บทที่ 1538 ตัวเองรู้สึกต่ำต้อย

แต่พ่อค้าก็พูดว่า"ไม่ใช่ที่ไหนเลย ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือแพทย์ของท่านผู้เฒ่าที่ยอดเยี่ยม"

ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ก็ต้องพูดคำทักทายกันอยู่ดี

เมื่อได้ยิน ชายชราลูบคาง มองพ่อค้าด้วยสายตาชื่นชม แต่ไม่พูดอะไรสักคำ

ทำให้พ่อค้างงไปหมด มองชายชราด้วยสีหน้างุนงง

ในเวลานี้ นักปราชญ์ทำท่าทางไขว้นิ้วต่อหน้าพ่อค้า กระซิบกับตัวเองอยู่พักหนึ่ง จากนั้นดวงตาของเขาเปล่งประกายและพูดว่า"ข้าเพิ่งดูดวงให้เจ้า ดวงของเจ้าเป็นของคนที่มีโชคดี โชคดี เคราะห์ร้าย และโชคดี"

คำพูดนี้ทำให้พ่อค้ามีความสุขมาก พ่อค้ายิ้มและพูดว่า"ท่านผู้เฒ่ายังรู้วิธีดูดวงด้วยเหรอ?ช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ!ขอบคุณคำอวยพร!"

นักปราชญ์ยิ้มแบบไม่จริงจัง ดวงตาของเขามองพ่อค้าอย่างละเอียด คิดในใจว่า ข้าช่วยชีวิตเจ้าแล้ว ข้าพูดดีต่อหน้าเจ้า เจ้าควรแสดงออกสักหน่อยไหม?

พ่อค้าก็ไม่ใช่คนธรรมดา เขาเดินทางบ่อย รู้มารยาทของโลก

โดยเฉพาะเมื่อเขาพบชายชราที่มีความสามารถเช่นนี้ เขาควรจะทำอะไรบางอย่าง

แต่ตอนนี้เขากำลังเดินทางอยู่ ต้องการตอบแทนผู้มีพระคุณของเขา แต่เนื่องจากสภาพแวดล้อม เงื่อนไขจึงจำกัด

อยากจะเลี้ยงเขาดี ๆ กิน ๆ ดื่ม ๆ แต่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ล้าหลังมาก แม้แต่โรงเตี๊ยมดี ๆ ก็ยังไม่มี

มีเพียงโรงเตี๊ยมแต่อาหารในนั้นไม่ดีนัก ใช้เพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณของเขาจริงๆ พ่อค้ารู้สึกแย่จริงๆ

พ่อค้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าด้วยความสามารถของนักปราชญ์ เขาสามารถอยู่ได้ดีในวังหลวง ทำไมต้องมาอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ ที่ล้าหลังและห่างไกลแบบนี้?

บางทีเขาอาจมีบางอย่างที่พ่อค้าสามารถช่วยได้？

ดังนั้น พ่อค้าจึงพูดว่า "กล้าถามไหมว่าท่าผู้เฒ่าเป็นชาวท้องถิ่นหรือไม่?"

นักปราชญ์ส่ายหัว "ไม่ใช่อย่างนั้น ข้ามาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องสำคัญ"

"โอ้?"

แน่นอนเป็นเรื่องสำคัญ

พ่อค้าถามต่อ "แต่เป็นอะไร?ถ้าท่านผู้เฒ่าไม่รังเกียจที่จะบอกข้า ข้าอาจช่วยท่านได้"

เมื่อได้ยิน นักปราชญ์แสร้งทำเป็นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลังเล: "เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่พูดได้ไม่ยาก แต่คุณอาจช่วยได้"

ส่วนที่เหลือ นักปราชญ์ไม่พูดออกมา พ่อค้าก็เข้าใจ นักปราชญ์กลัวว่าจะเป็นการรบกวนเขา

พ่อค้าเพื่อขจัดข้อกังวลของนักปราชญ์ รีบพูดว่า "ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องกังวล ข้าน้อยจะช่วยท่านได้ ข้าน้อยกำลังกังวลว่าจะไม่มีที่ว่างสำหรับตอบแทนคุณ"

เห็นนักปราชญ์ยังคงลังเล พ่อค้าพูดอีกครั้ง "ท่านผู้เฒ่า ถ้าท่านปฏิเสธ ข้าน้อยจะคิดว่าท่านดูถูกข้า?"

เมื่อได้ยินพ่อค้าพูดเช่นนั้น นักปราชญ์ จึงรีบพูดว่า "ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น เพียงแต่ไม่อยากทำให้ท่านลำบากเท่านั้น"

นักปราชญ์รู้สึกขอบคุณพ่อค้าที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เขาไม่ต้องกังวลว่าพ่อค้าจะไม่ช่วยเขา แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองดูเป็นคนธรรมดาเกินไป เขาจึงต้องรักษาน้ำหน้าเอาไว้

อย่างไรก็ตาม เขาเป็นเจ้าสำนักหมิงเซียน ก็ต้องวางตัวให้เหมาะสม ไม่ควรให้คนมาทำงานให้เขาตั้งแต่แรก แบบนี้แสดงว่าเขาเป็นคนโลกีย์

ยังไงก็ต้องขอปฏิเสธพ่อค้าไปสักพักก่อน ให้พ่อค้าเป็นคนขอร้องเขาเอง นักปราชญ์ ต้องการเห็นผลลัพธ์แบบนี้

เมื่อพ่อค้าได้ยิน เขาก็กลัวว่า นักปราชญ์ จะไม่ยอมให้เขาตอบแทนบุญคุณ จึงรีบพูดว่า "ท่านพูดอะไรอย่างนั้น ข้าสามารถช่วยท่านได้ มันเป็นเกียรติของข้า นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการ"

"ท่านมีอะไรให้ข้าพเจ้าทำ บอกข้าพเจ้าได้เลย มีเพียงข้าทำได้ ข้ายินดีทำ"

เมื่อเห็นว่าละครเล่นได้เกือบเสร็จแล้ว นักปราชญ์ จึงทำทีลังเลอยู่สักพักก่อนพูดว่า "เรื่องมีอยู่ว่า ข้าออกเดินทางไปรักษาโรค ผ่านหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง หมู่บ้านนั้นกำลังประสบปัญหาความอดอยากอย่างรุนแรง"

"ข้าสะสมเงินมาบ้างจากการเป็นหมอ อยากจะซื้อข้าวไปช่วยเหลือพวกเขา”