บทที่ 1759 ความแค้นใหญ่หลวง

ซือหลิวพยักหน้าอย่างจริงใจและพูดว่า "ใช่ ข้าไม่อยากรู้"

แต่ชายคนนั้นยังอยากจะบอกเธอ ไม่เช่นนั้นการเดินทางของเขาจะไม่ไร้ผลใช่ไหม?

พนักงานเสิร์ฟพูดอย่างไร้ยางอายว่า "ข้าได้ยินมาว่าเขาถูกแทงบนร่างกายของเขามากมาย เมื่อเขาตาย ดวงตาของเขาหายไป"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซือหลิวก็อดไม่ได้ที่จะสนใจ "องค์ชายผู้สง่างามของซินเจียงตายอย่างโศกนาฏกรรมแบบนี้?”

ถึงตายแต่ตาก็ถูกควักออกเหรอ?

“เฮ้อ แย่จริงๆ ด้วย ได้ยินมาว่าแขนก็ขาดและขาก็พิการ”

พนักงานพูดต่อ “ข้าไม่รู้ว่าเขาทำให้ใครขุ่นเคืองและจบลงด้วยความทุกข์ทรมานเช่นนี้”

“ได้ยินมาว่า ตอนที่พบเขา หน้าของเขาเป็นสีดำ เนื้อและเลือดของเขาแหลกสลาย เขาดูเหมือนร่างดินเหนียว น่าเวทนา น่าเวทนาจริงๆ!”

เขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจนจำไม่ได้

ซือหลิวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าองค์ชายผู้สง่างามแห่งซินเจียงเสียชีวิตอย่างน่าสมเพช เธออดไม่ได้ที่จะถามด้วยจิตวิญญาณ “ในกรณีนี้ เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาคือองค์ชาย?”

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำ เนื้อและเลือดสลายจนไม่อาจแยกหน้าออกจากร่างดินเหนียวได้

เมื่อเห็นว่าเขากระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของซือหลิวได้สำเร็จ พนักงานเสิร์ฟก็มีสีหน้าภาคภูมิใจ “ท่านไม่ใช่ไม่สนใจหรอกรึ?”

ซือหลิวกลอกตามาที่เขาแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “จะเล่าหรือไม่เล่า?“

พนักงานเสิร์ฟรีบตอบ “ข้าเล่า ข้าเล่า”

“เรื่องนี้ท่านไม่รู้ล่ะสิ คนที่พบศพคืออัครเสนาบดีปัจจุบัน!”

“ชายคนนั้นมีป้ายหยกอยู่เอว ซึ่งมีแต่องค์ชายเท่านั้นที่สวมป้ายนี้"

ป้ายหยกเส้นนี้เองที่ดึงดูดความสนใจของอัครเสนาบดี หลังจากให้ความสนใจ อัครเสนาบดีก็ระบุผู้เสียชีวิตอย่างละเอียด และตระหนักว่าผู้ตายคือองค์ชาย"

ซือหลิวอดไม่ได้ที่จะสงสัย "แล้ว ทำไมอัครเสนาบดีถึงวิ่งไปที่ภูเขาหมิงเซียน ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเรื่องน่าละอายอย่างยิ่งที่องค์ชายของประเทศต้องตายอย่างอนาถ แม้ว่าซินเจียงจะถูกทำลายก็ตาม อัครเสนาบดีจะไม่กระจายข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม?”

พนักงานเสิร์ฟ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ คิดกับตัวเอง เจ้าของร้านก็คือเจ้าของร้านของเจ้าจริงๆ และเจ้าต้องใส่ใจกับความเข้มงวดของตรรกะเมื่อฟังเรื่องราว

โชคดีที่ชายคนนั้นรู้ข่าวอย่างชัดเจนและเขาสามารถตอบทุกสิ่งที่ซือหลิวถามได้

มิฉะนั้นซือหลิวควรคิดว่าเขาเพิ่งสร้างข่าวขึ้นมา

เด็กชายยังคงมีสีหน้าภาคภูมิใจ “ฮ่า อัครเสนาบดีไม่ได้ไปคนเดียว แน่นอนว่าเขาจะไม่พูด แต่คนรอบข้างเขาจะพูดเอง”

ไม่มีกำแพงสุญญากาศในโลกนี้

ยิ่งไปกว่านั้น การสิ้นพระชนม์อันน่าสลดใจขององค์ชายในภูเขาหมิงเซียน ทำให้ผู้คนในประเทศตกใจมากรู้ไหม?

หัวใจของทุกคนไม่สามารถเก็บความลับอันยิ่งใหญ่ได้

ในตอนแรก ผู้คนที่ติดตามอัครเสนาบดีไปยังภูเขาหมิงเซียนรู้ดีถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ แต่พวกเขาตกใจและไม่กล้าพูดออกมา

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่อกองทัพต้าเว่ยเกือบจะควบคุมซินเจียงทั้งหมด เขารู้ว่าซินเจียงถูกปราบปรามสมบูรณ์แล้ว และอัครเสนาบดีก็ไม่ใช่อัครเสนาบดีที่เหนือกว่าอีกต่อไป

พวกเขาก็เลยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

หนึ่งกระจายเป็นสิบ และสิบกระจายเป็นร้อย

มันมาถึงที่นี่หลังจากถูกส่งต่อ

เท่าที่ซือหลิวรู้ หมิงเจ๋อและนักปราชญ์อยู่กลุ่มเดียวกัน เมื่ออุบัติเหตุของหมิงเจ๋อเกิดขึ้น นักปราชญ์ไม่ได้อยู่กับหมิงเจ๋อเหรอ?

นักปราชญ์ไม่ปกป้องหมิงเจ๋อเหรอ?

ซือหลิวพูดอย่างสงสัย "เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว"

เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นยังคงยืนอยู่ที่นี่โดยไม่มีความตั้งใจที่จะลงไป ซือหลิวก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยว่า "มีอะไรอีกหรือไม่?"

ชายคนนั้นเกาหัวและ พูดว่า "ไม่มีแล้ว"

ดังนั้น เขาจึงหายตัวไปต่อหน้าซือหลิวด้วยความเข้าใจ

ซือหลิวควรบอกข่าวนี้แก่เซียวเฉวียน ซึ่งจะทำให้เซียวเฉวียนมีความสุข

เธอมาที่สนามด้วยเสียงเบา

แต่เมื่อเห็นเซียวเฉวียนและเสวียนอวี๋ยังคงนั่งสมาธิอยู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะลังเล และคิดว่าเธอควรจะมาทีหลังดีกว่า

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะหันกลับมา เสียงแผ่วเบาของเซียวเฉวียนก็ดังขึ้นว่า "แม่นางซือหลิว มีเรื่องอะไรหรือไม่?"

หลังจากกลับมานั่งสมาธิ เซียวเฉวียนรู้จริงๆ ว่าซือหลิวมาที่นี่หลายครั้ง เธอไม่พูด ดังนั้นเซียวเฉวียนรู้ว่าไม่มีเรื่องสำคัญ จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้และไม่ลืมตา

ซือหลิวเหลือบมองเซียวเฉวียนอย่างไม่แยแสและพูดว่า "เจ้านาย ข้าเพิ่งได้รับข่าว ข้าได้ยินมาว่าหมิงเจ๋อเสียชีวิตบนภูเขาหมิงเซียน"