บทที่ 1558 ตกลงมาจากฟากฟ้า

เมื่อเห็นคนอื่นดูถูกสิ่งที่ตนยึดถือและกล่าวหาตนด้วยถ้อยคำที่สื่อความหมายแฝง ลูกหลานตระกูลยากจนก็ทนไม่ไหว จึงทะเลาะกับลูกหลานตระกูลขุนนาง

เมื่อปัญญาชนทะเลาะกัน ก็น่าทั้งขำทั้งโกรธ

ถ้าจะด่าใครแล้วยังต้องเลี้ยวไปเลี้ยวมา แสดงว่าสมองไม่ทันท่วงที ยังไม่ทันรู้ตัวว่าโดนด่าแล้ว

อย่างไรก็ตาม ถ้าจะให้ว่ากันจริงๆ บรรดาลูกหลานตระกูลขุนนางยังสู้ลูกหลานตระกูลยากจนไม่ได้

อาจเป็นเพราะลูกหลานตระกูลยากจนรู้ว่า การอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงและสอบชิงตำแหน่งทางราชการ คือหนทางเดียวของพวกเขา ไม่เหมือนลูกหลานตระกูลใหญ่ ที่แม้จะสอบไม่ติดก็ยังสามารถสืบทอดกิจการของตระกูลได้ หรือยังมีหนทางอื่นๆ ให้เลือกอีก

ด้วยเหตุนี้ ลูกหลานตระกูลยากจนจึงต้องพยายามเรียนหนังสือมากกว่าลูกหลานตระกูลขุนนางมาก ฟ้าดินไม่เคยทอดทิ้งผู้มีความมุ่งมั่น ยิ่งไปกว่านั้น ลูกหลานตระกูลยากจนยังถูกกดขี่จากลูกหลานตระกูลขุนนางมาเป็นเวลานาน จนทนไม่ไหว

ดังนั้น ลูกหลานตระกูลยากจนจึงยกเอาคำพูดจากคัมภีร์ต่างๆ มาโต้แย้งลูกหลานตระกูลขุนนาง ด่าทอพวกเขาได้อย่างฉะฉาน ทำให้ลูกหลานตระกูลขุนนางไม่มีคำโต้แย้งได้ ทำได้เพียงด่าทอกลับไปด้วยความโกรธเคืองว่า “พวกเจ้าอวดดีอะไร คิดว่าแค่เรียนหนังสือในห้องสมุดชิงหยวนก็จะทำให้ตัวเองมีค่าขึ้นมาได้หรือไง?”

ด่าไปด่ามา ก็ล้วนแต่เอาฐานะมากดทับกัน

ลูกหลานตระกูลยากจนหน้าแดงจากการทะเลาะ ที่ไหนจะสนใจว่าอีกฝ่ายเป็นลูกหลานตระกูลขุนนาง เพียงแค่ระบายความแค้นออกมาเท่านั้น

พวกเจ้าอวดดีอะไรกัน?พวกเจ้ามีฐานะสูงส่ง สืบเชื้อสายมาจากตระกูลขุนนาง แต่ก็ยังมาเรียนหนังสือที่ห้องสมุดชิงหยวนกับพวกเราอยู่ดี

ถ้าพวกเจ้ามีดีจริง ก็ไม่ต้องเรียนหนังสือกับพวกเราแล้ว ไปสร้างสำนักเรียนสำหรับพวกลูกหลานตระกูลขุนนางเองซะ

“เจ้า!”

คำพูดนี้ทำให้พวกลูกหลานตระกูลขุนนางโกรธมาก พวกเขาหน้าแดงก่ำไปหมด แต่คิดไม่ออกว่าจะโต้ตอบอย่างไร สุดท้ายก็พูดด้วยความเคยชินว่า “พวกเจ้าคอยดูเถอะ!”

พวกลูกหลานตระกูลยากจนก็ไม่ยอมแพ้ พวกเขาชูหัวขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและไม่กลัวตาย

“ก็คอยดูเถอะ!”

