

บางคนเริ่มสรรเสริญไทเฮาซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ทรงห่วงใยพสกนิกรของพระองค์ ทรงขยัน ประหยัด และทรงมีเมตตา

ชั่วระยะเวลาหนึ่งไทเฮาทรงกลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง

เมื่อบรรดาขุนนางทราบเรื่องนี้ ก็รีบรุดไปยังพระราชวังโดยเร็ว โลงพระศพของไทเฮามาถึงสุสานของราชวงศ์แล้ว

ขุนนางบางคนรู้สึกว่าฮ่องเต้ทรงจัดการเรื่องนี้อย่างเร่งรีบเกินไป และสงสัยว่ามีบางสิ่งที่น่าสงสัยเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของไทเฮา

พวกขุนนางไม่กล้าพูดอย่างชัดเจน แต่ฮ่องเต้ทรงเข้าใจความหมายโดยธรรมชาติ

ฮ่องเต้ทรงหยิบพระราชเสาวนีย์ของไทเฮาออกมาโดยไม่มีร่องรอยอื่นใด ให้กงกงเอาไปเปิดออกสู่สาธารณะเพื่อให้พวกเขาระบุความจริงเท็จ

พระราชเสาวนีย์นี้จัดทำขึ้น ก็เพื่อคนโบราณวัตถุเก่าเหล่านี้ จริงๆ แล้ว มีเพียงหลักฐานเท่านั้นจึงจะสามารถปิดปากโบราณวัตถุเก่าเหล่านี้ได้

เป็นเช่นนั้น ทันทีที่พระราชเสาวนีย์ของไทเฮาถูกเปิดเผย พวกขุนนางก็จะไม่พูดอะไรอีก

ไม่ว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม การสิ้นพระชนม์ของไทเฮาก็เป็นความจริงแล้ว

ไทเฮาก็ถูกฝังไปแล้ว

วิธีเดียวที่จะค้นหาความจริงคือขุดพระศพของไทเฮาออกมา

อย่างไรก็ตาม สำหรับคนสมัยโบราณ ผู้เสียชีวิตคือบุคคลที่สำคัญที่สุด และการฝังลงดินคือสู่สุขคติ

การขุดศพหลังจากการฝัง ถือเป็นการไม่เคารพผู้ตาย และทำให้ผู้ตายตายตาไม่หลับ

คนโบราณกลัวผีและเทพเจ้า ไม่มีใครกล้าทำแบบนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ไทเฮายังถูกฝังอยู่ในสุสานของราชวงศ์ ซึ่งขัดขืนไม่ได้และไม่ควรถูกรบกวน

ยิ่งกว่านั้นขุนนางยังทราบด้วยว่าไทเฮาทรงริเริ่มการกบฏวัง ฮ่องเต้ไม่ได้ประหารชีวิตนางทันทีเพราะคำวิงวอนของขุนนาง และการทำให้นางมีชีวิตอยู่นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ขุนนางทั้หลายจะทำเพื่อนางได้

เรียกได้ว่าหลังจากกบฏวังแล้ว ไทเฮาก็ถูกคนทั้งหลายตีตัวออกห่าง

อาจเพราะไทเฮาได้ทรงเข้าพระทัยและกลับใจในช่วงเวลาที่ถูกลงโทษ

ดังนั้นเธอจึงรู้สึกว่าการตายไปอย่างเงียบๆ และถูกฝังอย่างเรียบง่าย เป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอทำเพื่อต้าเว่ยได้

เพื่อชดใช้ความผิดของเธอ จึงเป็นไปได้ที่นางจะร้องขอก่อนที่จะเสียชีวิต

โดยรวมแล้ว องค์ฮ่องเต้ทรงเห็นกลอุบายและแก้ไขความสงสัยในใจของขุนนางทีละคนด้วยหลักฐานที่สมเหตุสมผล และในที่สุดก็ทำให้พวกเขายอมรับว่าการสิ้นพระชนม์ของไทเฮาเป็นการตายตามปกติ และไม่มีอะไรแปลกเกี่ยวกับเรื่องนี้

เพื่อให้สิ่งต่างๆ ง่ายขึ้น เซียวเฉวียนไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าขุนนาง

เขาซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้น สังเกตทุกคำพูดและการกระทำของขุนนาง โดยหวังว่าจะใช้โอกาสนี้เพื่อค้นหาว่าใครอยู่เบื้องหลัง

หากคนที่อยู่เบื้องหลังคือหนึ่งในนั้น คนๆ นี้ก็จะมีท่าทีผิดปกติอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เซียวเฉวียนสังเกตอย่างละเอียด มองไปรอบๆ และพบว่าแสดงท่าทีนอกจากเกิดความสงสัยแล้ว ขุนนางเหล่านี้ไม่มีท่าทีที่ผิดปกติเลย

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงตัดความเป็นไปได้ของขุนนางเหล่านี้ออกไป

เนื่องจากบุคคลที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้อยู่ในหมู่พวกเขา เซียวเฉวียนจึงมีผู้ต้องสงสัยน้อยลง

หลังจากแยกคนจำนวนมากในคราวเดียว ขอบเขตการค้นหาคนก็สามารถจำกัดให้แคบลงได้อย่างเหมาะสม

อย่างน้อยก็ไม่จำเป็นต้องตรวจค้นบ้านของขุนนางเหล่านี้อีกต่อไป

หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหากับการสิ้นพระชนม์ของไทเฮา บรรดาขุนนางก็ออกจากวังทีละคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อไทเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว เหล่าขุนนางก็ต้องแสดงความโศกเศร้าบ้าง

มิฉะนั้นหากศัตรูทางการเมืองเห็น และไม่เลิกราวี เขาก็จะไม่ทันระวังตัวด้วยคำพูดที่ว่าเลือดเย็นไร้ความปรานี ไม่เคารพราชวงศ์ และไม่จดจำพระคุณฮ่องเต้