บทที่ 1695 อุบายคร่ำเครอะ

ในค่ายกองทัพภาคตะวันตก

เพิ่งได้รับข่าวว่ากองทัพต้าเว่ยได้รับชัยชนะ นักปราชญ์โกรธจนใบหน้าแก่ๆ บิดเบี้ยวไปหมด

อะไรของมันวะ !

นักปราชญ์เพิ่งจะปลีกตัวจากสนามรบมาไม่เท่าไร ส่งจดหมายขอความช่วยเหลือออกไปหยกๆ กองทัพภาคตะวันตกปราชัยซะแล้ว ?

กำลังในการทำศึกนี้อ่อนแอจริงๆ

ไม่จริง กองทัพภาคตะวันตกยอมแพ้เขาง่ายเกินไปต่างหาก

ตอนที่นักปราชญ์กลับมานั้น ทหารทัพภาคตะวันตกไม่มีห้าหมื่น อย่างน้อยก็ต้องมีสักสามสี่หมื่น

หากพวกเขาพยายามอย่างเต็มที่แลกกับทหารทัพต้าเว่ย คงไม่พ่ายแพ้เร็วขนาดนี้

ขอเพียงพวกเขาคิดหาวิธีหน่อย ยังไงก็แข่งกับกองทัพต้าเว่ยต่อไปได้อยู่แล้ว

พวกไม่มีน้ำยาทั้งนั้น !

นี่เพิ่งจะรบกันวันแรก โดนทหารทัพต้าเว่ยตีจนหัวร้างข้างแตกซะแล้ว

ข่าวนี้แพร่กระจายออกไป ชาวโลกจะต้องหัวเราะฟันหลุดแน่ๆ !

สงครามครั้งนี้ ภาคตะวันตกเป็นฝ่ายก่อขึ้นก่อนด้วย

ฝ่ายที่ก่อเหตุก่อนกลับถูกทหารทัพต้าเว่ยสั่งสอนอย่างสาหัสสากรรจ์ หน้าแตกจริงๆ !

กองทัพภาคตะวันตกพ่ายแพ้แล้ว ด้วยนิสัยอย่างเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนต้องนำทัพเข้าถล่มยันเขตใจกลางของภูมิภาคตะวันตกอย่างแน่แท้

ถ้าเป็นเช่นนี้ นักปราชญ์อยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีประโยชน์

ไม่ว่าเขาจะเก่งกาจซะขนาดไหน ก็ไม่อาจสู้กับกองทัพต้าเว่ยได้ด้วยแรงของเขาคนเดียว

ยิ่งกว่านั้น เขาได้รับบาดเจ็บและไม่อาจออกกำลังมากมายอะไรได้แล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตอนนี้ไปเจอกับเซียวเฉวียนไม่ได้อีกแล้ว

เซียวเฉวียนรับมือยากขนาดนี้ หากเจอเขาเข้า น่ากลัวจะต้องสู้กันอย่างดุเดือด

นักปราชญ์ที่ได้รับบาดเจ็บไม่มีความมั่นใจจะเอาชนะเซียวเฉวียนได้

คิดจะเอาชนะเขา นักปราชญ์จะต้องเร่งรัดฝึกฝนวิทยายุทธ์ให้หนักขึ้น

ในเวลานี้ นักปราชญ์ผู้มีประสาทหูดีรู้สึกถึงว่ามีคนกำลังมุ่งมาทางนี้

เขาตั้งสมาธิฟังให้ละเอียดอีกที คนที่มาไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ดูเหมือนมาเป็นกองทัพมหึมา

ปฏิกิริยาแรกของนักปราชญ์คือนึกถึงกองทัพต้าเว่ย

เซียวเฉวียนและพวกกำลังไล่ตามมาแล้ว

ดังนั้นนักปราชญ์จึงต้องรีบคว้าโอกาส ต้องเผ่นก่อนที่พวกเซียวเฉวียนจะมาถึง

แต่เซียวเฉวียนรู้มานานแล้วว่านักปราชญ์จะกลับไปที่ค่ายทหาร

เพื่อจับตัวนักปราชญ์ เซียวเฉวียนได้แซงหน้ากองทัพต้าเว่ย มาถึงสถานที่ห่างจากค่ายทหารของภูมิภาคตะวันตกประมาณร้อยเมตรล่วงหน้าก่อน และหาสถานที่ลับตาคนซ่อนตัวไว้

สถานที่นี้มีลานสายตาที่ดี ถ้านักปราชญ์จะหลบหนี เซียวเฉวียนก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน

เซียวเฉวียนเฝ้ารอนักปราชญ์สักราวหนึ่งจอกน้ำชา เห็นตัวนักปราชญ์เข้าจริงๆ เสียด้วย

”ท่านปราชญ์ ได้เจอหน้ากันอีกแล้ว !”

เซียวเฉวียนเลิกคิ้วขึ้น มองหน้านักปราชญ์อย่างมีนัยยะ ด้วยสายตาอันเฉียบคม

จะหนีหรือ มันไม่ง่ายหรอก !

ได้ยินเสียงของเซียงเฉวียน นักปราชญ์อดสะอึกไม่ได้ ไม่คิดว่าถูกเซียวเฉวียนไล่ตามมาทันจนได้

เซียวเฉวียนตามหลอกหลอนไม่เลิกจริงๆ !

ยังมาบอกว่าเจอหน้ากันอีกแล้ว นักปราชญ์ไม่อยากเจอหน้าเซียวเฉวียนเลยในช่วงนี้

มาพบเซียวเฉวียนเข้า ดวงซวยชะมัด !

นักปราชญ์เหลือบมองที่เซียวเฉวียนเบา ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นหันตัวคิดจะหลบเซียวเฉวียนไป

ตอนนี้เขาไปยั่วเซียวเฉวียนไม่ได้ แต่หลบเขาน่าจะได้ใช่ไหมล่ะ ?

ที่ใดมีชีวิต ที่นั่นย่อมมีความหวัง

รอให้เขาวิทยายุทธ์ล้ำหน้าดีขึ้น ค่อยกลับมาหาเซียวเฉวียวนแก้แค้น !

แต่ในเมื่อเซียวเฉวียนมาแล้ว เขาจะปล่อยให้นักปราชญ์ไปง่ายๆ ได้อย่างไร ?

เซียวเฉวียนเสียงดังเฟี้ยวขึ้นไปยืนขวางอยู่หน้านักปราชญ์ พูดอย่างไม่เชิงยิ้ม "ท่านปราชญ์ทำทุกวิถีทางให้ราชินีก่อสงครามครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อมาจัดการกับเซียวเท่านั้นหรือ ?"

”ทำไมพอเซียวมายืนอยู่ตรงหน้าท่านให้แล้ว กลับรีบจะไปไหน ?”