อย่างเลวร้ายที่สุดก็ตายแค่คนเดียว

พวกเขาไม่เชื่อว่า ในโลกนี้จะมีลูกหลานตระกูลขุนนางมากมายขนาดนั้น จะสามารถกำจัดพวกเขาให้หมดได้

รูปลักษณ์ของพวกลูกหลานตระกูลยากจนที่ไม่กลัวการถูกข่มขู่ ก็ทำเอาพวกลูกหลานตระกูลขุนนางอึ้งไปชั่วครู่

ในความคิดของพวกเขา พวกลูกหลานตระกูลยากจนมีแต่ความเคารพต่อพวกพวกเขาโดยกำเนิด พวกเขาไม่เคยกล้าที่จะยุ่งเกี่ยวกับพวกพวกเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโต้เถียงกับพวกเขา

แต่ตอนนี้ พวกลูกหลานตระกูลยากจนไม่เพียงแต่จะโต้เถียง แต่ยังทำให้พวกเขาพูดไม่ออกอีกด้วย มันทำให้พวกเขาโกรธจนตาย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พวกลูกหลานตระกูลขุนนางสามารถพาคนรับใช้และทหารคุ้มกันเข้าไปในห้องสมุดชิงหยวนได้ พวกเขาคงจะทำร้ายพวกลูกหลานตระกูลยากจนจนจำพ่อแม่ไม่ได้

แต่ตั้งแต่ที่เซียวเฉวียนเข้ามาดูแลห้องสมุดชิงหยวน เขาก็ได้ออกกฎห้ามนำคนในครอบครัวเข้าไปในห้องสมุดชิงหยวน

ตอนนี้พวกลูกหลานตระกูลขุนนางก็เพิ่งจะเข้าใจว่า นี่คือเซียวเฉวียนกำลังปกป้องพวกลูกหลานตระกูลยากจนอยู่ เขากลัวว่าพวกเขาจะถูกรังแก

ต้องบอกว่าเซียวเฉวียนช่างมีวิสัยทัศน์อันยาวไกลจริง ๆ

ใช่แล้ว เช่นเดียวกับสถานการณ์ในปัจจุบัน หากลูกหลานตระกูลขุนนางมีบอดี้การ์ด ก็ย่อมต้องปะทะกับลูกหลานตระกูลยากจนอย่างแน่นอน

เมื่อเกิดการต่อสู้ หมัดของลูกหลานตระกูลยากจนย่อมสู้กับบอดี้การ์ดของลูกหลานตระกูลขุนนางไม่ได้ พวกลูกหลานตระกูลยากจนย่อมต้องเสียเปรียบ

ที่จริง ลูกหลานตระกูลขุนนางถูกลูกหลานตระกูลยากจนทำให้โกรธมาก และข่าวลือเกี่ยวกับเซียวเฉวียนทำให้พวกเขามั่นใจว่าห้องสมุดชิงหยวนจะเปลี่ยนเจ้าของ พวกเขาจึงกล้าหาญขึ้น บางครอบครัวถึงกับกลับไปขอความช่วยเหลือ

แต่อย่างไรก็ตาม สัญญาณเตือนนี้ถูกรับรู้โดยเจี้ยนจง และถูกขัดขวางโดยเจี้ยนจง ในเวลาที่เหมาะสม

ในเวลานั้น เจี้ยนจงเต็มไปด้วยความหนาวเย็นและข่มขู่ผู้ก่อกวนให้หยุด

“ข้าคือผู้ดูแลของห้องสมุดชิงหยวน”

ซึ่งก็คือผู้ช่วยผู้อำนวยการในยุคปัจจุบัน

“ท่านอาจารย์เซียวมอบหมายชิงหยวน ให้กับข้า ข้าจะต้องบริหารจัดการให้ดีอย่างแน่นอน”

“ใครก็ตามที่อยากจะก่อความวุ่นวายในชิงหยวนหรือทำร้ายนักเรียนในชิงหยวน โปรดอย่าโทษที่ข้าใจร้าย!”

นักเรียนต่างก็เกรงกลัวเจี้ยนจงอยู่แล้ว ในชั้นเรียนของเจี้ยนจงพวกเขาก็ไม่กล้าแสดงออกอะไรเลย แม้แต่จะหายใจแรง ๆ ก็ยังทำไม่ได้

เมื่อถูกเจี้ยนจงจับได้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ และถูกเตือนต่อหน้าสาธารณะ พวกลูกหลานตระกูลขุนนางก็ย่อมกลัวเป็นธรรมดา ต่างก็ก้มหน้าลง เชื่อฟังราวกับนกกระทาตัวหนึ่ง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

นักเรียนจากตระกูลขุนนางก็รู้ว่าตัวเองได้สร้างปัญหาให้กับชิงหยวนเช่นกัน พวกเขาจึงไม่อยากพูดอะไรเช่นกัน