บทที่ 1513 ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

นี่มันแปลกมาก

นักฆ่าบอกว่าเขาเห็นหลี่เมิ่งเข้าไปในจวนเซียวด้วยตาของตัวเอง และไม่เห็นนางเดินออกมา แต่พวกเขากลับหาตัวหลี่เมิ่งไม่พบ

หรือว่าเซียวเฉวียนจะมีวิธีการเล่นกลอะไรบางอย่าง ทำให้คนหายตัวไปได้?

แต่ก็ไม่เคยได้ยินวิธีการชั่วร้ายเช่นนี้มาก่อนบนโลกนี้

ทั้ง 15 คนยืนอยู่ในลานด้านในของจวนเซียว ข้ามองเจ้า เจ้ามองข้า

พวกเขาเดินเข้ามาในจวนเซียวด้วยความคาดหวัง อยากเห็นว่าเซียวเฉวียนจะแสดงสีหน้าออกมาต่อหน้าทุกคนอย่างไรตอนที่กำลังตกที่นั่งลำบาก สุดท้ายพวกเขากลับไม่พบแม้แต่เงาของหลี่เมิ่ง

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

หากพวกเขาเดินออกไปในสภาพเช่นนี้ พวกเขาจะต้องถูกประชาชนด้านนอกหัวเราะเยาะเป็นแน่ จากนั้นพวกเขาก็จะกลายเป็นเรื่องเล่าที่แสนตลกในโรงน้ำชาและร้านอาหาร ถูกผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ ไม่อาจเงินหน้าขึ้นในเมืองหลวงได้อีกต่อไป

จริงอยู่ว่าพวกเขาคิดจะใช้โอกาสนี้ในการทำให้เซียวเฉวียนต้องอับอาย แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่อยากให้คนอื่นเห็นพวกเขาเป็นตัวตลก

ดังนั้นพวกเขาทั้ง 15 คนจึงตกลงกันอีกครั้งโดยปริยาย ค้นหาในจวนเซียวต่อไปอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจ พวกเขาจะต้องหาหลี่เมิ่งให้เจอให้ได้

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ หลี่เมิ่งไม่ได้อยู่ในจวนเซียวตั้งแต่แรก ต่อให้พวกเขาค้นหาในจวนเซียวจนทุกระเบียบนิ้ว พวกเขาก็ไม่มีทางพบหลี่เมิ่งในจวนเซียว

เซียวเฉวียนจ้องมองผู้คนทั้ง 15 คนที่กระโดดไปมาในจวนเซียวราวกับจ้องมองลิงที่กำลังเล่นตลก

ตามสบายเลย ขอแค่พวกเจ้ามีความสุข จะตามหาสักกี่ครั้งก็ไม่มีปัญหา

เซียวเฉวียนรู้สึกว่าไม่มีปัญหา แต่เสวียนอวี๋กับพวกของชิงหลงกำลังเฝ้ามองและป้องกันทั้ง 15 คนนี้ราวกับว่าพวกเขาเป็นหัวขโมย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าพวกเขาจะเจอตัวหลี่เมิ่ง แต่เป็นเพราะกลัวว่าพวกเขาจะขโมยของล้ำค่าในจวนเซียวไป

ในตอนที่จวนเซียวถูกสร้างขึ้นมาอีกครั้ง อี้กุยลงเงินและน้ำพักน้ำแรงจำนวนมากเพื่อซื้อของล้ำค่าเข้ามาในจวนเซียว

สิ่งของเหล่านี้มีตั้งแต่ขนาดใหญ่ไปจนถึงขนาดเล็ก แม้แต่ม่านกั้นหน้าต่างยังถูกฝังไว้ด้วยทองคำ ด้วยความแวววาวของมัน แค่มันก็รู้ได้เลยว่ามันล้ำค่าเพียงใด

