บทที่ 1720 พูดตามความจริง

เซียวเฉวียนปิดประตูอย่างสะดวกเหมาะมือ

ในเวลานี้ อัครเสนาบดีดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง “โรงน้ำชานี้เป็นของเจ้า?”

“ให้พูดถูกก็คือ องค์หญิงมีบุญคุณที่ช่วยชีวิตเจ้าของร้าน เจ้าของร้านทำงานให้องค์หญิง” เซียวเฉวียนพูดเบาๆ

ตามที่อัครเสนาบดีคิด โรงน้ำชาแห่งนี้คือสถานีข่าวกรองของเซียวเฉวียนในซินเจียง

เขาเป็นชายจากต้าเว่ย เมื่อสองปีที่แล้วเขายังเป็นแค่บัณฑิตผู้ยากจนไม่มีอำนาจ เขาจะสามารถสร้างสถานีข่าวกรองในวังหลวงแห่งซินเจียงได้อย่างไร?

ภายหลังเขาสามารถทำได้ แต่เซียวเฉวียนรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้

จะดีกว่าไหมที่จะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาสามัญคนหนึ่ง?

ทำไมต้องทำให้มันซับซ้อนขนาดนี้?

เรื่องที่ซับซ้อนย่อมต้องการผู้ที่มีตำแหน่งสูงและมีอำนาจในการทำสิ่งเหล่านั้น

ตัวอย่างเช่น แม้ว่าจะสร้างสถานีข่าวกรอง แต่ก็ควรเป็นทุนสนับสนุนจากฮ่องเต้ต้าเว่ย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อัครเสนาบดีก็ลูบเคราของเขาอย่างครุ่นคิด และสีหน้าของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย

ชื่อเสียงขององค์หญิงในซินเจียงนั้นดีมาก

นางเป็นคนฉลาดด้วย

นางสามารถบอกเรื่องนี้กับเซียวเฉวียนได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเซียวเฉวียนปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี

ด้วยวิธีนี้ เซียวเฉวียนยังคงเป็นคนดี

ตอนนี้เขากำลังนำกองทหารเข้าโจมตีซินเจียงแต่สถานการ์ณนั้นต่างออกไป เมื่อพูดถึงเรื่องนี้มันก็ไม่สามารถตำหนิเซียวเฉวียนได้จริงๆ

เป็นราชินีที่ต้องการตาย ปฏิเสธที่จะฟังคำแนะนำและยืนกรานที่จะส่งทหารไปโจมตีต้าเว่ย

เฮ้อ!

อัครเสนาบดีถอนหายใจเบาๆ

“บอกข้าหน่อย ทำไมเจ้าถึงอยากพบอัครเสนาบดีตัวข้า?”

ต่อหน้าฝ่ายตรงข้ามของการเมือง อัครเสนาบดีไม่เต็มใจที่จะเรียกเซียวเฉวียนว่าราชบุตรเขย

เซียวเฉวียนพูดอย่างใจเย็น “อัครเสนาบดี เชิญกรุณานั่งก่อน”

เจ้าของร้านถอนตัวออกไปในจุดหนึ่ง

อัครเสนาบดีนั่งลงตรงข้ามกับเซียวเฉวียน เขามองดูเซียวเฉวียนด้วยสายตาที่ซับซ้อน เขาสามารถอ่านคนนับไม่ถ้วนได้ด้วยเสียงเดียว แม้ว่าเขาจะไม่สามารถมองผ่านหัวใจของผู้คนได้เต็มร้อย แต่เขาก็สามารถมองออกได้อย่างน้อยร้อยละเก้าสิบของพวกเขา

แม้ว่าจะมองผ่านส่วนที่เหลืออีกสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ แต่ก็ยังสัมผัสได้

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้าเซียวเฉวียน เขามองไม่เห็นอะไรเลย

