บทที่ 1571 ผู้พ่ายแพ้

อย่าเสียเรื่องเล็กน้อย!

เมื่อเทียบกับเซียวเฉวียนแล้ว หลินฟ่างก็เหมือนแอปเปิลและแตงโม อะไรสำคัญกว่า ฮ่องเต้รู้ดี!

แต่การสูญเสียแอปเปิล ฮ่องเต้ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้

เพื่อทำให้จิตใจสมดุลขึ้น ฮ่องเต้ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองด้วยปลากับหมีไม่สามารถจับได้

ส่วนอู๋จี้บ้าไปแล้ว ฮ่องเต้ไม่เคยคิดมาก่อน

อู๋จี้กลายเป็นคนบ้า ตระกูลอู๋ก็ล่มสลายอย่างสมบูรณ์แล้ว

แน่นอนว่า แม้ว่าอู๋จี้จะไม่กลายเป็นคนบ้า แต่หากเซียวเฉวียนไม่ยอมคืนดี ตระกูลอู๋ก็คงจะล่มสลายอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม การล่มสลายทั้งสองแบบก็ยังมีความแตกต่างกัน

เขากลายเป็นคนบ้า ปกป้องศักดิ์ศรีของตระกูลอู๋ไว้ได้ การล่มสลายแบบนี้ ก็ยังพอมีเกียรติอยู่บ้าง

ส่วนแบบหลัง คือการถูกลงโทษจนล่มสลาย ไม่มีเกียรติอะไรเลย อู๋จี้เองก็กลายเป็นคนทรยศ และลูกหลานของเขาก็ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกหลานของคนทรยศ ไม่สามารถก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตได้

เขาบ้าก็เหมือนสวรรค์ได้ทิ้งใบหน้าสุดท้ายไว้ให้เขา

ช่วงนี้ที่ศาลเฉามีขุนนางบางคนมักพูดถึงข่าวลือในวงกว้างโดยปริยาย เพื่อใช้ประโยชน์จากข่าวลือเพื่อทำให้เซียวเฉวียนลำบาก

โชคดีที่พวกเขาพูดจาคลุมเครือ ทำให้ฮ่องเต้สามารถรับมือได้ง่าย เพียงทำเป็นไม่เข้าใจก็พอ

จนกระทั่งกระแสข่าวลือของอู๋จี้และหลินฟ่างกลบกระแสข่าวลือของเซียวเฉวียน เหล่าขุนนางเหล่านั้นจึงเริ่มไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม ฮ่องเต้รู้ว่ามีคนอยู่เบื้องหลังพยายามเล่นงานเซียวเฉวียนเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ดังนั้น ในช่วงแรกๆ ของข่าวลือ ฮ่องเต้จึงเสด็จไปตำหนักเม่ยซีเพื่อตักเตือนองค์หญิงต้าถงว่าไม่ว่านางจะได้ยินข่าวลืออะไร ก็อย่าออกไปข้างนอก อยู่อย่างสงบสุขในวังก็พอ

องค์หญิงต้าถงเป็นคนฉลาด นางย่อมเข้าใจจุดประสงค์สุดท้ายของข่าวลือ เมื่อฮ่องเต้ตักเตือนนางเช่นนี้ นางย่อมเชื่อฟังและปฏิบัติตาม

หากองค์หญิงต้าถงไม่ปรากฏตัว เหล่าขุนนางเหล่านั้นจะคิดทำอะไรก็ได้ แต่พวกเขาก็จะไม่กล้าทำอะไรอย่างเด็ดขาด

ดังนั้น การนิ่งเฉยจึงเป็นชัยชนะ

และในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น

จนถึงเช้าวันนี้ ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย

แต่อย่างไรก็ตาม กระแสข่าวของอู๋จี้และหลินฟ่างก็เริ่มอ่อนลงหลังจากหลินฟ่างเสียชีวิต

ฮ่องเต้เชื่อว่าไม่นานนัก จะมีคนหยิบยกเรื่องเก่ามาพูดอีกครั้งและเริ่มสร้างกระแสอีกครั้ง

แน่นอนว่าครั้งนี้เรื่องจะยิ่งซับซ้อนยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม ฮ่องเต้มีประสบการณ์ในการรับมือกับเหล่าขุนนางเหล่านี้แล้ว เขาจึงไม่กลัว!

กล่าวได้ว่า การต่อสู้ระหว่างขุนนางเหล่านี้ก็ทำให้ฮ่องเต้ปวดหัวเช่นกัน พวกเขาไม่มีเวลาหยุดพัก

ทำไมพวกเขาถึงไม่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและใช้เวลามากขึ้นในการทำงานจริง ๆ เพื่อมีส่วนร่วมในการพัฒนาของต้าเว่ยล่ะ?

หากทุก ๆ ขุนนางมีจิตสำนึกและพลังในการดำเนินการเช่นเดียวกับเซียวเฉวียน ต้าเว่ยะไม่ต้องกังวลว่าจะแข็งแกร่งหรือไม่?

เซียวเฉวียนพูดถูก พวกขุนนางเหล่านี้เป็นคนหัวโบราณ เห็นแก่ตัว คิดแต่เรื่องผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่ได้สนใจประชาชนชาวต้าเว่ยเลย

ขุนนางเหล่านี้สนใจแต่ความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน เพลิดเพลินกับชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือย และไม่ปฏิบัติตามหน้าที่ในตำแหน่งของตน

พวกเขาเหมือนหนอนบ่อนไส้ กัดกินต้าเว่ย

เซียวเฉวียนกล่าวว่า ขุนนางเหล่านี้มีทัศนคติเช่นนี้เพราะพวกเขาไม่รู้สึกถึงการแข่งขัน

ในใจของพวกเขา การเข้าสู่เส้นทางราชการก็เหมือนกับการได้รับถาดข้าวเหล็ก ตราบใดที่พวกเขาไม่ทำผิดใหญ่หลวง พวกเขาจะใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยและไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง

สบายเกินไปจริงๆ

หากต้องการเปลี่ยนสถานะเช่นนี้ ก็ต้องทำให้พวกเขารู้สึกกดดัน พวกเขาไม่สามารถยึดครองตำแหน่งโดยไม่ได้ทำอะไรเลย

ฮ่องเต้กำลังนับเวลาถอยหลัง จ้าวหลานและคนอื่นๆ ก็ควรกลับเมืองหลวงแล้ว

เมื่อจ้าวหลานกลับมา ขุนนางที่เล่นตลกเหล่านี้จะต้องรู้สึกกดดันและกังวลว่าจะรักษาหมวกขนสีดำของตนได้อย่างไร

แน่นอนว่าความกังวลของพวกเขาก็ไม่มีประโยชน์ หลักการแข่งขันที่เหนือกว่าเป็นความจริงที่คงอยู่ตลอดกาล

และฮ่องเต้จะทำให้พวกเขายอมจำนน

บางทีของเก่าก็ควรเปลี่ยน!