บทที่ 1700 บาดเจ็บล้มตาย

ยอมแพ้ก็ดีแล้ว กลับไปอยู่ใต้ปกครองของต้าเว่ยก็ไม่เลวร้าย

ทหารต้าเว่ยไม่ได้ทำร้ายชาวเมืองเลยแม้แต่น้อยในช่วงห้าวันที่ผ่านมา กลับปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเป็นมิตร

ชาวเมืองมีความคิดที่เรียบง่าย ใครก็ตามที่ใจดีต่อพวกเขาและทำให้ชีวิตของพวกเขามีความมั่นคง พวกเขาก็จะอยู่ฝ่ายนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น สาเหตุที่เมืองอีหลินตกเป็นของต้าเว่ย ก็เพราะราชินีสร้างปัญหา ดื้อดึงที่จะยกทัพไปโจมตีต้าเว่ย

ในใจของชาวเมืองอีหลิน ราชสำนักซินเจียงนั้นไว้ใจไม่ได้!

ในห้าวันนี้ แม้ว่าเซียวเฉวียนและพวกเขาจะไม่ได้รอกองทัพสนับสนุน จากซินเจียง แต่พวกเขาสามารถเอาชนะใจของชาวเมืองได้อย่างสิ้นเชิง

ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่ามาก

ในตอนกลางคืน เซียวเฉวียนนั่งคุยกับแม่ทัพต้าเว่ย แม่ทัพต้าเว่ยถามว่า “ท่านใต้เท้าเซียว เรากำลังจะโจมตีเมืองหลวงเมื่อไหร่?”

หลังจากพักผ่อนมาหลายวัน ถึงเวลาขยับเส้นสายกันบ้างแล้ว

เซียวเฉวียนตอบโดยไม่ต้องคิดว่า “พรุ่งนี้เราออกเดินทาง”

เซียวเฉวียนคำนวณคร่าวๆ ว่า จากเมืองอีหลินไปยังเมืองหลวง ใช้เวลาเดินทัพประมาณสี่วัน

อย่างไรก็ตาม เมืองหลวงเป็นสถานที่ที่ยากจะโจมตีที่สุด พูดง่ายๆ ก็คือ ป้องกันได้ง่าย โจมตียาก

ดังนั้น ทหารต้าเว่ยจึงรีบร้อนไม่ได้

พวกเขาต้องเดินทัพไปพร้อมกับพักผ่อน รักษาพลังให้เต็มเปี่ยม เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

ที่เรียกว่า ไม่รบแบบไร้การเตรียม

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงพาเหมิงอ้าวและเจินฮ่าว เดินทางไปล่วงหน้าเพื่อดูสถานการณ์ปัจจุบันของเมืองหลวง

แม่ทัพต้าเว่ยนําเหล่าทหารเดินทัพตามมาอย่างช้า ๆ

แน่นอนว่า เมืองอีหลินจำเป็นต้องมีทหารต้าเว่ยประจำการอยู่เพื่อรักษาฐานที่มั่น

เช่นเดียวกับประตูมังกร ทิ้งทหารไว้หนึ่งหมื่นคน

อย่างไรก็ตาม สองสามวันก่อน เซียวเฉวียนได้ร้องขอทหารเสริมจากฮ่องเต้

การวางแผนล่วงหน้าไว้ก่อนย่อมดีเสมอ เผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้น จะได้จัดการได้ทันท่วงที

ฮ่องเต้ทรงรับปากว่าจะส่งทหารจากพื้นที่ใกล้เคียงมาสนับสนุน

เมื่อทหารเสริมมาถึง ทหารต้าเว่ยก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

หลังจากแบ่งงานกันเสร็จ ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

ต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้จะมีแรงกายแรงใจในการเดินทาง

กองทัพฉินและกองทัพเจ้าครองเมือง

ในคืนนั้น กองทัพเจ้าครองเมืองได้รับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ เว่ยหงตัดสินใจทันที สั่งให้กองทัพเจ้าครองเมืองถอยทัพ

เก็บขุนพลไว้ ย่อมมีวันได้สู้ใหม่

กองทัพฉินก็ไม่ได้ไล่ตาม ปล่อยให้กองทัพเจ้าครองเมืองไป

หลังจากนั้น กองทัพอ๋องก็เงียบหายไปเป็นเวลาห้าวัน

ด้วยเสบียงอาหารของพวกเขา สองวันก็เป็นจำกัดแล้ว

แต่เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาจึงอดอาหาร และฆ่าม้าศึกที่ไม่แข็งแรง

เสบียงของพวกเขาจะหมดลงภายในวันพรุ่งนี้แล้ว

ทุกอย่างที่หามาได้ก็ถูกนำมาใช้จนหมดแล้ว

ถ้ายังไม่รีบตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง พวกเขาก็คงต้องขึ้นเขาไปขุดรากหญ้าและลอกเปลือกต้นไม้มากิน

ห้าเจ้าครองนครนั่งอยู่ในเต็นท์ประชุม มองหน้ากันไปมา

มีเพียงเว่ยหงและเว่ยหยานเท่านั้นที่ก้มหน้าครุ่นคิด

ใครบ้างไม่อยากรีบจัดการให้เสร็จสิ้น?

แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่ประเด็นว่าพวกเขาอยากหรือไม่อยาก แต่เป็นประเด็นว่าพวกเขาทำได้หรือไม่

กองทัพของตระกูลฉินช่างฉลาดเหลือเกิน ในคืนนั้น แม้จะวางแผนอย่างรอบคอบ แต่กองทัพของตระกูลฉินก็เตรียมพร้อมไว้ก่อน ราวกับว่ารู้ล่วงหน้าว่ากองทัพของเหล่าเจ้าครองนครจะเดินเกมอย่างไร

ด้วยเหตุนี้ เว่ยหงจึงขุ่นเคืองอยู่หนึ่งวัน

เขาและเว่ยหยานคิดหาวิธีที่ดีอยู่ห้าวัน แต่ก็หาแผนที่ดีไม่ได้ ในเวลาเพียงห้าวัน ผมขาวของทั้งคู่ก็เพิ่มมากขึ้น

หลังจากคิดไปคิดมา เว่ยหงก็ตัดสินใจในที่สุด พรุ่งนี้จะต่อสู้กับกองทัพของตระกูลฉินจนตาย!

หากไม่สู้ กองทัพของเหล่าเจ้าครองนครก็จะอดตายในที่สุด แทนที่จะตายอย่างน่าอึดอัด ยังไม่เพียงสู้สุดใจ

เว่ยหงพูดถึงเสียงในใจของเหล่าเจ้าครองนครคนอื่นๆ

ไม่ว่าอย่างไร สถานการณ์ก็เลวร้ายขนาดนี้แล้ว คนที่เท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า!