เขาไม่รู้ว่าเซียวเฉวียนต้องการอะไรหรืออยากทำอะไร

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ทำไมเซียวเฉวียนถึงมาหาเขา

ในส่วนของการยอมจำนน อัครเสนาบดีรู้สึกว่าไม่จำเป็น ท้ายที่สุด กองทัพต้าเว่ยได้ยึดประตูเมืองแล้ว ก่อนกำลังเสริมจะมาถึง วังหลวงไม่มีกำลังพอที่จะแข่งขันกับกองทัพต้าเว่ยอีกต่อไป

หากต้องการมืองหลวง เซียวเฉวียนสามารถนำกองกำลังของเขาเข้าโจมตีได้เลย

เซียวเฉวียนพูดช้าๆ ว่า "ตัวข้าเซียวมาขอพบท่านอัครเสนาบดีโดยไม่มีเหตุผลอื่น แค่อยากให้ท่านอัครเสนาบดีรู้ถึงเรื่องที่เกี่ยวกับราชินีและหมิงเจ๋อ"

แม้แต่ต่อหน้าอัครเสนาบดี เซียวเฉวียนก็เรียกชื่อโดยตรงของพี่ชายภรรยาของเขา

เรื่องนี้ทำให้อัครเสนาบดีตกตะลึง

ว่ากันว่าเซียวเฉวียนเป็นคนหยิ่ง ไม่เข้าใจมารยาท จะพูดอย่างไรดี ถ้าเป็นเรื่องจริง เซียวเฉวียนก็ปฏิบัติต่ออัครเสนาบดีด้วยความสุภาพและรอบคอบพอ

ถ้าไม่เป็นความจริง เขาจะเรียกชื่อของหมิงเจ๋อ

เป็นการยากที่จะตัดสินว่าจริงหรือเท็จ

เซียวเฉวียนกล่าวต่อว่า "ตอนกษัตริย์ทรงประชวรหนัก ตัวข้าเซียวก็อยู่ข้างๆ อัครเสนาบดีรู้เรื่องนี้ดี"

อัครเสนาบดีคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ พยักหน้า และพูดเพียงคำเดียวว่า "ใช่"

เซียวเฉวียนกล่าวต่อ "กษัตริย์เคยตรัสกับตัวข้าเซียว หากจะมีคำสั่งมรณกรรม ประสงค์ตั้งพระทัยให้องค์ชายสามสืบทอดบัลลังก์”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นัยน์ตาของอัครเสนาบดีก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน “คำพูดเหล่านี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

เซียวเฉวียนเหลือบมองอัครเสนาบดีเบาๆ และกล่าวว่า “เป็นความจริง ด้วยเหตุนี้ พระราชินีจึงส่งคนไปสังหารตัวข้าเซียวเพื่อปิดปาก”

จากนั้นเซียวเฉวียนก็เล่าถึงสาเหตุและผลที่ตามมาทั้งหมดของเหตุการณ์ทั้งหมด

หลังจากได้ยินคำพูดของเซียวเฉวียน อัครเสนาบดีก็ตกตะลึง รู้สึกตกใจ

โดยไม่คาดคิดว่าราชินีจะทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้!

เพื่อองค์ชายผู้พิการ พระนางปิดล้อมซินเจียงทั้งหมด!

มันไร้สาระมาก!

แน่นอน อัครเสนาบดีเชื่อสิ่งที่เซียวเฉวียนพูดเพราะเขารู้สึกว่าไม่จำเป็นที่เซียวเฉวียนต้องโกหกเขาในเวลานี้

ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่เซียวเฉวียนพูด อัครเสนาบดีเองก็ได้แยกแยะคำถามในใจ ด้วยคำตอบของเซียวเฉวียน ความลึกลับทั้งหมดก็คลี่คลาย และมันก็สมเหตุสมผลมาก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ราชินี นักปราชญ์ และหมิงเจ๋อ เป็นผู้จุดชนวนของศึกสงครามครั้งนี้ และพวกเขาก็ผลักดันซินเจียงเข้าสู่สภาวะแห่งความพินาศชั่วนิรันดร์เป็นการส่วนตัว!

บ้าจริง!

มันน่ารังเกียจจริงๆ!

อัครเสนาบดีซึ่งไม่พอใจพระราชินีอยู่แล้ว กลับเกลียดผู้หญิงคนนี้มากยิ่งขึ้น