ด้วยความที่มันมีขนาดเล็ก การที่จะขโมยของพวกนี้ออกไปจึงไม่ใช่เรื่องยาก

คนเหล่านี้มุ่งเป้าไปที่เซียวเฉวียน พวกของเสวียนอวี๋ไม่ได้สนใจคนพวกนี้ตั้งแต่แรก และก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเขามาเอารัดเอาเปรียบจวนเซียวไปมากกว่านี้ได้

ดังนั้นพวกของเสวียนอวี๋จึงติดตามอยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้ง 15 คนอย่างใกล้ชิด จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา ไม่ละสายตาแม้แต่เสี้ยววินาที

เรื่องบ้าบอเช่นนี้เกิดขึ้นถึงสองครั้ง

แน่นอนว่าทั้ง 15 คนสัมผัสได้ถึงความคิดของเสวียนอวี๋ พวกเขารู้ว่าพวกของเสวียนอวี๋นั้นระแวดระวังพวกเขาราวกับว่าเป็นโจร

ถูกคนมองว่าเหมือนโจร พวกเขาทั้ง 15 คนรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก สีหน้าของพวกเขาดูไม่สู้ดีนัก ศักดิ์ศรีของพวกเขาถูกทำลาย ชั่วพริบตาความอับอายก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ

แต่พวกเขารู้ว่าคนในจวนเซียวนั้นไม่ใช่คนธรรมดา จึงไม่กล้าทำตัวมุทะลุใส่พวกของเสวียนอวี๋ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงทนทุกข์ทรมานกับความเศร้าโศกอย่างเงียบๆ

พวกเขาเปลี่ยนความเศร้าโศกเป็นความดุร้าย สาบานว่าหากตามหาตัวของหลี่เมิ่งเจอ พวกเขาจะต้องทำให้อีกฝ่ายอับอายมากกว่าเป็นหลายเท่า

เพียงแต่ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะปล่อยให้พวกเขาค้นหาไปมากแค่ไหน พวกเขาก็ยังไม่ได้อะไรกลับมาอยู่ดี

ตอนนี้พวกเขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

พวกเขายังคงไม่ยอมแพ้ คิดที่จะค้นหาต่อไป

แต่พวกเขาก็เกรงว่า ต่อให้ค้นหาไปอีกสักกี่ครั้ง ผลลัพธ์ของมันก็ยังเป็นเหมือนเดิม

ตอนนี้พวกเขาไม่ใช่แค่ตัวตลกแห่งเมืองหลวงเท่านั้น แต่พวกเขายังกลายเป็นตัวตลกแห่งต้าเว่ย ถูกค้นอื่นกล่าวถึงอย่างน่าอับอาย

ต้นไม้ต้องการเปลือกหุ้ม มนุษย์ต้องการใบหน้า พวกเขาก็เป็นห่วงชื่อเสียงของตัวเองเช่นกัน

พวกเขามองหน้ากัน สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็เดินก้มหน้าออกไปจากจวนเซียวทีละคนอย่างหดหู่ใจ

คนที่อยู่ด้านนอก แค่เห็นสภาพที่เดิมออกมาของพวกเขา ไม่ต้องถามก็รู้ว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร

มีคนตะโกนแซะออกมา “เป็นไงบ้าง? ไหนหลักฐานล่ะ?”

ก่อนที่เข้าไปเห็นพูดถึงแต่หลักฐาน แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ!

ตามที่พวกเขาพูด คนพวกนี้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ได้มีปัญหาเดือดร้อน ว่างจนไม่มีอะไรทำ ดังนั้นจึงอยากที่จะมาสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียน

คิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะว่าเซียวเฉวียนจะไม่ได้เกรงกลัวพวกเขาเลย เปิดประตูปล่อยให้พวกเขาค้นหาได้ตามใจ

สมองของคนพวกนั้นเองก็น่าจะมีปัญหาถึงได้เข้าไปค้นหาในจวนเซียวจริงๆ