บทที่ 1770 ออกจากหุบเขาอันมืดมิด

ดังนั้น อาหารของเซียวเฉวียนจึงมีค่าสำหรับพวกเขามาก

สำหรับทาสคุนหลุน การแลกเนื้อกับอาหารนั้น พวกเขาได้เปรียบเซียวเฉวียนมาก

พวกเขาสามารถไม่กินเนื้อได้ แต่พวกเขาไม่สามารถไม่กินข้าวได้

ดังนั้น ทาสคุนหลุนจึงรู้สึกขอบคุณเซียวเฉวียนอีกครั้ง

พวกเขาลุกขึ้นยืนและคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวเฉวียน

โอ้ ไม่! นี่ไม่ใช่การทำให้เซียวเฉวียนอายุสั้นลงหรือ?

เซียวเฉวียนรีบขอให้พวกเขาลุกขึ้น แต่พวกเขาไม่ยอมลุกขึ้น

เซียวเฉวียนต้องหลอกพวกเขาโดยบอกว่าหมอดูเคยบอกเซียวเฉวียนว่า ห้ามรับการคุกเข่าจากผู้อื่น ไม่เช่นนั้นจะตาย

พวกเขาจึงลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกผิด

พวกเขาคิดว่าพวกเขาเกือบจะสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียน

กลุ่มคนบริสุทธิ์เหล่านี้ ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกทั้งขำขันและเศร้า

ที่นี่ เซียวเฉวียนรู้สึกว่าภาระหน้าที่ของเขามีมาก

เซียวเฉวียนคิดว่า หากนักปราชญ์ไม่ปรากฏตัวภายในสองสามวัน เขาอยู่ต่ออีกสองสามวัน ทาสเหล่านี้คงต้องนำเนื้อชั้นดีของพวกเขาออกมาทั้งหมด

มันเป็นบาปจริงๆ

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงบอกพวกเขาว่า เขาอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เขาต้องการให้พวกเขาทำตามปกติ ไม่จำเป็นต้องทำพิเศษเพื่อแสดงความเคารพต่อเขา

เซียวเฉวียนยังบอกพวกเขาว่า อดีตของเขาเคยเป็นนักเรียนยากจน ขัดสน ไม่ได้สูงส่งอะไร

ทาสคุนหลุนย่อมเข้าใจความเมตตาของเซียวเฉวียน

เมื่อเซียวเฉวียนพูดเช่นนั้น เพื่อให้เซียวเฉวียนรู้สึกสบายใจ พวกเขาจึงสัญญากับเซียวเฉวียนว่า จะไม่ทำพิเศษอีก

อย่างไรก็ตาม หลังจากเซียวเฉวียนพูดคำพูดเหล่านี้ ทาสคุนหลุนกลับเคารพเซียวเฉวียนมากขึ้น

เซียวเฉวียนเป็นผู้มีพระคุณต่อพวกเขาอย่างแท้จริง ยังเอาใจใส่พวกเขาอีก

พวกเขายิ่งรู้สึกแน่วแน่ว่า หากเซียวเฉวียนต้องการความช่วยเหลือ พวกเขาจะยอมทุ่มเทชีวิตเพื่อเขา!

ทาสคุนหลุนอาศัยอยู่ในหุบเขาอันมืดมิดมาหลายชั่วอายุคน ถูกคนทั้งโลกดูถูกและเยาะเย้ย มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่ให้ความเคารพและความห่วงใยแก่พวกเขา

มีเพียงเซียวเฉวียนเท่านั้นที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่า ได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม

สำหรับทาสคุนหลุน เซียวเฉวียนคือเทพเจ้าที่ช่วยเหลือพวกเขา

เขาเปล่งประกาย

ยิ่งกว่าตอนนี้!

เมื่อเซียวเฉวียนเห็นทาสคุนหลุนมองเขาด้วยความตื้นตันใจจนน้ำตาไหล เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างพุ่งเข้าใส่ใจ

ชายหนุ่มที่สูงใหญ่คนนี้ หากไม่ได้รับความอยุติธรรมมากมาย เขาจะไม่รู้สึกซาบซึ้งใจกับความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ ของเซียวเฉวียนขนาดนี้?

เป็นคนยาก เป็นทาสคุนหลุน ยากยิ่งกว่า!

นี่มันระบบศักดินาที่โหดร้าย!

นี่มันความแตกต่างระหว่างชนชั้นที่โหดร้าย!

เซียวเฉวียนสาบานว่า ถึงแม้ว่าทาสคุนหลุนจะไม่ได้เป็นองครักษ์ แต่เขาจะต้องทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่อย่างสง่างามในสายตาของผู้คน ให้พวกเขามีความกล้าที่จะต่อต้านผู้ที่กลั่นแกล้งพวกเขา

เขาต้องการให้พวกเขายืดอกขึ้นและใช้ชีวิตอย่างมนุษย์!

พวกเราต้องพาพวกเขาออกจากนรกนี้ให้สิ้นซาก!

ต้องให้พวกเขาได้รับอิสรภาพที่แท้จริง!

ไม่ใช่การปลดปล่อยที่ต้องพึ่งพาขุนนาง!

พวกเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน ควรได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับทุกคนบนโลกนี้ ไม่ควรถูกดูถูกเหยียดหยามจากสังคม!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สมองของเซียวเฉวียนก็พลันแล่น

บางทีตอนนี้เขาอาจจะมีวิธีที่ดี

วิธีที่จะช่วยให้ทาสคุนหลุนหลีกเลี่ยงการถูกนักบุญทำร้าย และยังช่วยให้พวกเขาค่อยๆ กลมกลืนกับกลุ่มคนอื่นๆ ได้อีกด้วย

อย่างไรก็ตาม การตัดสินใจที่จะก้าวออกไปสู่โลกภายนอกนั้น ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของพวกเขาเอง

เพราะพวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในคุกแห่งนี้มาโดยตลอด ไม่เคยเห็นโลกภายนอก