บทที่ 1762 เส้นเลือดนูนชัด

ไม่ว่าเซียวเฉวียนจะไปที่ไหน เสวียนอวี๋ก็จะไปด้วย ถ้าซือหลิวอยากให้เขาอยู่ต่อ ไม่มีทาง!

เฮ้อ!

ซือหลิวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ

ทำไมเจ้าคนหัวไวนี้ไม่เปิดโอกาสให้คนพูดเลยด้วยซ้ำ?

อย่างน้อยเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงนะ ดังนั้นเขาควรจะให้เกียรติเธอบ้างไม่ได้เหรอ?

ปฏิเสธง่ายๆ เลย

จะเอาใจหญิงสตรีในอนาคตได้อย่างไร ถ้าข้าเป็นคนหัวแข็งขนาดนี้?

ซือหลิวอดไม่ได้ที่จะกังวลแทนเสวียนอวี๋ราวกับแม่คนหนึ่ง

เซียวเฉวียนที่อยู่ด้านข้างมองดูการแสดงออกของทั้งสองคน และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลก แต่เขาไม่แสดงออกมา

แม้ว่าเขาจะถูกเสวียนอวี๋ปฏิเสธ แต่ซือหลิวก็ยังไม่ยอมแพ้

ดั่งคำที่ว่า มือที่ยื่นมาไม่ยอบตบหน้าคนยิ้มให้

รอยยิ้มบนใบหน้ามันไม่มีอะไรผิด

ซือหลิวยิ้มราวกับดอกไม้ พูดอย่างออดอ้อนว่า "ศิษย์พี่ โปรดอยู่ที่นี่ และชี้แนะข้าอีกได้หรือไม่?"

เมื่อเห็นใบหน้าของเสวียนอวี๋ก็ไม่สะทกสะท้าน

ซือหลิวต่อรองกับเขา "ครึ่งเดือน แค่ครึ่งเดือน"

เสวียนอวี๋ยังคงไม่แสดงจุดยืนของเขา และไม่ได้มองไปที่ซือหลิวด้วยซ้ำ

ความหมายก็ชัดเจนไม่มีทาง

ซื่อหลิวก้าวถอยหลังแล้วพูดว่า "สิบวัน เป็นไง?"

เสวียนอวี๋ยังคงเหมือนเดิม

เมื่อเห็นเช่นนี้ซือหลิวอดไม่ได้ที่จะวิตกกังวล เธอจึงใช้ไพ่เด็ดของเธอโดยตรง: "ถ้าศิษย์พี่เต็มใจอยู่ ข้าจะย่างเนื้อแพะให้เจ้าทานทุกวันเลย"

หลังจากใช้เวลานานมาพอควรกับพวกเขา ซือหลิวก็รู้แล้วว่าเสวียนอวี๋เป็นนักกิน

สำหรับคนชอบกินก็ไม่มีปัญหาอะไรที่ของอร่อยแก้ไม่ได้ ถ้ามี ก็เพราะว่าปริมาณไม่มากพอ!

ซือหลิว มองไปที่เสวียนอวี๋อย่างช่วยไม่ได้และถามว่า "เป็นไง?"

เซียวเฉวียนยืนอยู่ข้างเขาและไอแห้งๆ เพื่อกลั้นยิ้มของเขา

อยากล่อเสวียนอวี๋ด้วยอาหารอร่อยๆ รึ?

ในเวลานั้นซือหลิวดูถูกเสวียนอวี๋เกินไปแล้ว

แม้ว่าอาหารที่หอปี๋เซิ่งจะไม่อร่อยเท่าที่หอคอยเหลียนเซียงแต่ก็ยังดีอยู่ และเสวียนอวี๋ก็คุ้นเคยกับนสชาติดี

นอกจากนี้การกินอาหารอันโอชะของหอคอยเหลียนเซียงไม่ใช่เรื่องง่าย ท้ายที่สุด ผู้ก่อตั้งหอคอยเหลียนเซียงอยู่ที่เมืองหลวง

มู่จิ่นเป็นเชฟในยุคสมัยใหม่!

ไม่ว่าเขาจะแสดงทักษะออกมาอย่างไร ก็ไม่ได้แย่ไปกว่าแม่ครัวที่หอคอยเหลียนเซียง!

ตามที่คาดไว้เซียวเฉวียนรู้จักเสวียนอวี๋ดีที่สุด และเสวียนอวี๋พูดอย่างเด็ดขาดว่า "พี่ซือหลิว เจ้าควรละทิ้งความคิดนี้โดยเร็วเสียเถิด!"

ฮึ่ม!

ต้องบอกว่าเสวียนอวี๋ไม่ชอบเอาอกเอาใจหญิง?

เสวียนอวี๋มีความฉลาดทางอารมณ์สูง

ถ้าไม่มีความฉลาดทางอารมณ์สูง คงจะไม่เรียกเธอว่าพี่สาว

ท้ายที่สุดเจ้ายังต้องข้าว่าศิษย์พี่!

แม้ว่าทัศนคติของเสวียนอวี๋จะหนักแน่นอยู่แล้ว แต่ซือหลิวก็ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอไม่ลดละและพูดว่า "ศิษย์พี่บอกข้าสิ ต้องทำเช่นไรเจ้าถึงจะอยู่ต่อ?"

เมื่อถึงจุดนี้เสวียนอวี๋ก็ยิ้มอย่างเจาเล่ห์ เขามองไปที่เซียวเฉวียน

ในโลกนี้ ไม่ใช่เซียวเฉวียนคนเดียวที่สามารถปัดความรับผิดชอบกันได้

หากต้องการให้ข้าอยู่ เจ้าต้องรั้งเซียวเฉวียนไว้ให้ได้ก่อน

ไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหนข้าก็อยู่ที่นั่น

อย่าพูดว่าสิบวัน หนึ่งเดือน หรือหนึ่งปี!

เซียวเฉวียนที่กำลังเฝ้าดูความสนุกจากด้านข้าง ไม่คิดว่าลูกบอลที่กระเด็นไปรอบๆ เป็นวงกลม จะย้อนกลับมาหาเขาในที่สุด

เซียวเฉวียนเหลือบมองที่ซือหลิวเบาๆ

และซือหลิวก็ปิดปากของเขาอย่างชาญฉลาดเช่นกัน

สิ้นหวังไปหมดแล้ว

เธอสามารถขอให้เสวียนอวี๋อยู่ต่อได้ แต่เธอไม่สามารถขอให้เจ้านายของเธออยู่ต่อได้!

ในฐานะพนักงานที่ยอดเยี่ยม เจ้าต้องไม่กระทบต่อแผนของเจ้านายเพราะเรื่องส่วนตัวของเจ้าเอง

อย่ากวนเวลาเจ้านาย!

ช่างเถอะ ช่างมันไปเสียเถอะ!