บทที่ 1536 ถ่ายทอดทักษะ

เซียวเฉวียน?

ฟังดูเป็นมิตรมาก

แต่แบบนี้ดีจริงเหรอ?

พวกเขาเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับบ่าว

ระหว่างเจ้านายกับบ่าวควรมีลำดับชั้น ก่อนหน้านี้ นักปราชญ์ สอนเสวียนอวี๋ แบบนี้

นักปราชญ์ มักใช้สถานะอาจารย์กดดันเสวียนอวี๋ หากเสวียนอวี๋ ขัดขืนแม้แต่น้อย เขาก็จะเอาสถานะอาจารย์มาบังคับให้เสวียนอวี๋เชื่อฟัง

อย่าดูถูกว่าเสวียนอวี๋อายุยังน้อย แต่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ก็ยังรู้เรื่องมารยาทอยู่ไม่น้อย

ในใจของเขา เขายอมรับเซียวเฉวียนเป็นนาย เขาก็ควรจะเรียกเซียวเฉวียน เป็นนาย

เรียกลุงเซียว ก็ไม่เลว แต่เสวียนอวี๋ รู้สึกแปลกๆ ความสัมพันธ์สับสน เสวียนอวี๋ เรียกไม่ออก

เสวียนอวี๋ มองเซียวเฉวียนด้วยสายตาเป็นประกาย พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ทำไม?เรียกนายท่านไม่ดีเหรอ?"

เมื่อเด็กโตขึ้น พวกเขาจะจริงจังกับคำถามร้อยล้านคำถาม มันน่าปวดหัวมาก

เซียวเฉวียนมองเสวียนอวี๋ด้วยท่าทีอดทน พูดว่า "บอกแบบนี้นะ ข้าเป็นเจ้านายของเจ้าใช่ไหม?"

"เจ้าจำไว้แค่นั้นก็พอ ไม่ต้องพูดออกมา เข้าใจไหม?"

เสวียนอวี๋ พยักหน้า พูดว่า "เข้าใจแล้ว แต่พูดออกมามีอะไรไม่เหมาะสมเหรอ?"

"......" เซียวเฉวียนพูดไม่ออก

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดตรงๆ ว่า "พูดแบบนี้นะ ข้าไม่ชอบให้เจ้าเรียกข้าว่านายท่าน ข้าคิดว่าเซียวเฉวียนฟังดูไพเราะมาก"

คราวนี้ เสวียนอวี๋ พยักหน้าอย่างเข้าใจ พูดว่า "งั้นก็ได้ ลุงเซียว"

ถ้าเซียวเฉวียน ชอบให้เขาเรียกแบบนี้ ก็ช่างเถอะ

เป้าหมายก็บรรลุแล้ว เซียวเฉวียนยิ้มอย่างพอใจ พูดว่า "ไปเถอะ ไปเล่นของเจ้า"

ในจวนเซียว นอกจากกินดื่มเล่นแล้ว เสวียนอวี๋ แทบจะไม่มีอะไรทำ

ที่สำคัญคือ ทั่วทั้งจวนเซียว มีเพียงเสี่ยวเซียนชิว อายุใกล้เคียงกับเขาที่สุด เขาจึงทำได้แค่หาเสี่ยวเซียนชิวเล่น

แต่เสี่ยวเซียนชิวตลอดทั้งวันเหมือนมังกรซ่อนอยู่ในเขาวงกต เสวียนอวี๋ แทบจะไม่เห็นนางเลย

แม้ว่าจะเจอนาง แต่เสี่ยวเซียนชิว ก็เย็นชามาก ดูเหมือนจะไม่เต็มใจที่จะสนใจเสวียนอวี๋

ดูเหมือนว่าจะเป็นอาการปกติของเด็กทุกคน เด็กเล็กชอบเกาะผู้ใหญ่ อยากจะเล่นกับผู้ใหญ่ แต่ผู้ใหญ่มักจะไม่สนใจเด็กเล็ก

จำใจแล้ว เสวียนอวี๋ ทำได้แค่อยู่กับเจิ้งฮ่าว เป็นเพื่อนกันทุกวัน

ดังนั้น เซียวเฉวียนบอกให้เสวียนอวี๋ไปเล่น เสวียนอวี๋ ก็หมุนตัวไปมองเจิ้งฮ่าวแสดงให้เขาเห็นว่าเขาต้องการเล่นกับเจิ้งฮ่าว

เซียวเฉวียนเข้าใจ มองเจิ้งฮ่าว พูดว่า "เสี่ยวเจิ้ง มีธุระอะไรอีกไหม?"

ถ้าไม่มีธุระ ก็ไปเป็นเพื่อนเล่นหน่อย

ไม่มีทางเลือก เสวียนอวี๋ เรียกชื่อเจิ้งฮ่าวโดยเฉพาะ

เจิ้งฮ่าว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไม่มี"

พูดจบ เจิ้งฮ่าว ก็พาเสวียนอวี๋ ลงไปด้วยกัน

แต่เสวียนอวี๋ กับเจิ้งฮ่าว อายุต่างกันมาก ช่องว่างระหว่างวัยชัดเจนมาก

เจิ้งฮ่าว ไม่รู้ว่าเสวียนอวี๋ชอบเล่นอะไร เสวียนอวี๋ก็ไม่รู้ว่าจะเล่นอะไรกับเจิ้งฮ่าว

ไม่นานมานี้ เสวียนอวี๋ กำลังเรียนเล่นหมากรุก หมากรุกนับเป็นงานอดิเรกร่วมกันของเจิ้งฮ่าวและเสวียนอวี๋

ดังนั้น รูปแบบความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงเป็นไปตามนี้ นอกเหนือจากการไปกินข้าวดูละครที่หอปี๋เซิ่งแล้ว เวลาที่เหลือ ส่วนใหญ่จะใช้ในการเล่นหมากรุก

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ นับตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เล่นหมากรุก เป็นเวลาสามวันแล้ว

พูดตามตรง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสวียนอวี๋มีพรสวรรค์สูงหรือเป็นเพราะศิษย์เอกของครูอาจารย์ จริงๆ แล้วเสวียนอวี๋ได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเซียวเฉวียนและชิงหลง ดังนั้น แม้ว่าเสวียนอวี๋ จะใช้เวลาในการเรียนรู้หมากรุกไม่นานนัก แต่ก็ยังสามารถเอาชนะเจิ้งฮ่าว ได้เป็นบางครั้ง

ทำให้เจิ้งฮ่าว รู้สึกประหลาดใจ