บทที่ 1784 เข้าใจความถูกต้อง

เซียวเฉวียนยิ้ม มององค์หญิงด้วยสายตาอ่อนโยน จากนั้นพูดกับเสี่ยวเซียนชิวว่า “ เชื่อ พ่อเชื่อหมิงชิวแน่นอน”

คำพูดนี้ทำให้เซียวหมิงชิวหัวเราะคิกคัก

เสียงหัวเราะนั้นช่างมีพลัง สามารถทำให้จิตใจของผู้คนดีขึ้นได้

หลังจากเกาะติดเซียวเฉวียนอยู่สักพัก เซียวหมิงชิวก็ลงจากอ้อมกอดของเซียวเฉวียนแล้วไปเล่นเอง

เซียวเฉวียนเรียกภาพวาดคุนหลุนชุนเซี่ยวออกมา ให้มันเขย่ามันเทศที่เซียวเฉวียนตั้งใจเก็บไว้

มันเทศอร่อยขนาดนี้ เซียวเฉวียนย่อมต้องเก็บไว้ให้ภรรยาและลูกสาว

องค์หญิงต้าถงก็เพิ่งเคยเห็นมันฝรั่งเป็นครั้งแรก ดวงตาของนางเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ท่านสามีคะ นี่มันอะไร?”

เซียวเฉวียนตอบอย่างอ่อนโยนว่า “มันเทศ”

เคยได้ยินชื่อมันเทศมาก่อน แต่องค์หญิงยังไม่เคยเห็นตัวจริง ดังนั้น ถึงแม้ว่ามันเทศจะอยู่ตรงหน้านาง แต่นางก็จำไม่ได้

เมื่อเห็นมันเทศที่น่ารักเหล่านี้ องค์หญิงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิบ

แต่ถูกเซียวเฉวียนห้ามไว้ “องค์หญิง ระวังมือเลอะนะ”

ยังมีดินติดอยู่บนผิวของมันเทศ

ดินไม่เป็นไร แต่กลัวว่าจะมีน้ำมันเทศ

น้ำมันเทศเหนียวมาก ติดมือแล้วล้างออกยาก

องค์หญิงคิดว่านี่เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน? แค่นี้เอง?

มีอะไรจะต้องกังวล?

ล้างยากแค่ไหนก็ต้องล้างออก

พูดตามตรง องค์หญิงก็ไม่ได้บอบบางขนาดนั้น

นางพูดอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “ไม่เป็นไร”

หลังจากพูดจบ นางก็หยิบมันเทศขึ้นมา ดูอย่างละเอียด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เดิมทีมันเทศเป็นแบบนี้

หลังจากนั้น องค์หญิงก็เรียกเสวี่ยเยี่ยนมา ให้เสวี่ยเยี่ยนเอาไปต้มกิน

จริงๆ แล้ว เซียวเฉวียนอยากให้เสวี่ยเยี่ยนย่าง แต่คิดว่าเสวี่ยเยี่ยนไม่เคยย่างสิ่งนี้มาก่อน กลัวว่าเสวี่ยเยี่ยนจะย่างไหม้หมด หรือย่างไม่สุก

ดังนั้น เซียวเฉวียนจึงให้เสวี่ยเยี่ยนล้างให้สะอาด ใส่หม้อต้มทั้งลูก หรือปอกเปลือก หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ในน้ำเชื่อม

เสวี่ยเยี่ยนลังเลอยู่ชั่วครู่ เธอมองดูองค์หญิงและพูดว่า “ท่านพี่อยากทานแบบไหน?”

คำว่า “พี่” นี้ เสวี่ยเยี่ยนพูดได้คล่องขึ้นเรื่อยๆ

แต่สำหรับคำเรียกเซียวเฉวียน เสวี่ยเยี่ยนก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ยังคงเรียกเซียวเฉวียนว่าสามี

เจ้าหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "นึ่งก่อนก็แล้วกัน ครั้งหน้าค่อยต้มน้ำเชื่อม"

เซียวเฉวียนตอบว่า “ได้!”

หลังจากนั้น นางก็คว้ามันเทศหลายลูกแล้วลงไป

เซียวเฉวียนมองดูเงาของเธอและสั่งว่า “ต้มจนนิ่มก็พอ”

เสวี่ยเยี่ยนตอบว่า “ค่ะ สามี”

ขณะที่เซียวหมิงชิวเล่นอยู่ข้างนอก เธอเห็นเสวี่ยเยี่ยนถือมันเทศไปที่ห้องครัว ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงเดินตามเสวี่ยเยี่ยนไปและถามว่า “ป้าเสวี่ยเยี่ยน ถืออะไรอยู่ในมือคะ?”

เสวี่ยเยี่ยนยิ้มและพูดว่า “มันเทศที่ท่านพ่อของเจ้านำมาให้ได้ยินมาว่านึ่งแล้วกิน อร่อยมากเลยล่ะ”

เมื่อได้ยินว่ามีของอร่อย เซียวหมิงชิวรู้สึกตื่นเต้น “ว้าว มีของใหม่ให้กิน ดีจัง!”

เซียวหมิงชิวดีใจจนปรบมือ

โลกของเด็กๆ ความสุขนั้นช่างเรียบง่าย เพียงแค่มันเทศก็ทำให้เธอยิ้มแก้มปริ

เมื่อเห็นเธอมีความสุข เสวี่ยเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

นางพูดว่า “คุณหนูหมิงไปเล่นข้างนอกก่อนนะ พอสุกแล้วป้าจะเรียกนะ ดีไหม?”

มันเทศล้างให้สะอาด ใส่หม้อ เตรียมจะตั้งไฟ

การต้มไฟในครัวมีควันเยอะ เสวี่ยเยี่ยนกลัวว่าจะโดนเซียวหมิงชิว

เซียวหมิงชิวเป็นเด็กที่เชื่อฟัง นางพยักหน้าอย่างจริงจังและพูดว่า “ค่ะ ป้าอย่าลืมเรียกหนูนะ”

เสวี่ยเยี่ยนยิ้มและพูดว่า “แน่นอน”