บทที่ 1737 การสิ้นสุดของหมิงเจ๋อ

ความเจ็บปวดทำให้เม็ดเหงื่อขนาดเมล็ดถั่วไหลออกมาเต็มหน้าผากของหมิงเจ๋อ เส้นผมบนหน้าผากของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขาทำได้แค่กัดฟันอดทนไว้

หากอดทนไม่ไหว ก็ร้องครวญครางออกมาเสียงหนึ่ง

ดูจากท่าทางของเขา คงจะกัดฟันจนแทบจะแตก

ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ดาบจิงหุนของเซียวเฉวียนก็ยังคงฟาดฟันลงบนร่างของหมิงเจ๋อต่อไป

ดาบฟาดลงทีละเล่ม เลือดและโคลนบนร่างกายของหมิงเจ๋อผสมปนเปกัน ผู้คนต่างมีร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยเลือด แต่หมิงเจ๋อนั้น เลือดและโคลนได้กลบเนื้อหนังจนแทบมองไม่เห็น

คำว่า “ยับเยิน” นั้นไม่สามารถอธิบายสภาพของหมิงเจ๋อในตอนนี้ได้

และขีดจำกัดความอดทนของหมิงเจ๋อก็ใกล้จะถึงขีดสุดแล้ว ดาบอีกเพียงเล่มเดียว เขาคงจะสลบไป

เซียวเฉวียนหยุดการโจมตี เขาไม่ต้องการให้หมิงเจ๋อสลบไป เขาต้องการให้หมิงเจ๋อมีสติอยู่ตลอดเวลา รับรู้ความเจ็บปวดบนร่างกาย จนกระทั่งสิ้นใจ

ร่างกายของหมิงเจ๋อดิ้นรนอย่างไม่สงบ แต่ยิ่งดิ้น แผลบนร่างของเขาก็ยิ่งถูกดึง ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณ

เขาไม่อยากดิ้น แต่พิษของนักปราชญ์ทำให้ร่างกายของหมิงเจ๋อคันอย่างสุดทน จำเป็นต้องใช้ร่างกายเสียดสีกับพื้นเพื่อบรรเทาอาการคันบนร่างกาย

ในที่สุด หมิงเจ๋อก็อดทนไม่ไหว เขาหายใจหอบ พูดตะกุกตะกักว่า “เห็นว่าเราเป็นญาติกัน เจ้าฆ่าข้าให้ตาย ให้ข้าพ้นจากความทรมานนี้เถิด”

ตอนนี้ เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

เซียวเฉวียนจ้องมองหมิงเจ๋อด้วยสายตาที่เย็นชา เขาพูดอย่างเย็นชา “ฮึ! เจ้าทนรับมันไปซะ!”

คิดจะมาพูดเรื่องญาติพี่น้องกับเขาตอนนี้เหรอ?

สายไปแล้ว!

ตอนที่เขาฆ่าแม่ของเขา สังหารคนทั้งตระกูลเซียว เขาเคยคิดบ้างไหมว่าเซียวเฉวียนเป็นญาติของเขา?

เคยคิดจะไว้ชีวิตบ้างไหม?

เย่าเหล่า

เจี้ยนเหล่า

จิ่นเซ่อ

คนทั้งตระกูลเซียว ตายอย่างน่าอนาถ!

หมิงเจ๋อเคยคิดถึงความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องเขยกับเซียวเฉวียนแล้วไว้ชีวิตเขาบ้างไหม?

ช่างน่าขัน จริงๆ ยังคิดจะเล่นบทบาทญาติกับเขาตอนนี้!

เซียวเฉวียนเป็นคนใจกว้างขนาดนั้นเหรอ?

ไม่เคยเลย!

ใครก็ตามที่แตะต้องคนของเซียวเฉวียน เซียวเฉวียนจะต้องทำให้พวกเขารู้ว่าการมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ช่างน่าเสียดาย!

หมิงเจ๋อร้องขอไม่หยุด “ฆ่าข้าเถอะ ฆ่าข้าซะ”

แม้เขาอยู่ต่อไม่ได้ ก็ขอให้เขาตายอย่างทรมานน้อยที่สุด

เขาทนมันไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้เขาอ่อนแอจนไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่าตัวตาย

วิธีเดียวที่จะทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานนี้ได้เร็วที่สุดก็คือ การขอร้องให้คนอื่นมอบความตายอันแสนสบายให้เขา

องครักษ์เงาของเขายังคงต่อสู้กับองครักษ์ซ่อนเร้นของนักปราชญ์ดุเดือด

สองคนที่หนีออกมาได้ถูกนักปราชญ์ทำร้ายสาหัส นอนนิ่งอยู่บนพื้น

ในตอนนี้ นอกจากเซียวเฉวียนแล้ว ไม่มีใครสามารถทำให้หมิงเจ๋อตายอย่างสงบได้

แต่เซียวเฉวียนตอบสนองเขาด้วยความเงียบ

ความเงียบหมายความว่า ความต้องการของหมิงเจ๋อเป็นเพียงแค่ความฝัน

นี่คือสิ่งที่เขาสมควรได้รับ เขาต้องทนรับมันให้ดี

เซียวเฉวียนเดินไปด้านข้างด้วยสีหน้าเย็นชา รักษา ระยะห่าง กับหมิงเจ๋อ ปล่อยให้เขาเพลิดเพลินกับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

เขาหันสายตามองไปที่องครักษ์ซ่อนเร้นทั้งสี่

หากต่อสู้แบบตัวต่อตัว องครักษ์ซ่อนเร้นอาจไม่เก่งเท่าองครักษ์เงา

จุดแข็งขององครักษ์ซ่อนเร้นคือ การทำงานร่วมกันอย่างลงตัว แม้จะมีสี่คน แต่พวกเขาก็เหมือนคนคนเดียว

เซียวเฉวียนมองออกว่า การทำงานร่วมกันขององครักษ์ซ่อนเร้นนั้นแฝงไว้ด้วยกลยุทธ์

เขาคิดว่านี่คงเป็นทักษะพิเศษที่นักปราชญ์สร้างขึ้นมาสำหรับพวกเขา

เซียวเฉวียนประมาณเวลาคร่าวๆ ว่า ด้วยความเร็วของเสวียนอวี๋ น่าจะใกล้ถึงภูเขาหมิงเซียนแล้ว

ชานเมืองรกร้างแห่งหนึ่งในดินแดนซินเจียง